List do Rzymian 10:18 – znaczenie i zastosowanie

Paweł zadaje pytanie, które może nosić w sobie ktoś czujący się niesłyszanym: czy może nie słyszeli? Sam od razu odpowiada: „Ależ tak”. Głos tych, którzy głoszą, rozszedł się po całej ziemi, a ich słowa dotarły na krańce świata. Ten wers nie opisuje uporządkowanego, łatwo mierzalnego zasięgu. Mówi o słowach, które wychodzą z ust zwykłych posłańców i niosą się dalej, niż ktokolwiek mógł zobaczyć. W tym fragmencie pytanie dotyczy słyszenia, a nie tylko mówienia. Apostoł nie twierdzi jednak, że wszyscy uwierzyli, bo wcześniej pisze wprost, że nie wszyscy dali posłuch Ewangelii. Zasięg wołania okazuje się więc większy niż liczba tych, którzy odpowiedzieli. Czasem to, co powiedziano z wiarą, wybrzmiewa w miejscach, których mówiący nigdy nie odwiedzi, i nie zawsze da się to od razu zobaczyć. Wers dotyczy przede wszystkim przesłania, a nie gwarancji, że każde pragnienie zostanie od razu wysłuchane. Mówi natomiast, że Boże słowo nie zamyka się w granicach naszego pola widzenia.

Pytanie Pawła w Liście do Rzymian 10:18 dotyczy tego, czy Izrael miał możliwość usłyszeć głosicieli. Odpowiada stanowczo: „Ależ tak”, po czym przywołuje obraz słów rozchodzących się po całej ziemi, zaczerpnięty z języka Psalmu o powszechnym świadectwie stworzenia. Nie chodzi tu o twierdzenie, że każda osoba bez wyjątku usłyszała Ewangelię, lecz o podkreślenie szerokiego zasięgu jej głoszenia. Kluczowe rozróżnienie biegnie między usłyszeniem a przyjęciem. Werset 17 mówi, że wiara rodzi się ze słuchania słowa Chrystusa, ale już w wersecie 16 Paweł zaznacza, że nie wszyscy dali posłuch Ewangelii. Sam fakt dotarcia orędzia nie przesądza więc o odpowiedzi słuchacza. W szerszym wywodzie Paweł nie odrzuca Izraela ani nie przedstawia jego niewiary jako skutku braku jakiejkolwiek sposobności. Wcześniej mówi o żarliwości, której brakuje pełnego zrozumienia, a dalej przywołuje obraz Boga wyciągającego ręce do ludu opornego. Werset 18 służy zatem argumentowi o odpowiedzialności za usłyszane orędzie, nie zaś prostemu osądowi każdego człowieka. Słowo może dotrzeć daleko, a mimo to spotkać się z odmową.

Paweł zadaje pytanie i sam na nie odpowiada: „Ależ tak”. Jego pytanie nie dotyczy tylko przeszłości. Pokazuje, jak Apostoł patrzy na rzeczywistość: ruch Ewangelii jest widoczny, ma swój zasięg i nie da się go zbagatelizować. Głos posłańców rozszedł się po całej ziemi, a ich słowa sięgnęły krańców świata. Nie wszyscy z nich mogli osobiście dojść tak daleko, ale ich przekaz zrobił to za nich. Werset warto czytać razem z wcześniejszymi zdaniami tego rozdziału. Paweł pyta, jak ktoś ma uwierzyć w Tego, kogo nie słyszał, a potem stwierdza, że wiara rodzi się z tego, co się słyszy. Głoszenie stało się zatem konkretną drogą, którą Ewangelia dotarła dalej, niż sięgały stopy kaznodziejów. Trzeba jednak pamiętać, że zasięg przekazu nie oznacza przyjęcia. W Liście do Rzymian 10:16 Paweł przyznaje, że nie wszyscy dali posłuch Ewangelii. Słowo może być słyszane szeroko, a serce słuchacza pozostaje otwarte albo zamknięte. Ten fragment daje więc spokój tym, którzy głoszą wiernie, ponieważ ich głos nie ginie w próżni. Jednocześnie pokazuje, że dalsza droga słowa zależy od odpowiedzi tych, do których dociera.

Paweł odpowiada na pytanie, czy Izrael nie usłyszał dobrej nowiny: „Ależ tak”. Przywołane słowa o głosie rozchodzącym się po całej ziemi niosą obraz świadectwa, które nie pozostaje zamknięte w jednym miejscu. W sąsiednich wersetach wiara rodzi się ze słuchania słowa Chrystusa, a Paweł zarazem przyznaje, że nie wszyscy dali posłuch Ewangelii. Samo usłyszenie nie jest więc tym samym co jej przyjęcie. Słowa o krańcach świata nie muszą oznaczać, że każdy człowiek w każdym miejscu osobiście usłyszał głosiciela. Podkreślają szeroki zasięg świadectwa i pozwalają Pawłowi odpowiedzieć na pytanie o słuchanie. Nie rozstrzygają zaś, dlaczego ktoś nie przyjmuje tego, co usłyszał. W tym samym rozdziale Apostoł mówi o swoim pragnieniu zbawienia Izraela i modlitwie za ten lud; odpowiedź nie jest więc chłodnym oskarżeniem. Wers ten przypomina, że słowo może docierać daleko, a jednak nie wymusza wiary. Głoszenie pozostaje ważne, bo daje możliwość usłyszenia; jego zasięg i ludzkie przyjęcie są jednak dwiema różnymi sprawami. W tej różnicy mieści się zarówno powaga odpowiedzi człowieka, jak i troska Pawła, która nie ustaje.