List do Rzymian 6:12 – znaczenie i zastosowanie

W Liście do Rzymian 6:12 zdanie zaczyna się od słowa „więc”, które wiąże je z tym, co zostało powiedziane wcześniej: „Niech więc grzech nie króluje w waszym śmiertelnym ciele, poddając was swoim pożądliwościom.” W wersecie 6:11 wierzący mają uznać, że są umarli dla grzechu i żyją dla Boga w Chrystusie Jezusie. Dopiero na tym fundamencie pojawia się prośba. Wezwanie nie wyrasta tu z lęku, że człowiek nie da rady, lecz z przypomnienia, kim już jest. Warto zauważyć słowo „śmiertelnym”. Apostoł mówi o ciele, które należy do życia tu i teraz, z jego zmęczeniem, słabościami i pragnieniami. Grzech w tym obrazie próbuje zająć tron, a werset wzywa, by mu tego tronu nie oddawać. Werset nie obiecuje, że pokusy przestaną się odzywać, lecz mówi, czego nie wolno pozwolić. Dla kogoś, kto mierzy się z tym każdego dnia, ta różnica bywa ważna, bo pozwala walczyć bez przekonania, że jedna porażka przekreśla wszystko. Walka o ciało zyskuje wtedy inny sens: staje się odpowiedzią na to, kim już się jest w Chrystusie, a nie próbą zdobycia tej tożsamości od nowa.

Paweł nie twierdzi, że grzech przestał być obecny w życiu wierzących. W Liście do Rzymian 6:12 ostrzega przed czymś innym: przed oddaniem mu władzy. Słowo „króluje” przedstawia grzech jako pana, którego żądania zaczynają kierować decyzjami. Ciało nazwane „śmiertelnym” jest miejscem codziennego życia, podatnym na pożądliwości; nie oznacza to, że samo ciało jest złe. Kluczowe jest „więc”: wezwanie wynika z wcześniejszego przypomnienia, że w Chrystusie wierzący umarli dla grzechu i żyją dla Boga. Nie chodzi zatem o zdobycie nowej tożsamości własnym wysiłkiem, lecz o życie zgodne z tym, co Paweł już ogłosił. Zaraz potem rozwija tę myśl, mówiąc o nieoddawaniu członków ciała grzechowi, lecz Bogu (List do Rzymian 6:13). Na przykład człowiek może poczuć gniew, ale nie musi pozwolić, by gniew rozstrzygnął, co powie i zrobi. Łaska nie jest przyzwoleniem na grzech: wyzwala spod jego panowania. Nakaz Pawła zakłada realną walkę, a zarazem wskazuje jej granicę: grzech może kusić, lecz nie ma być królem.

Werset „Niech więc grzech nie króluje” nie mówi, że grzech zniknął z życia wierzącego. Mówi o tym, kto ma w nim władzę. Apostoł posługuje się obrazem króla. Grzech może panować, ale nie musi. Ten wniosek wyrasta z tego, co wcześniej powiedział w tym rozdziale: chrześcijanin umarł dla grzechu i żyje dla Boga w Chrystusie Jezusie. Werset 12 przenosi tę prawdę na codzienne ciało. Określenie „śmiertelne” przypomina, że ciało jest ograniczone i słabe. Właśnie tam pojawiają się pożądliwości. Może to wyglądać tak: ktoś wraca wieczorem zmęczony i sięga po coś, co obiecuje szybką ulgę. Pokusa przychodzi, ale nie zawsze ma ostatnie słowo w decyzji. Dalej, w Liście do Rzymian 6:13, apostoł mówi o oddawaniu członków na służbę Bogu. Pokazuje tym samym, że kierunek życia ma znaczenie w zwykłych wyborach. Werset nie opisuje więc jednego, wielkiego zwycięstwa. Opisuje trwałe pytanie o to, komu oddajemy posłuch w małych sprawach dnia. Jego siła polega na tym, że nie odsyła do abstrakcji, lecz do tego samego ciała, w którym toczy się cały dzień.

W Liście do Rzymian 6:12 Paweł wzywa, by grzech nie panował w śmiertelnym ciele i nie podporządkowywał go pożądliwościom. Nie przedstawia ciała jako czegoś złego. Przypomina raczej, że codzienne pragnienia mogą domagać się władzy nad człowiekiem, choć nie muszą jej otrzymać. Słowa te wyrastają z nadziei opisanej wcześniej: w Chrystusie wierzący umarli dla grzechu i żyją dla Boga. Łaska nie jest więc przyzwoleniem na dalsze życie pod dawnym panowaniem. Jest przestrzenią nowej przynależności, w której grzech nie ma ostatniego słowa. Paweł mówi o śmiertelnym ciele, a zarazem kieruje wzrok ku życiu, które ma źródło w Chrystusie zmartwychwstałym. Obraz panowania odsłania stawkę małych decyzji. Kłamstwo powtarzane dla wygody, uraza pielęgnowana w ciszy czy cudza krzywda traktowana jak cena sukcesu mogą stopniowo zajmować miejsce należne Bogu. Nie oznacza to, że każde potknięcie przekreśla życie z Nim. Werset wskazuje raczej, że grzech nie powinien być uznawany za prawowitego władcę. Wieczność zaczyna się już w tej zmianie przynależności: życie należy do Boga.