1 Księga Kronik 5:18 – znaczenie i zastosowanie

Wymieniono tu przywódców połowy plemienia Manassesa, które mieszkało po wschodniej stronie Jordanu (Pierwsza Księga Kronik 5:23; Pierwsza Księga Kronik 5:24). Początkowo ich ziemią był jedynie Baszan, lecz z czasem tak wzrosły ich bogactwo i siła, że rozprzestrzenili się daleko na północ, aż po górę Hermon. O plemionach mieszkających na wschód od Jordanu zapisano tu tylko dwie rzeczy, a obie dotyczyły ich wspólnego działania.

Najpierw wspólnie odniosły wielkie zwycięstwo nad Hagarytami, nazywanymi też Ismaelitami, by przypomnieć Izraelowi, że wywodzili się od odesłanej niewolnicy. Nie wiemy dokładnie, kiedy doszło do tego zwycięstwa. Być może było to to samo zwycięstwo, które odnieśli Rubenici za dni Saula (Pierwsza Księga Kronik 5:10), a może chodzi o inną wyprawę, do której skłonił pozostałe plemiona sukces jednego z nich. Choć za czasów Saula całe królestwo było słabe, niektórym plemionom, działającym samodzielnie, dobrze się wiodło.

Dowiadujemy się, jaką armię te przygraniczne plemiona wystawiły przeciw Hagarytom. W jej skład wchodziło ponad 44 000 ludzi: silnych, odważnych i obeznanych ze sztuką wojenną, gotowych do walki i znających się na używaniu broni (Pierwsza Księga Kronik 5:18). Gdyby cały Izrael działał wspólnie, jakże większa mogłaby być jego siła, zwłaszcza w czasach sędziów.

Wiemy też, jak szukały pomocy Boga. Wołały do Niego i Mu ufały (Pierwsza Księga Kronik 5:20). Postępowali jak prawdziwi Izraelici. Jako potomkowie wierzącego Abrahama nie pokładali ufności w liczebności swojej armii. Polegali na mocy Boga i na Jego wskazówkach dotyczących prowadzenia wojny, ponieważ pozwalał swojemu ludowi walczyć o ziemię, kiedy było to konieczne, nawet z odległymi narodami, z wyjątkiem tych przeznaczonych na sąd (Księga Powtórzonego Prawa 20:15). Ufali również, że Boża opatrzność da im zwycięstwo.

Jako potomkowie modlącego się Jakuba wołali do Boga, szczególnie podczas bitwy, być może wtedy, gdy po raz pierwszy stanęli w obliczu niebezpieczeństwa i groziła im klęska. Podobnie stało się w czasach opisanych w Drugiej Księdze Kronik 13:14. W trudnych chwilach Bóg oczekuje, że będziemy do Niego wołać. Można powiedzieć, że wymaga od nas takiej daniny. Także w duchowych zmaganiach musimy szukać siły w niebie, a modlitwa pełna wiary przynosi zwycięstwo.

Następnie poznajemy rezultat. Bóg odpowiedział im, choć to potrzeba skłoniła ich, by się do Niego zwrócili. Zawsze jest gotów wysłuchać modlitwy i na nią odpowiedzieć. Otrzymały pomoc w walce z wrogami, bo Bóg nigdy nie zawiódł tych, którzy Mu ufają. Rozgromiły znacznie liczniejszą armię, zabiły wielu jej żołnierzy (Pierwsza Księga Kronik 5:22), wzięły do niewoli 100 000 ludzi, zdobyły wielkie bogactwa i osiedliły się na ziemi nieprzyjaciół (Pierwsza Księga Kronik 5:21; Pierwsza Księga Kronik 5:22). Wszystko to stało się dlatego, że była to wojna Boga, rozpoczęta w bojaźni przed Nim i prowadzona w zależności od Niego. Jeśli bitwa należy do Pana, mamy dobry powód, by spodziewać się zwycięstwa. Możemy oczekiwać powodzenia w jakimkolwiek przedsięwzięciu tylko wtedy, gdy idziemy w nim z Bogiem.

Później jednak wspólnie doświadczyli hańbiącej niewoli. Gdyby trwali blisko Boga i wiernie wypełniali swoje obowiązki, zachowaliby zarówno dawną ojcowiznę, jak i nowe zdobycze. Zgrzeszyli jednak przeciw Bogu swoich ojców (Pierwsza Księga Kronik 5:25). Ponieważ mieszkali na pograniczu, częściej stykali się z sąsiednimi narodami i przejęli ich kult bożków. Roznieśli też to zepsucie wśród innych plemion, dlatego Bóg wystąpił przeciwko nim.

Bóg był dla nich jak mąż, nic więc dziwnego, że zapłonął świętą zazdrością, gdy zwrócili się ku innym bogom. Niewierna żona słusznie otrzymuje list rozwodowy. Dlatego Bóg pobudzał kolejnych królów Asyrii, by występowali przeciwko nim. Najpierw posłużył się planami tych pysznych władców, by ukarać buntowników, a gdy to ich nie upokorzyło, doprowadził do ich całkowitego upadku (Pierwsza Księga Kronik 5:26). Te plemiona jako pierwsze się osiedliły i jako pierwsze zostały uprowadzone.

Pragnęli najlepszej ziemi, ale nie zastanowili się, jak bardzo była narażona na niebezpieczeństwo. Ci, którzy kierują się bardziej tym, co widzą, niż rozumem lub wiarą, często ponoszą tego konsekwencje.