1 Księga Kronik 6:16 – znaczenie i zastosowanie

Kiedy Lewici zostali po raz pierwszy wyznaczeni do służby na pustyni, do ich obowiązków należało przede wszystkim przenoszenie przybytku i troska o jego wyposażenie podczas wędrówki. Za czasów Dawida było ich już znacznie więcej. Większość mieszkała w różnych częściach kraju i uczyła lud, jak dobrze poznawać Pana, ale przy domu Bożym służyło tak wielu Lewitów, że nie dla wszystkich starczało stałych obowiązków. Dlatego Dawid, na podstawie szczególnego polecenia i wskazówek Boga, zreorganizował ich służbę, jak dowiadujemy się z dalszej części tej księgi. Tutaj czytamy, jakie zadania im przydzielił.

Jednym z nich był śpiew. Dawid został wywyższony jako pieśniarz Izraela (Druga Księga Samuela 23:1). Nie tylko układał psalmy, lecz także zadbał o to, by śpiewano je w domu Pana. Zrobił to, gdy Arka znalazła odpoczynek. Kiedy była uprowadzona, ukryta i nie miała stałego miejsca, harfy wisiały na wierzbach, a śpiew wydawał się nie na miejscu, bo gdy zabiera się pana młodego, nadchodzi czas postu. Gdy jednak sprowadzono Arkę, pieśni powróciły i śpiewano je także później. Powinniśmy równie mocno cieszyć się z zachowania duchowych przywilejów, jak z ich odzyskania.

Gdy służba związana z Arką nie wymagała już tyle pracy, ponieważ znalazła ona odpoczynek, Lewitom przydzielono inne zadania. Lewici nie powinni pozostawać bezczynni. Zajęli się więc służbą śpiewu. Podobnie gdy lud Boży osiągnie odpoczynek, który czeka na niego w niebie, odłoży wszelkie ciężary i będzie zajęty wiecznym śpiewem. Śpiewacy pełnili tę służbę w przybytku aż do czasu zbudowania świątyni, a potem służyli również tam (Pierwsza Księga Kronik 6:32). Nawet w większym i wspanialszym domu pozostali wierni swojej funkcji i porządkowi, tak jak wcześniej w przybytku. Szkoda, gdy wyższa pozycja sprawia, że słudzy Boga niedbale podchodzą do swoich obowiązków.

Czytamy również o trzech głównych śpiewakach pełniących służbę przy pieśniach dla Boga, a także o ich rodzinach, czyli dzieciach i innych bliskich potomkach, którzy służyli razem z nimi (Pierwsza Księga Kronik 6:33). Heman, Asaf i Etan zostali wyznaczeni do tej pracy, po jednym z każdego z trzech rodów Lewiego, tak aby równo dzielić zaszczyt i trud, a każdy znał swoje miejsce. W tej służbie chóru panował znakomity porządek.

Z rodu Kehata pochodził Heman, a wraz z nim służyła jego rodzina (Pierwsza Księga Kronik 6:33). Być może był to ten sam Heman, który napisał Psalm 88: człowiek głęboko doświadczony przez smutek, a zarazem śpiewak. Był wnukiem proroka Samuela i synem Joela. O Joelu mówi się, że nie postępował tak jak Samuel (Pierwsza Księga Samuela 8:2–3), ale wygląda na to, że wnuk poszedł w ślady dziadka. Błogosławieństwo Boga dla sprawiedliwych może czasem ominąć jedno pokolenie, a spocząć na następnym. Heman, choć był wnukiem wielkiego człowieka, nie uważał za rzecz poniżej swojej godności, by przewodzić w uwielbieniu w domu Boga. Sam Dawid był gotów pełnić służbę odźwiernego. Zaszczytne miejsce Hemana we wspólnocie może być również nagrodą za to, że jego dziadek pokornie zrzekł się władzy w państwie. Bóg często wynagradza straty swojego ludu w mądry i nieoczekiwany sposób. Być może Dawid wybrał Hemana na głównego śpiewaka także ze względu na dawną przyjaźń z Samuelem.

Z rodu Gerszona pochodził Asaf, nazwany bratem Hemana, ponieważ łączyły ich ta sama służba i przynależność do pokolenia Lewiego, choć wywodzili się z różnych gałęzi rodu. W chórze stał po prawej stronie Hemana (Pierwsza Księga Kronik 6:39). Jego imię nosi kilka psalmów, być może dlatego, że je napisał albo jako główny muzyk prowadził ich śpiew. Pismo wyraźnie mówi, że niektóre psalmy napisał, wspominając o oddawaniu chwały Panu słowami Dawida i Asafa. Był zarówno widzącym, jak i śpiewakiem (Druga Księga Kronik 29:30). Jego rodowód, przez wiele skądinąd nieznanych osób, prowadzi aż do Lewiego (Pierwsza Księga Kronik 6:39–43).

Z rodu Merariego pochodził Etan (Pierwsza Księga Kronik 6:44), który stał po lewej stronie Hemana. Jego rodowód również prowadzi aż do Lewiego (Pierwsza Księga Kronik 6:47). Jeśli chodzi o tych samych Hemana i Etana, którzy napisali Psalmy 88 i 89, nie ma tu wyraźnego wyjaśnienia, dlaczego nazywano ich Ezrachitami. Pozostaje więc wyjaśnienie podane już w tytułach tych psalmów oraz w Pierwszej Księdze Kronik 2:6, gdzie mowa o tych mężczyznach jako o synach Zeracha.

W przybytku domu Bożego wykonywano też wiele prac pomocniczych (Pierwsza Księga Kronik 6:48). Lewitom przydzielano takie zadania, jak przynoszenie wody i opału, mycie i zamiatanie, wynoszenie popiołu oraz zabijanie, skórowanie i gotowanie zwierząt ofiarnych. Obowiązki te powierzano Lewitom z innych rodów, a być może także tym, którzy nie nadawali się do śpiewania, bo nie mieli dobrego głosu lub słuchu. Każdy powinien służyć darem, który otrzymał. Tych, którzy nie potrafili śpiewać, nie należało uważać za nieprzydatnych. Jeśli nie nadawali się do jednego rodzaju służby, mogli wykonywać inne zadania.

Były też obowiązki związane ze składaniem ofiar, zastrzeżone wyłącznie dla kapłanów (Pierwsza Księga Kronik 6:49). Tylko oni mogli pokrapiać krwią i spalać kadzidło. Służba w Miejscu Najświętszym należała wyłącznie do arcykapłana. Każdy miał własne zadanie, a wszyscy potrzebowali siebie nawzajem i wzajemnie sobie pomagali. Ich służba miała dwa główne cele. Po pierwsze, mieli dokonywać przebłagania za Izraela, czyli pośredniczyć między ludem a Bogiem. Nie po to, by się wzbogacać, lecz by służyć całemu narodowi. Zostali ustanowieni dla dobra innych. Po drugie, mieli przestrzegać Bożych zasad. Przewodzili w domu Boga, ale sami również musieli postępować zgodnie z Jego poleceniami i wszystkim, co Bóg nakazał. Nawet ci, którzy zajmują najwyższe stanowiska, podlegają temu prawu.