1 Księga Kronik 7:20 – znaczenie i zastosowanie

Mowa tu o pokoleniu Efraima. O tym pokoleniu czytamy wiele dobrego, gdy osiągnęło pełnię sił. Tutaj jednak widzimy trudności jego wczesnych lat, jak się wydaje, jeszcze z czasów pobytu w Egipcie. Sam Efraim mógł żyć, gdy doszło do tych wydarzeń, choć trudno pogodzić to z podanym tu rodowodem. Być może chodzi więc o innego Efraima albo o bezpośrednich synów Efraima, syna Józefa.

Rodzinę Efraima dotknął wielki cios. Mieszkańcy Gat, Filistyni i olbrzymi, zabili wielu członków tej rodziny, ponieważ przyszli zagarnąć ich bydło (1 Księga Kronik 7:21). Nie wiadomo, kto rozpoczął walkę. Niektórzy sądzą, że napastnikami byli mieszkańcy Gat: przybyli do Goszen, by uprowadzić bydło Efraimitów, a gdy ci stanęli w jego obronie, zabili jego właścicieli. Inni uważają, że to Efraimici napadli na Gat, sądząc, że nadszedł czas objęcia w posiadanie Kanaanu, lecz zapłacili wysoką cenę za swój pośpiech. Ci, którzy nie chcą czekać na czas wyznaczony przez Boga, nie mogą oczekiwać Jego błogosławieństwa. Sądzę, że mieszkańcy Gat raczej napadli na Efraimitów, ponieważ Izraelici w Egipcie byli pasterzami, a nie żołnierzami, i mieli własne bydło, więc zapewne nie ryzykowaliby życia dla cudzych zwierząt.

Zabad, Szutelach, Ezer i Elead, wnukowie Efraima, byli prawdopodobnie zabitymi mężczyznami. Jakub obiecał, że potomkowie Efraima staną się mnóstwem narodów (Księga Rodzaju 48:19), a jednak ta linia rodzinna tak szybko poniosła ciężkie straty. Boża opatrzność często zdaje się przeczyć Jego obietnicom, ale w takich chwilach obietnica jaśnieje jeszcze wyraźniej, bo jej spełnienie widać jako dzieło Boga. Potomkowie Efraima byli dziećmi Józefa, lecz nawet jego potęga nie mogła ich ochronić, choćby wciąż żył. Miecz dosięga każdego jednakowo.

Efraim przez wiele dni pogrążał się w żałobie. Nic nie przybliża starszych do grobu z większym bólem niż widok dzieci lub wnuków, którzy odchodzą przed nimi, zwłaszcza gdy giną gwałtowną śmiercią. Często właśnie na tym polega cierpienie starości, że przeżywa się tych, którzy mieli niegdyś być pociechą. Bracia przyszli pocieszyć Efraima w tej głębokiej żałobie, okazując mu współczucie i wypowiadając słowa, które mogły podtrzymać go w tym trudnym czasie. Być może przypomnieli mu obietnicę, którą dał mu Jakub, kładąc prawą rękę na jego głowie. Choć jego dom nie wyglądał tak, jak sobie wymarzył, i stał się domem żałoby, obietnica pozostała niezachwiana (2 Księga Samuela 23:5).

Bóg w pewnej mierze uleczył tę ranę, dając Efraimowi na starość kolejnego syna, podobnie jak Set został dany w miejsce Abla po tym, jak Kain go zabił (Księga Rodzaju 4:25). Kiedy Bóg przywraca pociechę zasmuconym i daje radość w miarę dni utrapienia, warto dostrzec Jego dobroć i troskę. Można powiedzieć, że Bóg pamięta o smutku swoich sług i odpowiada na niego miłosierdziem (Księga Psalmów 90:13; Księga Psalmów 90:15). Jednak nawet narodziny dziecka nie mogły wymazać żalu Efraima. Nadał więc synowi smutne imię Beria, znaczące „w nieszczęściu”, ponieważ dziecko przyszło na świat, gdy rodzina pogrążała się w żałobie, a dom Efraima dotknęło nieszczęście. Mądrze jest pamiętać o cierpieniu i smutku, o tym, co gorzkie i bolesne, aby nasze serca pozostały pokorne (Lamentacje Jeremiasza 3:19; Lamentacje Jeremiasza 3:20). Jakie imię mogłoby lepiej pasować do człowieka zrodzonego z kobiety niż Beria, skoro wszyscy przychodzimy na świat pełen utrapień?

Ta rodzina zyskała także kolejne zaszczyty. Szerach, kobieta z pokolenia Efraima, zbudowała miasta, gdy Izrael osiedlił się w Kanaanie — być może na własny koszt albo dzięki własnym staraniom. Jedno z nich nosiło nawet jej imię: Uzzen-Szerach (1 Księga Kronik 7:24). Pobożna kobieta może przynieść rodzinie tyle samo zaszczytu i błogosławieństwa co potężny mężczyzna. Z tego pokolenia pochodził również Jozue, syn Nuna, który poprowadził Izraelitów podczas podboju Kanaanu (1 Księga Kronik 7:27). W ten sposób wyrwa w rodzinie Efraima została ponownie wypełniona, a może krzywda, której niegdyś doznali od Kananejczyków, rozpaliła w Jozuem jeszcze większy zapał do walki.

Następnie wspomniane zostaje pokolenie Asera i niektórzy z jego znamienitych mężów. Jego oddział wojskowy nie był liczny w porównaniu z oddziałami niektórych innych pokoleń — liczył zaledwie 26 000 mężczyzn. Mimo to jego przywódcy byli wybitnymi i dzielnymi wojownikami, należącymi do najznakomitszych spośród książąt (1 Księga Kronik 7:40). Być może ich mądrość przejawiała się w tym, że nie starali się utrzymywać licznego grona wyszkolonych żołnierzy, lecz mieli mniej ludzi, za to dobrze przygotowanych do walki i pożytecznych w służbie.