1 Księga Kronik 6:1
Synowie Lewiego: Gerszom, Kehat, Merari.
1 Księga Kronik 6: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 81 | Biblia BibleGuided — Polski
Synowie Lewiego: Gerszom, Kehat, Merari.
Oto imiona synów Gerszoma: Libni i Szimei.
Synowie Kehata: Amram, Jishar, Chebron i Uzzjel.
Synowie Merariego: Machli i Muszi. Oto rody Lewiego według ich ojców:
Gerszoma: jego syn Libni, jego syn Jachat, jego syn Zimma,
jego syn Joach, jego syn Iddo, jego syn Zerach, jego syn Jeatraj.
Synowie Kehata: jego syn Amminadab, jego syn Korach, jego syn Assir,
jego syn Elkana, jego syn Ebiasaf, jego syn Assir,
jego syn Tachat, jego syn Uriel, jego syn Ozjasz, jego syn Saul.
Synowie Elkany: Amasaj i Achimot.
Jego syn Elkana, jego syn Sofaj, jego syn Nachat,
jego syn Eliab, jego syn Jerocham, jego syn Elkana.
Synowie Samuela: pierworodny Joel i drugi Abiasz.
Synowie Merariego: jego syn Machli, jego syn Libni, jego syn Szimei, jego syn Uzza,
jego syn Szimea, jego syn Chaggiasz, jego syn Asajasz.
Tych ustanowił Dawid do prowadzenia śpiewu w domu Bożym, odkąd spoczęła tam arka.
I pełnili służbę śpiewaczą przed przybytkiem Namiotu Spotkania, dopóki Salomon nie zbudował domu Pańskiego w Jerozolimie. Stawali zaś zgodnie z ustalonym porządkiem ich służby.
Ci więc stawali wraz ze swoimi synami: spośród synów Kehata: Heman, śpiewak, syn Joela, syna Samuela,
syna Elkany, syna Jerochama, syna Eliela, syna Toacha,
syna Sufa, syna Elkany, syna Machata, syna Amasaja,
syna Elkany, syna Joela, syna Azariasza, syna Sefaniasza,
syna Tachata, syna Assira, syna Ebiasafa, syna Koracha,
syna Jishara, syna Kehata, syna Lewiego, syna Izraela.
Jego brat, Asaf, stał po jego prawej stronie: Asaf, syn Berekiasza, syna Szimei,
syna Mikaela, syna Baasejasza, syna Malkiasza,
syna Etniego, syna Zeracha, syna Adajasza,
syna Etana, syna Zimmy, syna Szimejego,
syna Jachata, syna Gerszoma, syna Lewiego.
Synowie Merariego, ich bracia, stawali po lewej stronie: Etan, syn Kisziego, syna Abdiego, syna Malluka,
syna Chaszabiasza, syna Amazjasza, syna Chilkiasza,
syna Amsjego, syna Baniego, syna Szemera,
syna Machliego, syna Musziego, syna Merariego, syna Lewiego.
Ich bracia, lewici, byli przeznaczeni do wszelkich posług w przybytku domu Bożego.
Aaron zaś i jego synowie zamieniali w dym ofiary na ołtarzu całopalenia i na ołtarzu kadzenia, zgodnie z całą posługą w Miejscu Najświętszym i aby dokonywać przebłagania za Izraela, według tego wszystkiego, co nakazał sługa Boży, Mojżesz.
Oto synowie Aarona: jego synem Eleazar, jego synem Pinchas, jego synem Abiszua,
jego synem Bukki, jego synem Uzzi, jego synem Zerachiasz,
jego synem Merajot, jego synem Amariasz, jego synem Achitub,
jego synem Sadok, jego synem Achimaas.
A oto miejsce ich zamieszkania, według ich siedzib w wyznaczonych dla nich granicach. Synom Aarona, z rodu Kehata – taki bowiem dział wyznaczono im przez losowanie –
dano Hebron w ziemi judzkiej wraz z otaczającymi go pastwiskami.
Pola zaś miejskie i ich osiedla dano Kalebowi, synowi Jefunnego.
Synom Aarona dano także miasta ucieczki: Hebron i Libnę wraz z ich pastwiskami, Jattir i Esztemoa z ich pastwiskami,
Chilaz z jego pastwiskami, Debir z jego pastwiskami,
Aszan z jego pastwiskami i Bet-Szemesz z jego pastwiskami.
Od pokolenia Beniamina: Geba z jej pastwiskami, Alemet z jego pastwiskami i Anatot z jego pastwiskami; wszystkich miast trzynaście według ich rodzin.
Pozostałym synom Kehata, spośród rodzin tego samego pokolenia, przypadło losem dziesięć miast od pokolenia, to jest od połowy Manassesa.
Synom Gerszoma, według ich rodzin, od pokolenia Issachara, od pokolenia Asera, od pokolenia Neftalego i od pokolenia Manassesa w Baszanie: trzynaście miast.
Synom Merariego według ich rodzin przypadło losem od pokolenia Rubena, od pokolenia Gada i od pokolenia Zabulona: dwanaście miast.
Izraelici dali lewitom te miasta wraz z ich pastwiskami.
Dali oni losem z ziem należących do pokolenia synów Judy, do pokolenia synów Symeona i do pokolenia synów Beniamina te miasta, którym nadali ich imiona.
Dawid ustanowił lewitów odpowiedzialnych za śpiew przy Arce, a ich służba była wykonywana według ustalonego porządku. Rozdział podkreśla znaczenie muzyki jako części wspólnego oddawania czci Bogu.
Lewici pełnili rozmaite posługi przy domu Bożym, natomiast Aaron i jego potomkowie składali ofiary i wykonywali zadania kapłańskie. Tekst odróżnia te funkcje, ukazując ich miejsce w życiu religijnym Izraela.
Lewici otrzymali miasta wraz z pastwiskami na ziemiach należących do różnych pokoleń Izraela. Ich rozmieszczenie oznaczało obecność lewickiej służby w wielu częściach kraju, a nie w jednym odrębnym terytorium.
Księga Kronik przedstawia dzieje Izraela z perspektywy, w której świątynia, kapłaństwo i służba lewitów zajmują ważne miejsce. W tym rozdziale rodowody łączą lewickie rodziny z czasami Dawida i późniejszą służbą w świątyni Salomona. Wykaz miast odzwierciedla biblijny obraz lewitów mieszkających pośród innych pokoleń, zamiast posiadać jeden zwarty obszar dziedziczny. Rozdział opisuje też miasta ucieczki, które w prawie Izraela miały zapewniać ochronę w określonych sytuacjach prawnych.
Rozdział rozwija się w czterech częściach: najpierw przedstawia główne rody Lewiego i ich linie genealogiczne (wersety 1–15); następnie opisuje ustanowienie śpiewaków i ich pochodzenie (wersety 16–32); dalej wyjaśnia podział obowiązków lewitów oraz kapłanów z rodu Aarona (wersety 33–38); na końcu wylicza miasta przydzielone poszczególnym rodzinom lewickim (wersety 39–66). Powtarzane imiona i formuły genealogiczne podkreślają porządek, przynależność i ciągłość.
Rozdział ukazuje kult Izraela jako wspólne dzieło obejmujące różne, określone służby. Śpiew, posługi lewickie i kapłańskie składanie ofiar są przedstawione jako elementy uporządkowanego życia wspólnoty przed Bogiem. Rozmieszczenie miast lewickich sugeruje, że służba religijna była obecna wśród wielu pokoleń. Tekst opisuje instytucje starożytnego Izraela; nie należy automatycznie przenosić ich podziału ról ani przepisów na współczesne wspólnoty chrześcijańskie.
To przede wszystkim rozdział genealogiczny i organizacyjny, a nie bezpośrednia wypowiedź o zdrowiu psychicznym. Jego obraz różnych osób i rodzin pełniących różne zadania może sprzyjać refleksji nad przynależnością, ciągłością i współpracą. Nie daje jednak podstaw do oceniania czyjejś wartości, wiary ani Bożej przychylności na podstawie pochodzenia lub rodzaju wykonywanej służby. W trudnych doświadczeniach duchowych albo psychicznych ten tekst nie zastępuje rozmowy z zaufaną osobą, duszpasterzem ani wykwalifikowanym specjalistą.
Rozdział może zachęcać do zauważania, że wspólnota potrzebuje różnych darów i zadań, a także do doceniania pracy, która nie zawsze jest widoczna. W praktyce warto jasno określać odpowiedzialność, szanować wkład innych i pamiętać, że wspólne dobro nie zależy wyłącznie od osób pełniących najbardziej publiczne funkcje.
Lewici należeli do pokolenia Lewiego i pełnili różne zadania związane z kultem Izraela. Rozdział wymienia między innymi śpiewaków i osoby wykonujące inne posługi przy domu Bożym.
Według tego rozdziału Aaron i jego potomkowie składali ofiary i wykonywali czynności kapłańskie, a pozostali lewici byli przeznaczeni do innych posług przy domu Bożym.
Wykaz przedstawia ich miasta i pastwiska pośród ziem należących do różnych pokoleń. Dzięki temu lewici nie tworzyli jednego zwartego terytorium, lecz mieszkali w wielu częściach kraju.
Byli przedstawicielami rodzin lewickich wyznaczonymi do służby muzycznej. Rozdział podaje ich rodowody i opisuje ich miejsca wśród śpiewaków.
Długie listy imion mogą wydawać się odległe, ale każda z nich zachowuje pamięć o ludziach i ich miejscu we wspólnocie. Rozdział pokazuje służbę, która nie opierała się na jednej osobie: śpiewacy, kapłani i inni lewici mieli swoje zadania. To obraz wspólnoty, w której ciągłość i współdziałanie mają znaczenie.
Rozdział łączy materiał genealogiczny z informacją o funkcjach i przydziałach terytorialnych. Rozróżnia kapłanów wywodzących się od Aarona od pozostałych lewitów, a także wymienia trzy linie muzyków: Hemana, Asafa i Etana. Wykaz miast nie jest dodatkiem przypadkowym: ukazuje lewitów jako grupę rozmieszczoną pośród pokoleń Izraela.
W rozdziale widać, że wspólne przedsięwzięcie potrzebuje jasno określonych zadań: jedni śpiewali, inni wykonywali posługi, a kapłani odpowiadali za czynności przy ołtarzu. Taki porządek nie umniejsza żadnej roli. W codziennym życiu wspólnoty równie ważne jest docenianie pracy widocznej i tej wykonywanej w tle.
Genealogie przypominają, że wiara wspólnoty nie ogranicza się do pojedynczego pokolenia. Służba przechodzi przez czas, a pamięć o imionach wpisuje codzienne obowiązki w większą historię ludu. Rozdział kieruje uwagę ku wierności wyrażanej także przez regularną, wspólną służbę.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.