List do Rzymian 7:23 – znaczenie i zastosowanie

Paweł nie ukrywa, jak bardzo rozdarte bywa jego wnętrze. Mówi o dwóch prawach, o tym, które przyjął jego umysł, i o tym, które w jego członkach „toczy walkę” z tym pierwszym. Taki opis brzmi jak napięcie, które trwa, a nie jednorazowe potknięcie. Trudno przy nim nie rozpoznać czegoś bardzo ludzkiego: chęci dobra i poczucia, że ciało prowadzi w swoją stronę. Serce zatrzymuje się przy tym, że apostoł mówi o tym w pierwszej osobie i nie odsuwa tego od siebie. Nie maluje obrazu kogoś, kto już sobie poradził, tylko wyznaje słabość aż do bólu. Ten sam człowiek w kolejnych wersetach przyznaje, że wewnętrznie ma upodobanie w Prawie Bożym. W Liście do Rzymian 7:23 widać więc, że walka nie odbiera mu pragnienia dobra. Sprawia jedynie, że pragnienie i czyn bywają w sporze. Ten obraz przynosi ulgę, bo nie każe udawać spokoju. Pokazuje, że napięcie między chceniem a działaniem może być częścią drogi wiary, a nie dowodem, że Bóg się odwrócił. Szczerość Pawła zawiera w sobie pociechę: walkę można wyznać przed Bogiem i nie tracić miejsca w Jego pobliżu.

W Liście do Rzymian 7:23 słowo „prawo” nie oznacza za każdym razem tego samego. Prawo Boże jest tym, w czym wewnętrzny człowiek Pawła ma upodobanie; „inne prawo” w członkach opisuje natomiast działającą siłę grzechu, która sprzeciwia się temu pragnieniu i zniewala. To rozróżnienie wyjaśnia, dlaczego sama znajomość dobra nie wystarcza, by je czynić. Paweł nie przedstawia ciała jako czegoś złego z natury. „Członki” wskazują na człowieka w jego cielesnym, konkretnym życiu, w którym grzech znajduje pole działania. W sąsiednich wersetach napięcie widać wprost: człowiek chce dobra, a jednak czyni zło, którego nie chce. Nie jest to więc zwykła różnica między rozsądkiem a impulsem, lecz głębszy konflikt, którego człowiek nie potrafi sam rozwiązać. Chrześcijanie różnie określają, czy Paweł opisuje tu doświadczenie przed nawróceniem, czy walkę wierzącego; sam werset nie rozstrzyga tego pytania. Jasno pokazuje jednak, że pragnienie dobra nie usuwa automatycznie władzy grzechu. Następne wersety kierują ku pytaniu o wyzwolenie i wskazują na Jezusa Chrystusa. Walka jest rzeczywista, ale nie stanowi ostatniego słowa.

Ten werset opisuje wewnętrzny rozdźwięk, który zna każdy, kto chciał postąpić dobrze, a postąpił inaczej. Apostoł Paweł mówi o sobie i nazywa to, co dzieje się w jego ciele, czyli w codziennych gestach i nawykach. Dla kogoś, kto układa swój dzień, ta prawda ma konkretne znaczenie. Postanowienie zapisane w kalendarzu często przegrywa z odruchem wyrobionym latami. Ktoś, kto obiecał sobie spokojną rozmowę z dziećmi, a w złości podniósł głos, nie musi od razu uznawać, że jego wiara jest pusta. Paweł nie opisuje tu kogoś, kto się poddał, lecz kogoś, kto wciąż pragnie czynić dobro. Warto zauważyć, że Paweł nie zatrzymuje się na walce. W Liście do Rzymian 7:24-25 wskazuje na Boga przez Jezusa Chrystusa jako tego, kto wyzwala. Zmiana zaczyna się więc od szczerego nazwania prawdy o sobie, bez upiększania rzeczywistości. Umysł może służyć prawu Bożemu, nawet gdy ciało jeszcze ciągnie w inną stronę. Ta prawda nie zdejmuje odpowiedzialności, ale odbiera lęk przed własną słabością. Sama walka staje się miejscem, w którym wierność uczy się wytrwałości i pokory.

W tym zdaniu Paweł nie ukrywa rozdarcia: umysł pragnie dobra zgodnego z Prawem Bożym, lecz w członkach dostrzega działanie grzechu, które go zniewala. Obraz walki nie unieważnia wcześniejszego wyznania, że wewnętrzny człowiek ma upodobanie w Bożym Prawie. Pokazuje, jak głęboko może sięgać sprzeczność między poznanym dobrem a czynem. „Bierze mnie w niewolę” brzmi mocniej niż chwilowa słabość czy pojedynczy błąd. Paweł mówi o mocy grzechu, który mieszka w człowieku i ogranicza jego wolność. Nie przedstawia jednak tej niewoli jako usprawiedliwienia zła. Sąsiednie wersety odsłaniają jego ból, a zarazem prowadzą ku wołaniu o wyzwolenie przez Jezusa Chrystusa. Może to przypominać człowieka, który po raz kolejny obiecuje sobie cierpliwość, a potem rani bliskich słowem. Werset nie pozwala pomylić pragnienia dobra z pełną wolnością od grzechu. Uznaje walkę bez udawania, że człowiek sam potrafi ją zakończyć. W pobliżu tego wyznania stoi nie triumf własnej siły, lecz pytanie o wybawcę i dziękczynienie Bogu przez Chrystusa. Szczerość Pawła jest już zwrócona ku nadziei: niewola jest rzeczywista, ale nie ma ostatniego słowa.