List do Rzymian 6:2 – znaczenie i zastosowanie

Paweł zadaje to pytanie tak, jakby odpowiedź była oczywista, i w kontekście listu rzeczywiście jest. „Jeżeli umarliśmy dla grzechu, jak możemy nadal w nim żyć?” (List do Rzymian 6:2) przypomina o fakcie zapowiedzianym w wersetach poprzedzających: w chrzcie wszyscy zostali złączeni ze śmiercią i zmartwychwstaniem Chrystusa. Słychać w nim jednak także czułość wobec kogoś, kto wciąż wraca do dawnych wzorców i w każdym upadku czuje, że cała tożsamość się rozpada. Sam werset nie zakłada, że trwanie w grzechu jest ludzkim przeznaczeniem. Zakłada raczej, że śmierć dla grzechu już się dokonała, więc życie w nim staje się sprzecznością, a nie codziennym losem. Ktoś, kto przez lata żył w ciasnym kręgu lęku albo wstydu, może odczytać te słowa jak wyrok. Tymczasem List do Rzymian 6:6 wskazuje cel: dawny człowiek został ukrzyżowany po to, byśmy już więcej nie byli w niewoli grzechu. Być może najcichsza nadzieja tego fragmentu tkwi właśnie tutaj. Wolność nie jest nagrodą za doskonałość, lecz darem, który został udzielony, zanim ktokolwiek zdołał na niego zasłużyć.

Pytanie Pawła w Liście do Rzymian 6:2 jest odpowiedzią na myśl, że trwanie w grzechu mogłoby sprawić, iż łaska jeszcze bardziej się ujawni. Apostoł odrzuca taki wniosek: „Jeżeli umarliśmy dla grzechu, jak możemy nadal w nim żyć?”. Nie chodzi o twierdzenie, że chrześcijanin przestaje doświadczać pokusy albo nigdy już nie upada. Chodzi o zmianę więzi: grzech nie ma być już siłą, której człowiek bez sprzeciwu podlega. Kontekst dopowiada, co oznacza ta śmierć. Paweł mówi o chrzcie zanurzającym w Chrystusa i o złączeniu z Jego śmiercią; jego celem jest nowe życie, a nie jedynie nowy opis dawnego postępowania. Werset 6 wiąże ten obraz z uwolnieniem z niewoli grzechu. Zatem „umarliśmy” nie oznacza, że grzech zniknął z ludzkiego doświadczenia, lecz że utracił prawo do definiowania życia i domagania się posłuszeństwa. To rozróżnienie chroni oba akcenty tekstu: łaska nie jest pozwoleniem na grzech, a walka z grzechem nie oznacza, że zbawienie zależy od bezbłędności. Paweł opisuje nową przynależność, która zmienia kierunek życia.

„Jeżeli umarliśmy dla grzechu, jak możemy nadal w nim żyć?” (List do Rzymian 6:2) To pytanie brzmi jak ostra przestroga przed lekkomyślnością. Nie jest to jednak pytanie akademickie. Zakłada, że chrzest łączy człowieka ze śmiercią Chrystusa. W Liście do Rzymian 6:6 czytamy, że nasz dawny człowiek został razem z Nim ukrzyżowany, po to, byśmy już więcej nie byli w niewoli grzechu. Praktyczny wniosek jest prosty. Śmierć nie jest tu tylko słowem o przeszłości. Ma skutek w codziennych wyborach: w sposobie mówienia, w uczciwości w pracy, w tym, co człowiek robi w chwili pokusy. Ktoś, kto przez lata wracał do tego samego nałogu, nie musi udawać, że nic się nie stało. Może jednak uznać, że jego dawna niewola została w Chrystusie zakończona, i z tej pozycji podejmować kolejne decyzje. Pytanie Pawła nie zostawia jednak czytelnika samego z walką o siebie. Wskazówka leży w tym, do kogo należymy. Chrystus umarł i powstał, a chrzest mówi o tym, że człowiek został z Nim złączony. Wolność, o której pisze Paweł, opiera się najpierw na tym, co Bóg już dokonał w Chrystusie.

Słowa „Jeżeli umarliśmy dla grzechu, jak możemy nadal w nim żyć?” są odpowiedzią Pawła na pytanie, czy warto trwać w grzechu, by łaska mogła się pomnożyć. Jego odpowiedź jest stanowcza: w żadnym razie. Łaska nie jest pozwoleniem na pozostanie tam, skąd Chrystus wyprowadza do nowego życia. Kontekst przywołuje chrzest jako zanurzenie w śmierć Jezusa i wspólny z Nim początek. Obraz grobu nie oznacza, że wierzący przestaje odczuwać pokusę albo nigdy już nie upada. Wskazuje na zmianę przynależności: grzech nie ma być już domem ani panem człowieka. Dawne życie nie określa ostatecznie jego drogi. W tej perspektywie zmaganie z grzechem nie unieważnia łaski. Pokazuje raczej, że nowe życie nie jest obojętne wobec tego, co niszczy więź z Bogiem i drugim człowiekiem. Człowiek może nadal potrzebować przebaczenia i odnowy, lecz nie musi nazywać niewoli swoim przeznaczeniem. Pytanie Pawła zachowuje swoją powagę: łaska nie osłabia wezwania do życia z Chrystusem. Ona otwiera drogę, której grób nie zamyka, lecz od której zaczyna się nowe życie.