List do Rzymian 7:25 – znaczenie i zastosowanie

Słowa z Listu do Rzymian 7:25 brzmią jak wyznanie wypowiedziane po długim, wyczerpującym zmaganiu. Tuż przed nimi pojawia się gorzkie wołanie o wyzwolenie i dziękczynienie Bogu przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana. Dopiero na tym tle pada zdanie: „Tak więc umysłem służę Prawu Bożemu, ciałem zaś – prawu grzechu.” W tych słowach słychać zarówno wielką tęsknotę, jak i wielkie napięcie. Apostoł nie ukrywa, że w nim samym toczy się walka, a jednocześnie nie przestaje pragnąć tego, co dobre. Ta rozdarta wierność jest bardzo ludzka. Pozwala spojrzeć na własne słabości bez udawania, że ich nie ma, i bez poddania się im. Warto zauważyć, że werset opisuje stan serca przeżywany tu i teraz, a nie ostateczne rozstrzygnięcie. Zawiera jednocześnie służbę Prawu Bożemu i uległość wobec tego, co w ciele ciągnie w przeciwnym kierunku. Dziękczynienie wypowiedziane tuż wcześniej nie usuwa tego napięcia, ale pokazuje, że w jego środku Bóg pozostaje ratunkiem, na którym można się oprzeć.

Werset 25 podsumowuje napięcie opisane w poprzednich zdaniach: „Tak więc umysłem służę Prawu Bożemu, ciałem zaś – prawu grzechu”. Nie przedstawia dwóch równorzędnych sił ani dwóch niezależnych części człowieka. Paweł nazywa konflikt między uznaniem dobra, które wyraża Boże Prawo, a grzechem działającym w ludzkim życiu. Werset nawiązuje do wcześniejszego opisu: wewnętrzny człowiek ma upodobanie w Prawie Bożym, lecz członki zostają poddane prawu grzechu. „Ciało” nie oznacza tu, że sama fizyczność jest zła. Chodzi o człowieka uwikłanego w grzech, którego pragnienia i działania nie podążają za tym, co umysł rozpoznaje jako dobre. To rozróżnienie chroni zarówno przed pogardą dla ciała, jak i przed przekonaniem, że samo poznanie dobra wystarcza, by żyć bez wewnętrznego konfliktu. Kluczowy jest związek tego podsumowania z okrzykiem z poprzedniego wersetu: „Dzięki niech będą Bogu przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana!”. Paweł nie kończy na podziale między umysłem a ciałem. Napięcie zostaje nazwane uczciwie, ale odpowiedź na pytanie o wyzwolenie kieruje ku Bogu przez Chrystusa. W Liście do Rzymian 7:25 konflikt jest więc rzeczywisty, lecz nie stanowi ostatniego słowa.

Ten werset zamyka opis wewnętrznej walki, która toczy się w jednym człowieku. Apostoł nie twierdzi, że umysł jest wolny od zmagania. Wskazuje raczej, komu każda część służy: „Tak więc umysłem służę Prawu Bożemu, ciałem zaś – prawu grzechu.” Czasownik „służę” mówi o codziennym posłuszeństwie, a nie o jednorazowym wyborze. W zwykłym życiu to rozdarcie bywa bardzo konkretne. Ktoś postanawia wieczorem odłożyć telefon i zasnąć wcześniej, a rano znowu sięga po ekran, zanim zdąży pomyśleć. Jego umysł pragnie dobra, ale przyzwyczajone ciało działa szybciej. Taka walka nie jest dowodem, że wiara zawodzi. Werset nie usprawiedliwia upadku i nie uznaje go za przeznaczenie. Pokazuje jednak, że pragnienie dobra jest prawdziwe, nawet gdy nie zawsze prowadzi do czynu. Warto zauważyć, że apostoł mówi cały czas jednym „ja”, które dostrzega w sobie dwa kierunki. Nie rozdziela człowieka na dwie osoby. Zarazem nie ukrywa napięcia. Tuż przed nim, w Liście do Rzymian 7:24, pada wołanie o wyzwolenie i dziękczynienie. Kierunek życia wyznacza to, komu oddany jest umysł, nawet gdy ciało pozostaje słabe.

„Tak więc” w tym zdaniu nie oznacza, że napięcie zostało już rozwiązane. Paweł mówi o rozdźwięku, który właśnie opisał: wewnętrzny człowiek raduje się Prawem Bożym, a w członkach ciała działa prawo grzechu. Umysł i ciało nie są tu po prostu dwiema równymi, odwiecznymi siłami. Ciało oznacza ludzkie życie uwikłane w grzech, który sprzeciwia się pragnieniu dobra i prowadzi do niewoli. To wyznanie nie brzmi jak chłodna teoria. W poprzednim zdaniu Paweł woła o wyzwolenie, a zaraz potem dziękuje Bogu przez Jezusa Chrystusa. Werset 25 zachowuje więc prawdę o walce, ale nie zamyka jej w rozpaczy. Pragnienie służenia Bogu jest rzeczywiste, podobnie jak doświadczenie uwikłania; żadne z nich nie powinno zostać przemilczane. Można pomyśleć o człowieku, który szczerze chce odpowiedzieć łagodnie, a jednak wraca do raniących słów, których sam nie pragnie. Paweł nie przedstawia tej sprzeczności jako ostatniego słowa o ludzkim losie. Wzrok zwraca ku Chrystusowi, przez którego przychodzi wyzwolenie. Nadzieja nie polega na zaprzeczaniu walce, lecz na tym, że walka nie ma mocy określić ostatecznego celu życia.