1 Księga Kronik 5:1 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu fragment spisów rodowych poszczególnych plemion.

Najpierw mowa o plemieniu Rubena. Wyjaśniono, dlaczego wymieniono je po innych plemionach. Ruben był pierworodnym synem Izraela, więc mógł naturalnie oczekiwać pierwszego miejsca. Utracił jednak swoje pierworództwo, gdy zbezcześcił łoże ojca, a zapowiedziano mu, że nie będzie się wyróżniał (Księga Rodzaju 49:4). Grzech odbiera człowiekowi godność, a grzech seksualny szczególnie głęboko kala dobre imię człowieka i jego rodziny. Ta hańba ciążyła na potomkach Rubena aż do końca.

Ruben nie został jednak odcięty ani wykluczony z ludu Bożego. Utrata czci nie jest tym samym co utrata zbawienia. Ruben stracił pierworództwo, ale nie przypadło ono Symeonowi, kolejnemu synowi w porządku urodzenia. Pierworództwo było szczególnym, symbolicznym darem, więc nie przechodziło po prostu zgodnie z naturalnym porządkiem, lecz według wyboru łaski.

Pierworództwo obejmowało władzę i podwójną część dziedzictwa. Skoro Ruben utracił oba te przywileje, zbyt wiele byłoby przekazać je w całości jednemu innemu plemieniu. Dlatego zostały rozdzielone. Józef otrzymał podwójną część, ponieważ wywodziły się od niego dwa plemiona: Efraim i Manasses. Każde z nich otrzymało pełną część należną synowi, bo Jakub pobłogosławił je przez wiarę (List do Hebrajczyków 11:21; Księga Rodzaju 48:15; Księga Rodzaju 48:22). Te dwa plemiona miały takie samo znaczenie jak każde z dwunastu, z wyjątkiem Judy.

Juda otrzymał władzę. Umierający patriarcha przeznaczył mu królewską linię rodową (Księga Rodzaju 49:10). Z Judy pochodził naczelny władca: najpierw Dawid, a gdy nadeszła pełnia czasu, także Mesjasz, Książę (Księga Micheasza 5:2). Juda zachował ten przywilej, choć Józef otrzymał większą część dziedzictwa, dlatego nie miał powodu zazdrościć Józefowi.

Dalej rozdział podaje rodowód najważniejszych rodów Rubena, choć wiele imion zapewne pominięto. Wykaz sięga Beeracha, który był przywódcą Rubenitów, gdy król Asyrii uprowadził ich do niewoli (1 Księga Kronik 5:4–6). Być może wymieniono go jako ich księcia z tamtego czasu, ponieważ nie wypełnił obowiązku i nie powstrzymał uprowadzenia.

Czytamy również o powiększaniu się terytorium Rubena. Gdy plemię rosło w liczbę, a jego stada się mnożyły, Rubenici wyparli Hagarytów i rozszerzyli swoje granice. Nie dotarli do Eufratu, ale ich ziemie sięgały pustyni leżącej w jego pobliżu (1 Księga Kronik 5:9; 1 Księga Kronik 5:10). W ten sposób Bóg spełnił wobec nich swoją obietnicę: stopniowo wypędzał wrogów i dawał im ziemię w miarę tego, jak byli w stanie ją zagospodarować (Księga Wyjścia 23:30).

Następnie pojawia się plemię Gada. Wymieniono niektóre ważne rody z tego plemienia (1 Księga Kronik 5:12). Siedmiu z wymienionych mężczyzn było synami Abichaila, a ich rodowód poprowadzono w górę, od syna do ojca (1 Księga Kronik 5:14; 1 Księga Kronik 5:15), podczas gdy rodowód Rubena przedstawiono w dół, od ojca do syna (1 Księga Kronik 5:4; 1 Księga Kronik 5:5). Spisy te ukończono za panowania Jotama, króla Judy, ale zaczęto je sporządzać kilka lat wcześniej, za panowania Jeroboama II, króla Izraela.

Nie dowiadujemy się, dlaczego zebrano te spisy właśnie w tamtym czasie. Było to tuż przed uprowadzeniem ich do niewoli przez Asyryjczyków, jak wynika z 2 Księgi Królewskiej 15:29 i 2 Księgi Królewskiej 15:31. Gdy z powodu zepsucia i odwrócenia się od Boga miały spaść na nich Jego sądy, chełpili się swoimi rodowodami i mówili, że są dziećmi przymierza. Przypominali tym Żydów z czasów Jezusa, którzy mówili: „Mamy Abrahama za ojca”. Możliwe też, że krył się w tym łaskawy zamysł: znak, że choć na pewien czas zostali wygnani, nie zostali odrzuceni na zawsze. Prowadzimy spis tego, po co zamierzamy sięgnąć w przyszłości.