List do Rzymian 6:5 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o śmierci, a mimo to otwiera przestrzeń nadziei. Apostoł Paweł pisze: „Jeżeli bowiem przez śmierć podobną do Jego śmierci zostaliśmy z Nim złączeni w jedno, to tak samo będziemy z Nim złączeni w jedno przez podobne zmartwychwstanie.” Warunek w tym zdaniu opiera się na tym, co już się wydarzyło, dlatego nie osłabia pewności. Więź z Chrystusem zaczyna się tam, gdzie nikt nie chciałby się znaleźć, czyli w śmierci, i właśnie tam zostaje zawiązana. Ktoś, kto przeżywa żałobę, często czuje, że cierpienie odcina go od wszystkiego, co bliskie. Tymczasem apostoł mówi o złączeniu właśnie przez śmierć. Nie oznacza to, że ból trzeba natychmiast przeskoczyć. Obie części zdania, śmierć i zmartwychwstanie, zostają związane z jedną osobą, Chrystusem. Pierwsza część opisuje to, co już się dokonało, a druga to, co wciąż przed wierzącymi. Tekst nie podaje, kiedy i w jaki sposób to się spełni, i zostawia tę przyszłość w rękach Boga. Obietnica „tak samo będziemy” niesie cichą pociechę. Nawet gdy życie wydaje się zamknięte w smutku, ta więź nie zostaje przerwana, bo jej źródłem nie jest siła człowieka, lecz wierność Tego, który powstał z martwych.

W Liście do Rzymian 6:5 Paweł opisuje zjednoczenie z Chrystusem jako udział w Jego drodze: przez śmierć podobną do Jego śmierci wierzący zostają z Nim złączeni, a ich przyszłość obejmuje także podobne zmartwychwstanie. Nie chodzi o to, że ludzie powtarzają odkupieńczą śmierć Jezusa. Chodzi o więź, która zmienia ich przynależność i kierunek życia. Kontekst rozdziału wyjaśnia, dlaczego ten obraz pojawia się w odpowiedzi na pytanie, czy można trwać w grzechu, licząc na większą łaskę. Paweł mówi o chrzcie zanurzającym w Chrystusa i Jego śmierć, a następnie o wkroczeniu w nowe życie. Zjednoczenie z Chrystusem nie jest więc zgodą na bezwład; oznacza wyzwolenie z niewoli grzechu. Nie znaczy to, że każdy zmagający się z grzechem nie należy do Chrystusa. Werset mówi o nowej rzeczywistości i nadziei, nie o bezbłędności osiąganej od razu. „Podobne zmartwychwstanie” kieruje wzrok ku przyszłości, której podstawą jest zmartwychwstały Chrystus. Werset łączy zatem przemianę obecnego życia z nadzieją przyszłego życia z Nim, nie sprowadzając zbawienia ani do moralnego wysiłku, ani do samego przyszłego wydarzenia.

Ten werset łączy dwa wydarzenia, które w codziennym myśleniu łatwo rozdzielić: śmierć i zmartwychwstanie. Apostoł Paweł pisze, że przez śmierć „podobną do Jego śmierci” zostaliśmy z Chrystusem złączeni w jedno, a równie podobne zmartwychwstanie ma nas z Nim złączyć. Obie strony tej jedności opierają się na tym samym fundamencie, czyli na dziele Chrystusa. Warto zwrócić uwagę na słowo „podobną”. Paweł nie opisuje identycznego przeżycia każdego człowieka ani łatwej drogi. Mówi o rzeczywistej wspólnocie z Chrystusem, w której to, co stało się z Nim, dotyczy także tych, którzy w Niego wierzą. Można to zobaczyć na przykładzie kogoś, kto od lat wraca do tego samego grzechu i ma wrażenie, że nic się nie zmienia. Taka osoba może szukać wszystkiego w swoich postanowieniach. Ten werset przesuwa ciężar w inne miejsce, na złączenie z Chrystusem, które stoi u podstaw wszelkiej zmiany. Najmocniejsza myśl tego fragmentu jest prosta. Nadzieja zmartwychwstania nie wyrasta z ludzkiego optymizmu, lecz z faktu, że Chrystus już powstał z martwych, a przyszłe życie z Nim ma swoje źródło w tym, co już się dokonało.

W Liście do Rzymian 6:5 Paweł mówi o więzi z Chrystusem, która obejmuje zarówno Jego śmierć, jak i zmartwychwstanie. Wcześniej przypomina, że ochrzczeni zostali zanurzeni w Jego śmierć i pogrzebani razem z Nim, aby wkroczyć w nowe życie. Dlatego łaska nie jest zgodą na pozostawanie w grzechu. Zjednoczenie z Chrystusem odmienia kierunek życia. Słowa „będziemy z Nim złączeni” niosą obietnicę, której pełnia wykracza poza to, co już widać. Werset nie obiecuje, że wierzący unikną cierpienia ani że ich przemiana będzie natychmiastowa. Mówi o nadziei zakorzenionej w zmartwychwstaniu Chrystusa: śmierć nie ma już nad Nim władzy, a ci, którzy należą do Niego, mają udział w Jego życiu. Można wyobrazić sobie gałąź wszczepioną w żywe drzewo. Jej życie nie pochodzi z niej samej, choć wzrost staje się widoczny stopniowo. Tak Paweł łączy przyszłą nadzieję z obecną przemianą: dawne panowanie grzechu nie musi już wyznaczać całej drogi. Chrześcijańska nadzieja nie pomniejsza śmierci; opiera się na Tym, który przez nią przeszedł i powstał do życia.