List do Rzymian 7:5 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o czasie, który ma swój koniec. Apostoł Paweł opisuje minione życie cielesne, a w następnym wersecie, zaczynającym się od słów „Teraz zaś” (List do Rzymian 7:6), wyraźnie zaznacza, że sytuacja się zmieniła. Paweł nie udaje, że wewnętrzna walka jest lekka. Pisze o namiętnościach, które poruszają się w ciele i budzą się pod wpływem Prawa wskazującego granicę. Owoc, o którym mówi, nie jest przypadkowy, lecz jest skutkiem tego, co w człowieku zostało pobudzone i pozwolone rozwijać się. Słowa „w naszych członkach” sprowadzają sprawę do codziennej cielesności, a nie do abstrakcyjnego grzechu. Kto zna przeciąganie się między pragnieniem a sprzeciwem, może w tym opisie rozpoznać coś bardzo konkretnego. Tekst nie obiecuje, że pokusy znikną same z siebie. Mówi natomiast, że to, co było, należy do przeszłości, a nowe życie zaczyna przynosić owoc dla Boga (List do Rzymian 7:4). Ten fragment pozwala spojrzeć na dawne zniewolenie bez ukrywania go i bez wstydu, bo ma ono swój kres w Chrystusie.

W Liście do Rzymian 7:5 Paweł opisuje życie „cielesne” jako stan, w którym grzeszne pragnienia działają w człowieku i prowadzą do śmierci. Nie chodzi o to, że ciało samo w sobie jest złe. W tym kontekście „cielesność” oznacza życie pod władzą grzechu, w przeciwieństwie do nowego życia, które przynosi owoc Bogu. Kluczowe rozróżnienie dotyczy roli Prawa. Paweł nie obarcza go winą za grzech: w wersetach 7–8 wyjaśnia, że Prawo pozwala rozpoznać grzech, a grzech wykorzystuje przykazanie jako pobudkę do pożądania. Przykazanie nazywa dobro i zło, lecz samo nie uwalnia człowieka od grzesznej skłonności. To grzech, nie Prawo, przynosi śmierć. Obraz owocu pokazuje skutek i kierunek takiego życia: pragnienia nie pozostają jedynie wewnętrznym poruszeniem, lecz wpływają na czyny i relacje. Werset 4 przeciwstawia temu przynoszenie owocu Bogu przez zjednoczenie z Chrystusem. Paweł nie przedstawia więc Prawa jako lekarstwa ani jako źródła zła. Ukazuje granicę jego mocy i potrzebę nowego życia.

Paweł opisuje czas, który już minął. Gdy prowadzono życie cielesne, grzeszne namiętności, pobudzane przez Prawo, działały w członkach ciała i przynosiły owoc śmierci. Pożądanie nie zostaje w sercu jak ziarno w szufladzie. Wzrasta, rozrasta się i wydaje plon, a ten plon prowadzi do śmierci. Apostoł nie obwinia Prawa. Wcześniej pisze wprost, że Prawo nie jest grzechem (List do Rzymian 7:7). Przyznaje jednak, że przykazanie „Nie pożądaj” stało się dla grzechu pobudką. Człowiek, któremu czegoś zakazano, często zaczyna tego pragnąć mocniej. Zakaz nie zmienia serca. Ujawnia jego stan. Fragment mówi o przeszłości. W następnym wersecie Paweł pisze o nowej służbie w duchu, a nie według przestarzałej litery (List do Rzymian 7:6). Sama wiedza o zakazie nie wystarcza, by przemienić pragnienia. Potrzebne jest nowe źródło życia i nowy kierunek owocu. Ten werset pokazuje, że owoc zależy od korzenia. Dlatego pytanie o to, co dojrzewa w człowieku, ma większe znaczenie niż sam zakaz.

W Liście do Rzymian 7:5 Paweł mówi o czasie, gdy ludzkie życie było „cielesne”: nie po prostu o ciele jako czymś złym, lecz o człowieku uwikłanym w grzech. W takim stanie „grzeszne namiętności pobudzane przez Prawo” działały w jego członkach. Prawo odsłaniało, co jest złem, ale grzech potrafił obrócić przykazanie w okazję do pożądania i nieposłuszeństwa. Źródłem śmierci nie jest więc samo Prawo; Paweł wyraźnie odrzuca taki wniosek w dalszej części rozdziału. „Owoc śmierci” nazywa skutek drogi, na której grzech rozporządza ludzkim życiem. Obraz owocu przypomina, że czyny i pragnienia dojrzewają do konsekwencji, choć nie zawsze widać je od razu. Nie jest to wyrok, że człowiek pozostaje na zawsze zamknięty w tej drodze. Tuż wcześniej Paweł mówi o śmierci dla Prawa przez ciało Chrystusa i o złączeniu z Chrystusem zmartwychwstałym, aby przynosić owoc Bogu. Werset odsłania powagę dawnego uwikłania, a jego sąsiedztwo wskazuje na przemianę: nowe życie związane z Chrystusem przynosi owoc o innym źródle i kierunku.