1 Księga Kronik 7:1 – znaczenie i zastosowanie

Znajdujemy tu krótkie omówienie kilku pokoleń.

I. Pokolenie Issachara. Jakub porównał Issachara do silnego osła, który leży między dwoma jukami (Księga Rodzaju 49:14). Było to pracowite pokolenie, przywiązane do uprawy roli i zadowolone ze spokojnego życia we własnych domach (Księga Powtórzonego Prawa 33:18). Po pierwsze, widzimy, że było liczne, ponieważ jego członkowie mieli wiele żon. Ziemia, którą zamieszkiwali, była tak żyzna, że nie musieli się obawiać, że nadmiernie ją wykorzystają, a ludzie tak sprawni, że potrafili zapewnić zajęcie wszystkim. Żadne pokolenie nie powinno narzekać na swoją liczebność, jeśli nie pozwala nikomu siedzieć bezczynnie.

Po drugie, było to odważne pokolenie, pełne dzielnych mężczyzn (1 Księga Kronik 7:2; 1 Księga Kronik 7:5), a wśród jego członków byli także przywódcy (1 Księga Kronik 7:3). Ludzie przyzwyczajeni do pracy i regularnych obowiązków często najlepiej nadają się do służby ojczyźnie, gdy zachodzi taka potrzeba. Według spisu ich rodów z czasów Dawida liczba mężczyzn zdolnych do walki przekraczała 145 000. Niektórzy uważają, że spis przeprowadzono podczas liczenia ludności przez Joaba (2 Księga Samuela 24), sądzę jednak, że najpewniej był to inny spis, przeprowadzony przez nich samych. Wspomniano bowiem, że wykaz ten nie został wpisany do urzędowych kronik Dawida, ponieważ rozgniewał Boga (1 Księga Kronik 27:24).

II. Pokolenie Beniamina. W tym miejscu znajdujemy o nim tylko krótką wzmiankę, ponieważ pełniejszy opis pojawia się w następnym rozdziale. Jego siły zbrojne liczyły niespełna 60 000 ludzi, a mimo to nazwano ich dzielnymi wojownikami (1 Księga Kronik 7:7; 1 Księga Kronik 7:9; 1 Księga Kronik 7:11). Jakub zapowiedział, że Beniamin będzie rozszarpywał zdobycz jak wilk (Księga Rodzaju 49:27). Zaszczytem dla tego pokolenia było to, że wydało Saula, pierwszego króla Izraela. Jeszcze większym zaszczytem było to, że pozostało wierne prawowitym królom z rodu Dawida, gdy inne pokolenia się zbuntowały.

Wspomniani zostali Chuszim, synowie Achera (1 Księga Kronik 7:12). Synów Dana nazwano Chuszim (Księga Rodzaju 46:23), dlatego niektórzy uznają, że Acher oznacza „inny”, jak gdyby chodziło o synów innego człowieka albo obcego. Izraelici nie powinni byli być w ten sposób obcy, a jednak Danici zachowali się tak, gdy umieścili pośród siebie rzeźbiony i odlany wizerunek Miki.

III. Pokolenie Neftalego (1 Księga Kronik 7:13). Wymieniono tu tylko pierwszych przodków tego pokolenia, tych samych, których znamy z Księgi Rodzaju 46:24, z tą różnicą, że Sillem został tutaj nazwany Szallemem. Być może nie wymieniono żadnego z ich potomków, ponieważ zaginęły ich rodowody.

IV. Pokolenie Manassesa, a dokładniej ta jego część, która osiedliła się na zachód od Jordanu. O drugiej części wspomniano wcześniej (1 Księga Kronik 5:23 i następne). Po pierwsze, jeden z mężczyzn z tego pokolenia poślubił Aramejkę, czyli Syryjkę (1 Księga Kronik 7:14). Stało się to podczas niewoli egipskiej. Tak wcześnie zaczęli więc mieszać się z innymi narodami. Po drugie, choć ojciec poślubił Syryjkę, Machir, syn z tego małżeństwa, być może widząc, jakie trudności wywołało ono w domu ojca, poślubił córkę Beniamina (1 Księga Kronik 7:15). Dzieci dobrze robią, gdy uczą się na błędach ojców i unikają tych samych przewinień. Po trzecie, wspomniano tu Bedana (1 Księga Kronik 7:17). Być może jest to ten sam Bedan, który został wymieniony jako jeden z wybawców Izraela (1 Księga Samuela 12:11). Jair z pokolenia Manassesa (Księga Sędziów 10:3) mógł być tym człowiekiem.