1 Księga Kronik 7:1
Synowie Issachara: Tola, Pua, Jaszub i Szimron, czterej.
1 Księga Kronik 7: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 40 | Biblia BibleGuided — Polski
Synowie Issachara: Tola, Pua, Jaszub i Szimron, czterej.
Synowie Toli: Uzzi, Refajasz, Jeriel, Jachmaj, Jibsam i Samuel, naczelnicy rodów Toli, dzielni wojownicy – za czasów Dawida ich liczba według ich rodowodów wynosiła dwadzieścia dwa tysiące sześciuset.
Synowie Uzzjego: Izrachiasz, a synowie Izrachiasza: Mikael, Obadiasz, Joel, Jiszszijasz, pięciu, wszyscy naczelnicy rodów.
Przy nich były oddziały zbrojne do walki, według spisów i według ich rodów liczące trzydzieści sześć tysięcy, bo mieli wiele żon i synów.
A ich bracia we wszystkich rodach Issachara, dzielni wojownicy, liczyli osiemdziesiąt siedem tysięcy; wszyscy zapisani w rodowodach.
Synowie Beniamina: Bela, Beker i Jediael, trzej.
Synowie Beli: Esbon, Uzzi, Uzzjel, Jerimot i Iri, pięciu, naczelnicy rodów, dzielni wojownicy; według swoich wykazów rodowych liczyli dwadzieścia dwa tysiące trzydziestu czterech.
Synowie Bekera: Zemira, Joasz, Eliezer, Elioenaj, Omri, Jeremot, Abiasz, Anatot i Alamet; ci wszyscy są synami Bekera.
Według wykazów rodowych dla swojego pokolenia naczelnicy rodów, dzielni wojownicy, liczyli dwadzieścia tysięcy dwustu.
Synowie Jediaela: Bilhan, a synowie Bilhana: Jeusz, Beniamin, Ehud, Kenaana, Zetan, Tarszisz i Achiszachar.
Wszyscy ci byli synami Jediaela: naczelnicy rodów, dzielni wojownicy, liczyli siedemnaście tysięcy dwustu, gdy wychodzili w szyku na wojnę.
Szuppim i Chuppim, synowie Ira, Chuszim, syn Achera.
Synowie Neftalego: Jachasjel, Guni, Jeser i Szallum, potomkowie z Bilhy.
Synowie Manassesa: Asriel, którego urodziła jego drugorzędna żona, Aramejka. Urodziła ona Makira, ojca Gileada.
Makir wziął żony dla Chuppima i Szuppima. Jego siostra miała na imię Maaka. Imię drugiego syna Selofchad, lecz Selofchad miał tylko córki.
Maaka, żona Makira, urodziła syna i dała mu imię Peresz. A jego brat miał na imię Szeresz, którego synami byli Ulam i Rekem.
Syn Ulama: Bedan. Ci byli synami Gileada, syna Makira, syna Manassesa.
Ich siostra, Hammoleket, urodziła Iszhoda, Abiezera i Machlę.
Synami Szemidy byli: Achian, Szekem, Likchi i Aniam.
Synowie Efraima: jego synem Szutelach, jego synem Bered, jego synem Tachat, jego synem Eleada, jego synem Tachat,
jego synem Zabad, jego synem Szutelach, a także Ezer i Elead. Zabili ich ludzie z Gat, urodzeni w tym kraju, bo tamci zeszli, aby zabrać ich stada.
Efraim, ich ojciec, przez długi czas obchodził żałobę i przychodzili jego bracia, aby go pocieszyć.
Potem zbliżył się do swojej żony, która poczęła i urodziła syna, i dał mu imię Beria, ponieważ w jego domu wydarzyło się nieszczęście.
Jego córką była Szeera, która zbudowała Bet-Choron niższe i wyższe oraz Uzzen-Szeera.
Jego synami byli Refach i Reszef, jego synem Telach, jego synem Tachan,
jego synem Ladan, jego synem Ammihud, jego synem Eliszama,
jego synem Nun, jego synem Jozue.
Ich posiadłości i ich siedziby były w Betel i przynależnych miejscowościach; w Naaran na wschód, a na zachód w Gezer i przynależnych miejscowościach, w Sychem i przynależnych miejscowościach aż do Ajji i przynależnych miast.
W rękach synów Manassesa były: Bet-Szean i przynależne miejscowości, Taanak i przynależne miejscowości, Megiddo i przynależne miejscowości, Dor i przynależne miejscowości. W tych mieszkali synowie Józefa, syna Izraela.
Synowie Asera: Jimna, Jiszwa, Jiszwi, Beria i ich siostra Serach.
Synowie Berii: Cheber i Malkiel; ten był ojcem Birzaita.
Cheber był ojcem Jafleta, Szemera, Chotama i ich siostry Szuy.
Synowie Jafleta: Pasak, Bimhal i Aszwat; to są synowie Jafleta.
Synowie Szemera: Achi, Rohga, Chubba i Aram.
Synowie jego brata, Helema: Sofach, Jimna, Szelesz i Amal.
Synowie Sofacha: Suach, Charnefer, Szual, Beri i Jimra;
Beser, Hod, Szamma-Szilsza, Jitran i Beera.
Synowie Jetera: Jefune, Pispa i Ara.
Synowie Ulli: Arach, Channiel i Risja.
Wszyscy ci synowie Asera, naczelnicy rodów, wybitni mężczyźni, dzielni wojownicy, główni wśród książąt, a według spisów liczyli w swoich rodowodach dwadzieścia sześć tysięcy wojska zdolnego do walki.
Wyliczenia imion i rodzin ukazują Izraela jako wspólnotę złożoną z wielu rodów, których tożsamość i więzi są zachowywane w pamięci.
Wielokrotnie pojawiają się naczelnicy rodów, dzielni wojownicy oraz spisy oddziałów zdolnych do walki. Tekst odnotowuje ich znaczenie w życiu wspólnoty, nie przedstawiając jednak siły militarnej jako miary wartości człowieka.
Opowieść o śmierci synów Efraima pokazuje głęboki i długotrwały smutek ojca. Krewni przychodzą, by go pocieszyć, a późniejsze narodziny syna nie wymazują wcześniejszej straty.
Rozdział wymienia matki, siostry i córki, a Szeera zostaje przedstawiona jako budowniczyni miast. Rodowody zachowują więc nie tylko pamięć o mężczyznach i wojownikach.
Księga Kronik przedstawia historię Izraela poprzez rodowody, przywództwo i życie wspólnoty. Ten rozdział obejmuje kilka pokoleń, a przy rodzie Issachara wyraźnie odnosi liczebność wojowników do czasów Dawida (7:2). Spisy rodów i oddziałów mogły służyć zachowaniu pamięci o przynależności, przywództwie i zdolności do obrony. Wymienione nazwy miejscowości, między innymi Betel, Sychem, Bet-Szean i Megiddo, wiążą te rody z określonymi terenami. Układ rodowodów bywa trudny do odtworzenia, a sam tekst nie wyjaśnia wszystkich relacji między wymienionymi osobami.
Rozdział ma formę kolejnych wykazów genealogicznych, uporządkowanych według pokoleń Izraela: Issachara (wersety 1–5), Beniamina (6–12), Neftalego (13), Manassesa (14–19), Efraima (20–29) i Asera (30–40). W listy wplecione są krótkie opowieści i informacje o ziemiach rodów. Najbardziej rozbudowany epizod dotyczy Efraima: śmierć jego synów, żałoba, pocieszenie ze strony krewnych i narodziny Berii (21–23). Rozdział zamyka podsumowanie liczebności wojowników Asera.
Rodowody ukazują ciągłość ludu Bożego przez kolejne pokolenia i przypominają, że historia wiary obejmuje zwykłe relacje rodzinne, wspólnoty oraz miejsca. Tekst nie ogranicza się do wojowników i przywódców: zachowuje pamięć także o kobietach i o bolesnych doświadczeniach. Scena żałoby Efraima pozwala dostrzec miejsce smutku w biblijnej opowieści, bez sugerowania, że późniejsze wydarzenia unieważniają stratę. Rozdział nie rozwija bezpośrednio nauki o życiu po śmierci ani nie wyjaśnia wszystkich szczegółów genealogii.
Rozdział może skłaniać do refleksji nad przynależnością, historią rodzinną i tym, jak pamięta się o ludziach z poprzednich pokoleń. Historia Efraima uznaje realność żałoby: jego bliscy przychodzą, by go pocieszyć, a tekst nie określa, jak szybko powinien minąć ból. Dla osób mierzących się ze stratą może to być ważne przypomnienie o wartości obecności innych. Ten fragment nie stanowi porady psychologicznej ani obietnicy, że narodziny, zmiana sytuacji czy upływ czasu usuną cierpienie.
Rozdział zachęca do uważnego traktowania pamięci o rodzinie i wspólnocie, także wtedy, gdy jej historia obejmuje trudne doświadczenia. Można zauważyć, że tekst zachowuje imiona, więzi, miejsca i żałobę, a nie tylko liczby. W praktyce pamięć o bliskich może przyjmować prostą formę: wysłuchania rodzinnej opowieści, zapisania imienia lub okazania obecności osobie przeżywającej stratę. Nie trzeba porównywać czyjegoś bólu z historią Efraima ani wyznaczać mu terminu.
Rozdział wymienia Issachara, Beniamina, Neftalego, Manassesa, Efraima i Asera, przedstawiając ich potomków oraz wybrane informacje o rodach.
Według tekstu Ezer i Elead zostali zabici przez ludzi z Gat, gdy przyszli zabrać ich stada. Efraim przez długi czas ich opłakiwał, a jego krewni przychodzili, by go pocieszyć (1 Księga Kronik 7:21–22).
Szeera była córką Efraima. Tekst przypisuje jej budowę Bet-Choron Dolnego, Bet-Choron Górnego oraz Uzzen-Szeery (1 Księga Kronik 7:24).
Nie. W kilku miejscach tekst mówi o spisach rodów lub o wojownikach zdolnych do walki. Nie należy utożsamiać tych liczb z pełną liczbą wszystkich osób należących do danego pokolenia.
Wykazy zachowują pamięć o rodach, ich przywódcach i powiązaniu z określonymi miejscami. W ramach opowieści Księgi Kronik pomagają przedstawić ciągłość wspólnoty Izraela.
Wśród długich wykazów imion rozdział zatrzymuje się przy bólu Efraima. Jego żałoba trwa, a bliscy przychodzą, by być przy nim i go pocieszyć. Ta scena nie pomniejsza straty ani nie narzuca jej końca. Zachowuje miejsce zarówno dla cierpienia, jak i dla obecności innych.
Rozdział porządkuje materiał według rodów, a nie w formie jednolitej opowieści. Wzmianki o liczebności zazwyczaj dotyczą wojowników lub oddziałów, co wynika z określeń użytych w tekście. Krótkie epizody, zwłaszcza historia Efraima oraz informacja o Szeerze, przełamują schemat wykazów. Nie wszystkie powiązania genealogiczne są tu objaśnione, dlatego warto odróżniać podane informacje od prób ich rekonstrukcji.
Wiele osób i miejsc w tym rozdziale przypomina, że wspólnota jest tworzona przez więzi oraz pamięć, a nie tylko przez liczby i przywództwo. W opowieści o Efraimie krewni nie rozwiązują jego problemu, lecz przychodzą, by go pocieszyć. Ich obecność jest konkretnym wyrazem troski w czasie żałoby.
Rodowody kierują uwagę ku ciągłości: życie jednego pokolenia łączy się z życiem następnego. W tej historii ciągłość nie oznacza braku cierpienia. Pamięć o zmarłych synach Efraima pozostaje częścią opowieści, podobnie jak imiona kolejnych potomków i miejsca związane z ich rodami. Wierność Boga ukazana jest tu przez trwanie wspólnoty w jej złożonej historii.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.