List do Rzymian 5:21 – znaczenie i zastosowanie

Werset z Listu do Rzymian 5:21 zamyka większą myśl Pawła, w której dwa królowania stoją obok siebie: grzechu i łaski. Słowo „królowanie” pojawia się w zdaniu dwa razy i nadaje obu stronom wyraźny kształt. Grzech zaznacza swoje panowanie śmiercią, a łaska przejawia swoje królowanie przez sprawiedliwość prowadzącą do życia wiecznego. Łaska jest tu przedstawiona jako moc o własnym kierunku i własnym celu. Szczególnie zatrzymuje mnie czasownik „przejawiła”. Łaska nie jest w tym ujęciu cichym odroczeniem kary ani obietnicą czekającą gdzieś w tle. Ma być widoczna, a jej owocem jest sprawiedliwość, która prowadzi dalej niż do kresu ziemskich dni. W Liście do Rzymian 5:17 ta sama myśl wraca w postaci tych, którzy będą królować w życiu z powodu Jezusa Chrystusa. Paweł mówi o darze, który przychodzi przez Jednego, a nie o wysiłku, dzięki któremu człowiek sam zdobywa wieczność. Warto też zauważyć, że apostoł nie pomniejsza grzechu. Mówi o jego panowaniu z pełną powagą i nie udaje, że śmierć jest czymś drobnym. Obok tej powagi stawia jednak rzeczywistość większą i pokazuje, że ostatnie słowo nie należy do śmierci. Wyrażenie „przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana” zamyka całą myśl, wskazując, skąd bierze się ta sprawiedliwość, a nadzieja zaczyna się przy Nim.

Paweł opisuje grzech i łaskę jako dwa panowania, ale nie jako równorzędne siły. Grzech zaznaczył swoje królowanie przez śmierć; łaska króluje „przez sprawiedliwość”, a jej kresem jest życie wieczne przez Jezusa Chrystusa. Obraz władzy mówi o tym, co wyznacza człowiekowi położenie i ostateczny horyzont, nie tylko o pojedynczych złych lub dobrych czynach. W bezpośrednim kontekście Listu do Rzymian 5:17–20 Paweł zestawia skutki nieposłuszeństwa jednego człowieka z darem płynącym z posłuszeństwa Jezusa. Prawo ujawnia i pomnaża przestępstwo, lecz nie ma ostatniego słowa: tam, gdzie grzech się wzmógł, łaska rozlała się obficiej. Dlatego łaska nie jest pobłażaniem dla zła ani nagrodą za moralną bezbłędność. To Boże działanie, które ustanawia sprawiedliwość i prowadzi ku życiu. Werset nie przypisuje człowiekowi samodzielnego zdobycia tego życia. Jego źródłem i drogą jest Jezus Chrystus, nazwany Panem. Kontrast nie brzmi więc: śmierć albo większy wysiłek, lecz śmierć pod panowaniem grzechu albo życie, które łaska daje przez Chrystusa. Słowo „wieczne” wskazuje na pełnię tego życia, nie na chwilową poprawę losu.

Werset 21 zamyka wywód Pawła o dwóch władcach. Grzech panował, a jego owocem była śmierć. Łaska także ma swoje panowanie, a jej droga prowadzi przez sprawiedliwość do życia wiecznego. Warto zwrócić uwagę na czasownik. Apostoł pisze, że łaska „przejawiła swoje królowanie”, czyli rządzi, wyznacza kierunek i ma ostatnie słowo w historii człowieka. Ta różnica ma znaczenie praktyczne. Może się zdarzyć, że ktoś przez długi czas nie zauważa, kto naprawdę kieruje jego życiem. Dopiero po latach widać, dokąd doprowadziły drobne wybory, powtarzane zaniedbania i ciche przyzwolenie na to, co niszczy. Werset 21 mówi o tym trzeźwo, ale bez beznadziei. Najwięcej znaczy jednak końcówka zdania. Łaska panuje przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana, czyli przez konkretną osobę. Paweł nie obiecuje, że droga będzie łatwa. Wskazuje natomiast jej cel, życie wieczne, i pokazuje, że to łaska nadaje kierunek całemu biegowi życia.

W Liście do Rzymian 5:21 Paweł ukazuje dwa królowania. Grzech zaznacza swoje panowanie przez śmierć; łaska zaś króluje przez sprawiedliwość, prowadzącą do życia wiecznego. Nie jest to obietnica, że wierzący unikną cierpienia: kilka wersetów wcześniej Paweł mówi o ucisku, a zarazem o nadziei. Chodzi o głębszy kres drogi niż śmierć. Łaska nie jest jedynie chwilowym pocieszeniem ani pobłażaniem dla zła. W kontekście tego rozdziału wiąże się z darem sprawiedliwości otrzymywanym przez Jezusa Chrystusa. To Jego posłuszeństwo i czyn otwierają drogę życia tam, gdzie grzech zdawał się mieć ostatnie słowo. Paweł nie przedstawia człowieka jako autora własnego zbawienia, lecz wskazuje na dar, który przychodzi przez Chrystusa. Obraz królowania mówi o tym, co ostatecznie wyznacza kierunek i kres ludzkiego życia. Śmierć jest rzeczywistością, której Biblia nie pomniejsza, lecz nie ma ona w tym zdaniu ostatniej władzy. Łaska prowadzi ku życiu wiecznemu przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana. Nadzieja nie polega więc na zaprzeczeniu śmierci, ale na zaufaniu Temu, przez którego jej panowanie nie jest wieczne.