1 Księga Kronik 4:24 – znaczenie i zastosowanie

Znajdujemy tu część rodowodów plemienia Symeona, choć nie cieszyło się ono szczególną sławą. Autor poświęca więcej uwagi jego naczelnikom (Pierwsza Księga Kronik 4:38). Czytamy, że Symeonici bardzo się rozmnożyli, choć nie tak licznie jak plemię Judy (Pierwsza Księga Kronik 4:27). Ci, którym Bóg daje wzrost, powinni Mu dziękować, nawet gdy widzą, że inni rozwijają się bardziej.

Dowiadujemy się także o miastach przydzielonych Symeonitom (Pierwsza Księga Kronik 4:28), wymienionych również w Księdze Jozuego 19:1 i kolejnych wersetach. Stwierdzenie, że miasta te należały do nich aż do panowania Dawida (Pierwsza Księga Kronik 4:31), sugeruje, że po odłączeniu się dziesięciu plemion od domu Dawida wielu Symeonitów opuściło te miasta. Ponieważ leżały one na terytorium Judy, prawdopodobnie osiedlili się gdzie indziej.

Widzimy też, jakie ziemie zdobyli w innych miejscach. Gdy niektórzy członkowie tego plemienia, którzy zbuntowali się przeciwko domowi Dawida, zostali później uprowadzeni do Asyrii, Symeonici dochowujący wierności Judzie szczególnie zwrócili uwagę Boga. Pobłogosławił On ich staraniom o powiększenie terytorium. Stało się to za dni Ezechiasza, gdy Symeonici, od dawna słabi i ulegli, nabrali odwagi do działania.

Niektórzy z nich zaatakowali miejsce w Arabii, najwyraźniej nazywane wejściem do Gedor, gdzie mieszkali potomkowie przeklętego Chama (Pierwsza Księga Kronik 4:40). Zajęli tę okolicę i osiedlili się tam. Przynosi to dodatkową chwałę bogobojnym rządom Ezechiasza, ponieważ pomyślność objęła nie tylko całe królestwo, lecz także poszczególne rodziny. W tekście czytamy, że znaleźli tam żyzne pastwiska, a okolica była spokojna. Choć królowie Asyrii niepokoili okoliczne ziemie, to miejsce pozostawili w spokoju.

Tamtejsi mieszkańcy byli pasterzami, którzy nikomu nie szkodzili, i nikt im nie przeszkadzał, aż Symeonici przyszli, wypędzili ich i zajęli ich ziemię. Symeonici korzystali zarówno z urodzajności tej ziemi, jak i z panującego tam pokoju. Ci, którzy żyją tak jak my w żyznej, rozległej, spokojnej i bezpiecznej krainie, powinni uznać, że ten dar zawdzięczają Bogu, który wyznacza granice naszego zamieszkania.

Inni Symeonici, pięciuset mężczyzn pod dowództwem wymienionych tu czterech braci, wyruszyli przeciwko górze Seir. Uderzyli na pozostałych Amalekitów, ludzi objętych Bożym sądem, a następnie zajęli ich ziemię (Pierwsza Księga Kronik 4:42, Pierwsza Księga Kronik 4:43). W ten sposób klątwy rzucone na Chama i Amaleka dopełniły się, choć mogło się wydawać, że straciły moc lub zostały zapomniane. Spełniło się również przekleństwo dotyczące Symeona, że zostanie podzielony i rozproszony (Księga Rodzaju 49:7), lecz obróciło się ono w błogosławieństwo. Czytamy, że rodziny Symeonitów, które osiedliły się w tych odległych okolicach, mieszkały tam aż do naszych czasów (Pierwsza Księga Kronik 4:43), co sugeruje, że uniknęły niewoli, która spotkała innych. Opatrzność czasem wyprowadza ludzi z niebezpieczeństwa, aby ich ocalić.