1 Księga Kronik 4:1
Synowie Judy: Peres, Chesron, Karmi, Chur i Szobal.
1 Księga Kronik 4: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 43 | Biblia BibleGuided — Polski
Synowie Judy: Peres, Chesron, Karmi, Chur i Szobal.
Reajasz, syn Szobala, był ojcem Jachata, a Jachat – Achumaja i Lahada. To są rody Soreatytów.
A ci byli z ojca Etama: Jizreel, Jiszma i Jidbasz, a imię ich siostry: Haslelponi.
Penuel był ojcem Gedora, a Ezer – ojcem Chuszy. Oto synowie Chura, pierworodnego Efraty, ojca Betlejem.
Aszchur, ojciec Tekoa, miał dwie żony: Cheleę i Naarę.
Naara urodziła mu Achuzama, Chefera, Temniego i Achasztariego. Ci byli synami Naary.
Synowie Chelei: Seret, Sochar i Etnan.
Kos był ojcem Anuba, Sobeby i rodów Acharchela, syna Haruma.
Jabes był bardziej poważany niż jego bracia. Jego matka dała mu imię Jabes, mówiąc: Ponieważ w bólu urodziłam.
A Jabes wzywał Boga Izraelowego, mówiąc: Obyś skutecznie mi błogosławił i rozszerzył moje granice, a Twoja ręka była ze mną, i obyś zachował mnie od złego, a moje utrapienie się skończyło! I Bóg sprawił to, o co on prosił.
Kelub, brat Szuchy, był ojcem Mechira, który był ojcem Esztona.
Eszton był ojcem Bet-Rafa, Paseacha i Techinny, ojca Ir-Nachasz. Ci mężczyźni są z Rekab.
Synowie Kenaza: Otniel i Serajasz. Synowie Otniela: Chatat i Meonotaj.
Meonotaj był ojcem Ofry. Serajasz był ojcem Joaba, ojca Ge-Haraszim, bo byli oni rzemieślnikami.
Synowie Kaleba, syna Jefunnego: Ir, Ela i Naam. Syn Eli: Kenaz.
Synowie Jehalleleela: Zif, Zifa, Tiria i Asareel.
Synowie Ezry: Jeter, Mered, Efer i Jalon. Potem Bitia poczęła Miriam, Szammaja i Iszbacha, ojca Esztemoy.
A żona tego samego, Judejka, urodziła Jereda, ojca Gedora, Chebera, ojca Soko, i Jekutiela, ojca Zanoacha. To są synowie Bitii, córki faraona, którą poślubił Mered.
Synowie żony Hodijji, siostry Nachama, ojca Keili, Garmity, i Esztemoy, Maakatyty.
Synowie Szymona: Amnon, Rinna, Ben-Chanan i Tilon. Synowie Jisziego: Zochet i Ben-Zochet.
Synowie Szeli, syna Judy: Er, ojciec Leki, Laedy, ojciec Mareszy i rodów z wytwórni bisioru w Bet-Aszbea;
Jokim i mężczyźni z Kozeby oraz Joasz i Saraf, którzy panowali w Moabie, zanim powrócili do Lechem. Są to bardzo dawne wydarzenia.
Byli oni zaś garncarzami. Jako mieszkańcy Netaim i Gedery mieszkali tam przy królu ze względu na prace wykonywane dla niego.
Synowie Symeona: Nemuel, Jamin, Jarib, Zerach, Saul;
Jego synem był Szallum, synem Szalluma – Mibsam, a jego synem był Miszma.
Synowie Miszmy: Chammuel, jego synem był Zakkur, a synem Zakkura – Szimei.
Szimei miał szesnastu synów i sześć córek, lecz jego bracia nie mieli wielu dzieci i wszystkie ich rody nie rozmnożyły się tak jak potomków Judy.
Mieszkali oni w miastach: Beer-Szeba, Molada, Chasar-Szual,
Bilha, Esem, Tolad,
Betuel, Chorma, Siklag,
Bet-Markabot, Chasar-Susim, Bet-Birei, Szaarim. Te miasta należały do nich aż do panowania Dawida.
A ich osiedlami były: Etam, Ain, Rimmon, Token i Aszan, pięć miast
oraz wszystkie ich wioski, które były wokół tych miast aż do Baalat. Takie były ich siedziby według ich spisów rodowych.
Meszobab, Jamlek, Josza, syn Amazjasza,
Joel, Jehu, syn Joszibiasza, syna Serajasza, syna Asjela,
Elioenaj, Jaakoba, Jeszochajasz, Asajasz, Adiel, Jesimiel, Benajasz,
Ziza, syn Szifiego, syna Allona, syna Jedajasza, syna Szimriego, syna Szemajasza.
Ci wymienieni tu imiennie byli naczelnikami swoich rodów. Ich rodziny bardzo się rozrosły.
Poszli więc aż do wąwozu Gedor, aż do wschodniej strony doliny, szukając pastwiska dla swoich trzód.
I znaleźli obfite i dobre pastwisko, rozległą, spokojną i bezpieczną okolicę, bo już wcześniej mieszkali tam Chamici.
Ci zapisani tu imiennie przybyli za czasów króla judzkiego, Ezechiasza, zniszczyli ich namioty, a Meunitów, którzy się tam znajdowali, obłożyli klątwą, aż do tego dnia, zamieszkawszy na ich miejscu, ponieważ znaleźli tam pastwisko dla swoich trzód.
Niektórzy z nich, pięciuset mężczyzn z synów Symeona, udali się na górę Seir, a na ich czele byli: Pelatiasz, Neariasz, Refajasz i Uzzjel, synowie Jisziego.
Rozbili oni ocalałą resztę Amalekitów i zamieszkali tam aż do dnia dzisiejszego.
Długie wykazy potomków i rodów przypominają o znaczeniu pamięci o wspólnocie, rodzinach i miejscach zamieszkania. W rozdziale genealogia wiąże się także z ziemią i historią Izraela.
Jabes prosi Boga Izraela o błogosławieństwo, ochronę i uwolnienie od utrapienia. Tekst podkreśla, że Bóg wysłuchał jego prośby, nie przedstawia jednak modlitwy jako formuły gwarantującej każdemu określony rezultat.
Wśród rodów wymienieni są rzemieślnicy, garncarze oraz osoby wykonujące pracę dla króla. Rozdział zachowuje pamięć o codziennych zajęciach jako części historii wspólnoty.
Opis miast, wiosek i pastwisk pokazuje, jak ważne dla rodów były miejsce zamieszkania i środki utrzymania. Ich granice i siedziby przedstawiono jako część historii Izraela.
Końcowa relacja opisuje wyprawy potomków Symeona w poszukiwaniu pastwisk oraz zajęcie terenów zamieszkanych wcześniej przez inne ludy. Jest to świadectwo starożytnego konfliktu o ziemię, a nie wezwanie do przemocy.
1 Księga Kronik 4 należy do rozbudowanych wykazów rodów z początkowych rozdziałów księgi. Genealogie łączą poszczególne rodziny z pokoleniami Judy i Symeona oraz z konkretnymi miastami i zajęciami. Wersety 39–43 wspominają o wydarzeniach za panowania Ezechiasza, króla Judy. Rozdział zachowuje pamięć o dawnych migracjach, konfliktach o ziemię i sposobach utrzymania, choć nie podaje szczegółów pozwalających odtworzyć każdy etap tych wydarzeń.
Rozdział składa się przede wszystkim z krótkich, powiązanych formułą „synowie” lub „ojciec” wykazów rodów. Wersety 1–23 dotyczą głównie potomków Judy i zawierają krótką opowieść o Jabesie. Wersety 24–43 opisują potomków Symeona: ich rody i miasta, a następnie wyprawy związane z poszukiwaniem pastwisk. Powtarzające się imiona, nazwy miejsc i wzmianki o zajęciach nadają temu materiałowi charakter archiwalny, natomiast opowieść o Jabesie stanowi wyraźne narracyjne wyróżnienie.
Rozdział ukazuje Boga działającego w historii konkretnych rodzin i wspólnot, a nie tylko w wielkich, publicznych wydarzeniach. Modlitwa Jabesa wyraża zależność od Boga i prośbę o Jego obecność oraz ochronę. Jej zakończenie świadczy o wysłuchaniu tej konkretnej prośby, ale nie ustanawia obietnicy, że każde pragnienie pomyślności zostanie spełnione w ten sam sposób. Opis konfliktów o ziemię należy czytać w kontekście starożytnej historii Izraela, bez przekształcania go we współczesne przyzwolenie na krzywdzenie innych.
Rozdział może przypominać, że ludzkie życie obejmuje pochodzenie, relacje, pracę, miejsce zamieszkania i potrzebę bezpieczeństwa. Historia Jabesa pokazuje, że ból może zostać nazwany, a prośba skierowana do Boga. Nie wyjaśnia jednak wszystkich przyczyn cierpienia ani nie obiecuje, że każda modlitwa przyniesie natychmiastową ulgę. Ten tekst może być punktem do refleksji duchowej, ale nie zastępuje wsparcia bliskich, duszpasterza ani profesjonalnej pomocy, gdy jest potrzebna.
Rozdział zachęca do szacunku dla historii rodzin i wspólnot, także dla codziennej pracy, która często pozostaje w tle. Modlitwa Jabesa może przypominać o szczerym powierzaniu Bogu swoich potrzeb, bez traktowania jej słów jak przepisu gwarantującego określony wynik. Opisy poszukiwania pastwisk pokazują też, jak istotne dla dawnych wspólnot były bezpieczeństwo i środki utrzymania.
Jabes został wymieniony wśród potomków Judy. Tekst podkreśla, że był bardziej poważany niż jego bracia, a następnie opisuje jego modlitwę i odpowiedź Boga.
Prosił o błogosławieństwo, rozszerzenie granic, Bożą obecność i ochronę przed złem oraz utrapieniem. Według tekstu Bóg spełnił jego prośbę.
Rozdział opowiada o wysłuchaniu konkretnej modlitwy Jabesa. Nie przedstawia jej jako uniwersalnej formuły zapewniającej każdemu taki sam rezultat.
Wykazy zachowują pamięć o rodach, ich powiązaniach, osiedlach i zajęciach. Pokazują, że historia wspólnoty obejmowała zarówno ludzi, jak i miejsca, w których żyli.
Opowiadają o grupach, które szukały pastwisk, osiedlały się na nowych terenach i walczyły z ludami już tam mieszkającymi. Jest to relacja o starożytnym konflikcie i migracji.
Wśród licznych imion opowieść o Jabesie zatrzymuje uwagę przy bólu, który został nazwany już przy jego narodzinach. Rozdział nie rozwija tej historii, ale pokazuje człowieka zwracającego się do Boga ze swoją potrzebą i otrzymującego odpowiedź. To krótki, pełen nadziei fragment, który nie pomniejsza złożoności ludzkiego cierpienia.
Rozdział łączy genealogie Judy i Symeona z informacjami o miastach, rzemiosłach i migracjach. Wykazy nie są jedynie listami imion: wiążą tożsamość rodów z konkretnymi miejscami i historią. Wersety o Jabesie tworzą zwięzłe opowiadanie w obrębie materiału genealogicznego, a relacja o wyprawach potomków Symeona odzwierciedla starożytny kontekst sporów o ziemię.
Wspomnienie rzemieślników, garncarzy i osób pracujących dla króla pokazuje, że zwyczajna praca również należy do historii wspólnoty. Opisy osiedli i pastwisk przypominają o praktycznych potrzebach, od których zależało codzienne życie. Rozdział łączy pamięć o rodzinach z pamięcią o tym, jak ludzie pracowali i gdzie mieszkali.
Genealogie przechowują pamięć o kolejnych pokoleniach i ich miejscu w historii ludu. Modlitwa Jabesa dodaje do tej pamięci osobiste zwrócenie się do Boga, od którego człowiek szuka błogosławieństwa i ochrony. W tym rozdziale wiara rozgrywa się zarówno w krótkiej modlitwie, jak i w długim trwaniu wspólnoty przez pokolenia.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.