List do Rzymian 7:6 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o zmianie, która dokonuje się w człowieku, a nie tylko o zasadach, które nagle przestały obowiązywać. Apostoł nie twierdzi, że Prawo było złe, bo w Liście do Rzymian 7:7 odpiera taki wniosek. Opisuje raczej sytuację kogoś, kogo nakazy trzymały w takim ciężarze, że każde wymaganie budziło opór i poczucie porażki. Obraz jarzma dobrze to oddaje, bo jarzmo nie pozwala swobodnie pójść naprzód. Zwrot „w nowym duchu” stoi w tekście naprzeciw „przestarzałej litery”. Litera oznacza spisane wymagania, które można wypełniać z zewnątrz, a mimo to zostawiają serce puste. Duch wiąże człowieka z Bogiem od wewnątrz, więc służba staje się odpowiedzią na bliskość, a nie tylko wykonaniem nakazu. Paweł nie odbiera przy tym służby. Mówi, że możemy ją pełnić, czyli że wolność otwiera drogę do działania, które wcześniej dusiło się pod ciężarem. Wolność z tego wersetu nie oznacza obojętności wobec Boga. Dotyczy raczej życia, które nie musi krążyć wokół lęku przed nakazami. Zwrot „umarliśmy temu” wskazuje na zakończone zerwanie z dawnym panowaniem, z którego wyrasta nowe przynależenie. Służba wypływająca z tej relacji staje się odpowiedzią wdzięczności, a nie próbą zasłużenia na miłość.

W Liście do Rzymian 7:6 Paweł opisuje zmianę relacji, nie ogłasza, że Prawo było złe albo bez znaczenia. W poprzednich wersetach porównuje tę zmianę do uwolnienia po śmierci i mówi, że wierzący umarli dla Prawa „dzięki ciału Chrystusa”, aby należeć do Zmartwychwstałego. Dlatego stwierdzenie, że „Prawo straciło moc nad nami”, nie oznacza, że dobro i zło przestały mieć znaczenie. Chodzi o kres panowania dawnego porządku nad tymi, którzy są złączeni z Chrystusem. Kontrast między „przestarzałą literą” a „nowym duchem” nie przeciwstawia Biblii żywej wierze. Werset 7 zaraz dopowiada, że Prawo ujawnia grzech, lecz samo nie jest grzechem. Litera oznacza tu służbę opartą na zewnętrznym nakazie, który może nazwać zło, ale nie daje człowiekowi nowego życia. „Nowy duch” wskazuje na nowy sposób służenia Bogu, zakorzeniony w więzi z Chrystusem i Jego zmartwychwstaniu. Wolność Pawła nie jest więc uwolnieniem od odpowiedzialności. To przejście od podporządkowania, które kończy się śmiercią, do służby wypływającej z nowego życia. Prawo może wskazać kierunek, ale nie ono jest źródłem tej przemiany.

Werset szósty mówi o zmianie służby, a nie tylko o zmianie przepisów. Paweł pisze, że Prawo straciło moc nad wierzącymi, bo umarli dla tego, co trzymało ich w jarzmie. Obraz małżeństwa z wcześniejszych wersetów pomaga to zobaczyć. Śmierć męża kończy prawo, które wiązało żonę, i nie ma w tym buntu. Podobnie wierzący nie porzucają posłuszeństwa, lecz zostają uwolnieni od zależności, która ich przygniatała. Najwięcej światła daje przeciwstawienie ducha i litery. Ktoś może przestrzegać wszystkich zasad co do joty i jednocześnie nie kochać nikogo. Taka służba jest poprawna, ale sucha. Nowy duch oznacza posłuszeństwo wypływające z relacji z Chrystusem, który powstał z martwych. Zmienia się źródło działania, a nie tylko jego zewnętrzny kształt. Warto zauważyć, że fragment nie przedstawia Prawa jako zła. W Liście do Rzymian 7:7 Paweł wyraźnie mówi, że Prawo nie jest grzechem. Problem leży w tym, że sama litera nie daje życia, a grzech potrafi wykorzystać przykazanie, by pobudzać pożądanie. Wolność nie oznacza więc obojętności wobec przykazań, lecz nowe źródło wierności.

Słowa „umarliśmy temu, co trzymało nas w jarzmie” nie oznaczają, że Boże Prawo jest złe. Paweł zaraz dopowiada, że dzięki niemu człowiek poznaje grzech. Wcześniej mówi, że śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa otworzyły wierzącym nową więź: należą do Tego, który powstał z martwych, i mogą przynosić owoc Bogu. „Przestarzała litera” nie jest więc po prostu nazwą dawnych słów Pisma, które można odłożyć. Werset przeciwstawia jej „nowego ducha”: życie, w którym służba Bogu wypływa z odnowionej więzi z Chrystusem, a nie z samego zewnętrznego przymusu. Prawo odsłania, co jest popękane, lecz samo nie daje życia; Paweł nie obarcza go winą za grzech. Może to przypominać różnicę między suchym zapisem a słowem, które naprawdę zapuszcza korzenie w człowieku. Ktoś może na przykład mówić prawdę tylko ze strachu przed karą albo dlatego, że dobro drugiego stało się ważne. W obu przypadkach czyn wygląda podobnie, ale jego źródło jest inne. Wolność opisana przez Pawła nie jest życiem bez Boga, lecz nowym sposobem należenia do Niego. Jest służbą, w której życie rodzi się z więzi z Chrystusem.