1 Księga Kronik 5:1
Synowie Rubena, pierworodnego Izraela. Wprawdzie był on pierworodnym, lecz ponieważ skalał łoże swojego ojca, jego pierworodztwo zostało dane synom Józefa, syna Izraela, więc nie podawano rodowodów według pierworodztwa.
1 Księga Kronik 5: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 26 | Biblia BibleGuided — Polski
Synowie Rubena, pierworodnego Izraela. Wprawdzie był on pierworodnym, lecz ponieważ skalał łoże swojego ojca, jego pierworodztwo zostało dane synom Józefa, syna Izraela, więc nie podawano rodowodów według pierworodztwa.
Chociaż Juda był najpotężniejszym ze swoich braci i z niego miał pochodzić władca, jednak pierworodztwo należało do Józefa.
Synowie Rubena, pierworodnego Izraela: Henoch, Pallu, Chesron i Karmi.
Synowie Joela: jego synem Szemajasz, jego synem Gog, jego synem Szimei,
jego synem Mika, jego synem Reajasz, jego synem Baal,
jego synem Beera, którego król Asyrii Tiglat-Pileser uprowadził do niewoli; był on naczelnikiem Rubenitów.
Ich braćmi według ich rodów, kiedy spisywano rodowody ich pokoleń, byli: naczelnik Jejel, Zachariasz,
Bela, syn Azaza, syna Szemy, syna Joela, który zamieszkiwał Aroer aż do Nebo i Baal-Meon.
W kierunku wschodnim zaś zamieszkiwał aż po wejście na pustynię ciągnącą się od rzeki Eufrat, ponieważ pomnożyły się ich trzody w ziemi Gilead.
Za czasów Saula prowadzili wojnę z Hagrytami, którzy wpadli w ich ręce, zamieszkali więc w ich namiotach w całej wschodniej okolicy Gileadu.
Synowie Gada zamieszkiwali naprzeciwko nich w ziemi Baszan aż do Salka.
Joel pierwszy, drugi Szafan, potem Janaj i Szafat w Baszanie.
Ich braćmi są według ich rodów: Mikael, Meszullam, Szeba, Joraj, Jakan, Zija i Eber – siedmiu.
A ci byli synami Abichaila: Ben-Churi, Ben-Jaroach, Ben-Gilead, Ben-Mikael, Ben-Jesziszaj, Ben-Jechdo, Ben-Buz.
Achi, syn Abdiela, syna Guniego, był głową ich rodów.
Zamieszkiwali oni w Gileadzie, Baszanie i przynależnych miejscowościach, na wszystkich pastwiskach Sirionu, leżących na ich krańcach.
Wszystkie ich rodowody zostały sporządzone za czasów Jotama, króla Judy, i Jeroboama, króla Izraela.
Synów Rubena i synów Gada oraz połowy pokolenia Manassesa, ludzi walecznych, mężczyzn noszących tarczę i miecz, strzelających z łuku i wyszkolonych w rzemiośle wojennym, było czterdzieści cztery tysiące siedemset sześćdziesięciu, gdy udawali się na wojnę.
A rozpoczęli wojnę z Hagrytami, Jetur zaś, Nafisz i Nadab
przyszli im z pomocą przeciwko nim. Dostali się więc w ich ręce Hagryci i wszyscy, którzy z nimi byli, bo podczas walki wzywali Boga, który ich wysłuchał, ponieważ pokładali w Nim ufność.
Uprowadzili zaś z ich stad: pięćdziesiąt tysięcy wielbłądów, dwieście pięćdziesiąt tysięcy owiec, dwa tysiące osłów i sto tysięcy ludzi.
Rzeczywiście mnóstwo padło zabitych, bo była to wojna Boża. I zamieszkali na ich miejscu aż do niewoli.
Synowie połowy pokolenia Manassesa osiedlili się w tym kraju, od Baszanu aż do Baal-Hermonu, Seniru i góry Hermon. Byli oni liczni.
Oto naczelnicy ich rodów: Efer, Jiszi, Eliel, Azriel, Jeremiasz, Hodawiasz i Jachdiel, dzielni wojownicy, ludzie sławni, naczelnicy swoich rodów.
Lecz sprzeniewierzyli się Bogu swoich ojców i dopuszczali się nierządu z bogami ludów tamtego kraju, które Bóg wytracił przed nimi.
Bóg Izraela pobudził ducha Pula, króla asyryjskiego, ducha Tiglat-Pilesera, króla asyryjskiego, i uprowadził do niewoli Rubenitów, Gadytów oraz połowę pokolenia Manassesa. Przyprowadził on ich do Chalach, Chabor, Hara i do rzeki Gozan, gdzie przebywają aż do dzisiaj.
Synowie Lewiego: Gerszon, Kehat i Merari.
Synowie Kehata: Amram, Jishar, Chebron i Uzzjel.
Dzieci Amrama: Aaron, Mojżesz i Miriam. Synowie Aarona: Nadab, Abihu, Eleazar i Itamar.
Eleazar był ojcem Pinchasa, a Pinchas – Abiszuy.
Abiszua był ojcem Bukkiego, a Bukki – Uzziego.
Uzzi był ojcem Zerachiasza, a Zerachiasz – Merajota.
Merajot był ojcem Amariasza, a Amariasz – Achituba.
Achitub był ojcem Sadoka, a Sadok – Achimaasa.
Achimaas był ojcem Azariasza, a Azariasz – Jochanana.
Jochanan był ojcem Azariasza – tego, który sprawował urząd kapłański w świątyni, którą zbudował Salomon w Jerozolimie.
Azariasz był ojcem Amariasza, a Amariasz – Achituba.
Achitub był ojcem Sadoka, a Sadok – Szalluma.
Szallum był ojcem Chilkiasza, a Chilkiasz – Azariasza.
Azariasz był ojcem Serajasza, a Serajasz – Josadaka.
Josadak poszedł do niewoli, do której Pan wziął Judę i Jerozolimę przez Nabuchodonozora.
Rubena wymieniono jako pierworodnego, ale utracił przywilej z powodu swojego czynu. Fragment rozróżnia pierworodztwo Józefa od przywódczej roli Judy, z której miał pochodzić władca.
Szczegółowe rodowody i opisy osiedlenia przypominają, że tożsamość pokoleń wiązała się z rodziną, wspólną historią i konkretnymi miejscami.
W opisie wojny z Hagrytami zwycięstwo zostaje powiązane z wołaniem do Boga i zaufaniem Mu. Narracja przedstawia ten konflikt jako szczególne wydarzenie w historii pokoleń.
Rozdział zestawia wcześniejsze osiedlenie i powodzenie w walce z późniejszym odstępstwem od Boga oraz deportacją do Asyrii. Pokazuje, że powodzenie nie chroni wspólnoty przed skutkami niewierności.
Tekst opisuje wschodnie pokolenia Izraela — Rubena, Gada i połowę pokolenia Manassesa — osiadłe w Gileadzie, Baszanie i okolicznych ziemiach. Wspomina walki z Hagrytami za czasów Saula, spisy rodów za panowania Jotama i Jeroboama oraz deportację dokonaną przez asyryjskiego władcę Pula, zwanego też Tiglat-Pileserem. Końcowy rodowód Lewitów i kapłanów sięga czasów świątyni Salomona i wygnania do Babilonii za Nabuchodonozora. Rozdział posługuje się własnym porządkiem i numeracją przyjętymi w użytym wydaniu Biblii.
Rozdział składa się z dwóch głównych części. Wersety 1–26 przedstawiają potomków Rubena, Gada i połowy Manassesa: najpierw ich pochodzenie i ziemie, następnie walkę z Hagrytami, a na końcu niewierność i wygnanie. Wersety 27–41 przechodzą do Lewiego, rodziny Aarona i kolejnych pokoleń kapłanów. Genealogie przeplatają się z krótkimi opowieściami historycznymi, dzięki czemu lista imion staje się zapisem losów wspólnoty.
Rozdział ukazuje historię Izraela jako dziedzictwo, w którym znaczenie mają zarówno przynależność do rodu, jak i wierność Bogu. Sukces w walce nie jest przedstawiony jako zasługa samej siły, lecz jako odpowiedź Boga na wołanie i zaufanie ludzi. Późniejsza deportacja przypomina o poważnych skutkach odejścia od Boga, choć fragment nie upoważnia do uznawania każdego cierpienia za prostą karę za osobisty grzech. Rodowód kapłański podkreśla ciągłość służby, która trwa w pamięci mimo utraty ziemi i świątynnego porządku.
Rozdział może skłaniać do refleksji nad przynależnością, rodzinną historią, utratą domu i dziedzictwem wspólnoty. Opis wygnania może poruszyć osoby doświadczające przymusowej migracji, żałoby lub poczucia wykorzenienia. Wzmianka o zaufaniu Bogu w czasie zagrożenia może być źródłem nadziei, ale nie oznacza, że wiara gwarantuje zwycięstwo ani że osoba cierpiąca zawiodła duchowo. Ten tekst nie zastępuje wsparcia duszpasterza, bliskich ani specjalisty, gdy jest ono potrzebne.
Rodowody zachęcają do uważnego poznawania historii rodzinnej i wspólnotowej, także jej trudnych rozdziałów. Warto pamiętać o osobach, których imiona i doświadczenia łatwo giną w opowieściach o wielkich wydarzeniach. Fragment o wschodnich pokoleniach może również przypominać o odpowiedzialnym korzystaniu z powodzenia i o tym, że zaufanie Bogu nie zwalnia ze szczerego rachunku sumienia.
Tekst wiąże utratę tego przywileju z tym, że Ruben skalał łoże swojego ojca. Pierworodztwo zostało przypisane synom Józefa, natomiast Juda miał szczególną pozycję wśród braci jako ten, z którego miał pochodzić władca (1 Księga Kronik 5:1–2).
Według relacji walczący wołali do Boga i pokładali w Nim ufność, a Bóg ich wysłuchał. Autor określa tę walkę jako wojnę Bożą, opisując wydarzenie w kontekście historii tych pokoleń (1 Księga Kronik 5:18–22).
Rozdział łączy wygnanie z ich niewiernością wobec Boga i oddawaniem czci bóstwom ludów tamtego kraju. Asyryjczycy uprowadzili ich do wskazanych miejsc na wygnaniu (1 Księga Kronik 5:25–26).
Przedstawia ciągłość rodu związanego ze służbą kapłańską, od Lewiego i Aarona po kolejnych kapłanów świątyni Salomona. Końcowa wzmianka o wygnaniu pokazuje, że pamięć o tej służbie trwała także w czasie utraty Jerozolimy (1 Księga Kronik 5:27–41).
Za długimi listami imion kryją się rodziny, miejsca i doświadczenia utraty. Wzmianka o wygnaniu może szczególnie poruszać tych, którzy znają ból wykorzenienia. Rozdział zachowuje pamięć o tych pokoleniach, nie sprowadzając ich historii do samej klęski.
Tekst zestawia dwie odmienne części dziejów: historię wschodnich pokoleń i rodowód kapłański. W pierwszej ważne są ziemia, wojna, zaufanie i deportacja; w drugiej — następstwo pokoleń Lewiego i kapłanów. Warto też zauważyć rozróżnienie między pierworodztwem Józefa a przywódczą rolą Judy.
Rozdział przypomina, że wspólnoty budują swoją tożsamość, pamiętając zarówno o osiągnięciach, jak i o błędach. Opis powodzenia w walce i późniejszego wygnania zachęca do tego, by nie uznawać sukcesu za dowód, że nie trzeba już troszczyć się o wierność i odpowiedzialność.
Wierność Boga i odpowiedzialność człowieka pojawiają się tu obok siebie. Wołanie o pomoc w czasie walki oraz późniejsza utrata ziemi przypominają, że duchowe dziedzictwo nie jest jedynie zapisem przeszłości: wiąże się z życiem wspólnoty i jej odpowiedzią na Boga.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.