List do Rzymian 10:14 – znaczenie i zastosowanie

Trzy pytania z Listu do Rzymian 10:14 brzmią jak westchnienie kogoś, kto widzi, ile ludzkiego pragnienia Boga zostaje bez odpowiedzi. Trudno wzywać kogoś, w kogo się nie uwierzyło, i trudno uwierzyć w kogoś, kogo się nigdy nie słyszało. Apostoł nie oskarża tu tych, którzy nie usłyszeli, lecz nazywa samotność, w której mogą się znaleźć ludzie szukający Boga. Bywa, że ktoś z trudem modli się w ciemności, nie wiedząc, czy ma do kogo wołać. Ktoś, kto zostaje sam z ciężarem, nie zawsze wie, czy ktokolwiek go usłyszy. Słowa Pawła pokazują jednak, że wiara nie wyrasta z pustki. Jak mówi List do Rzymian 10:17: wiara rodzi się z tego, co się słyszy, a tym, co się słyszy, jest słowo Chrystusa. Dlatego pytanie z wersetu 14 nie jest chłodnym wykładem o misji. Wyraża troskę o ludzi, którzy czekają na wieść, i przypomina, że wiara potrzebuje głosu, a głos potrzebuje kogoś, kto go poniesie. Najbardziej poruszające jest to, że Bóg chce być usłyszany przez ludzi, którzy nie boją się mówić o Nim innym.

W Liście do Rzymian 10:14 Paweł układa trzy pytania, które pokazują zależności między wiarą a głoszeniem: nie można wzywać Tego, w którego się nie wierzy, ani uwierzyć w Tego, o którym się nie słyszało. A usłyszenie wymaga, by ktoś głosił. Nie jest to obietnica, że każdy, kto usłyszy, uwierzy. Paweł zaznacza dalej, że nie wszyscy dali posłuch Ewangelii. Słuchanie jest konieczne, lecz samo nie przesądza o odpowiedzi. Ważny jest też kontekst. Paweł mówi o pragnieniu zbawienia swoich rodaków, a zarazem podkreśla, że Pan jest Panem wszystkich i obdarza tych, którzy Go wzywają. Pytania z wersetu 14 wyjaśniają więc, dlaczego głoszenie ma znaczenie: wiara nie powstaje w próżni, lecz odpowiada na usłyszane słowo Chrystusa. Zaraz potem pojawia się pytanie o tych, którzy głoszą, i o ich posłanie. Cały tok myśli wiąże dostępność Ewangelii z ludzkim świadectwem, nie z ludzką skutecznością. Głoszący nie wytwarza wiary; przekazuje wiadomość, dzięki której człowiek może usłyszeć i odpowiedzieć.

„Jak więc mieli wzywać Tego, w którego nie uwierzyli? Jak mieli uwierzyć w Tego, którego nie słyszeli? Jak mieli usłyszeć, gdy im nikt nie głosił?” (List do Rzymian 10:14). Te trzy pytania łączą wzywanie, wiarę i słuchanie. Wszystkie opierają się na wiadomości, którą ktoś musi przekazać. Werset trzynasty mówi o każdym, kto wezwie imienia Pańskiego, więc obietnica jest szeroka. Pytania pokazują jednak coś konkretnego: pragnienie zbawienia potrzebuje wiadomości o Bogu, a ta wiadomość dociera przez ludzi. Paweł nie opisuje wielkich kaznodziejów. Mówi o posłaniu i o głosie, który dociera do słuchaczy. W zwykłym życiu wiara często przechodzi z rąk do rąk: przez rodziców, przyjaciela albo jedno zdanie wypowiedziane we właściwym czasie. Werset siedemnasty wskazuje jednak źródło: wiara rodzi się z tego, co się słyszy, a tym jest słowo Chrystusa. Ludzie przekazują to słowo, ale nie są jego właścicielami. Te pytania mają w sobie troskę, a nie zarzut. Apostoł pisze z sercem, które pragnie zbawienia dla swoich rodaków. Dlatego jego słowa brzmią jak prośba, by głoszenie nie ustawało wśród tych, którzy jeszcze nie usłyszeli.

Trzy pytania z Listu do Rzymian 10:14 odsłaniają, że wiara nie jest zamkniętym, prywatnym skarbem. Paweł pyta o drogę, którą dobra nowina dociera do człowieka: ktoś głosi, ktoś słyszy, rodzi się możliwość wiary i wezwania imienia Pana. Nie opisuje tu mechanicznego porządku ani nie obiecuje, że samo usłyszenie wystarczy. Kilka wersetów dalej przypomina, że nie wszyscy przyjęli Ewangelię, a zarazem mówi, że wiara rodzi się ze słuchania słowa Chrystusa. Te słowa wyrastają z troski Pawła o zbawienie jego rodaków. Nie są oskarżeniem, lecz pytaniem o odpowiedzialność tych, którzy niosą przesłanie. W dalszym kontekście droga ta pozostaje otwarta dla wszystkich: Pan jest Panem wszystkich, a każdy, kto Go wzywa, może znaleźć zbawienie. Głoszący nie jest źródłem zbawienia. Jest raczej posłańcem, przez którego słowo może dotrzeć dalej, niczym światło przekazane z jednego okna do drugiego. W tej zależności widać zarazem ludzką kruchość i powagę świadectwa: nadzieja nie należy do posłańca, lecz powierzono mu jej przekazanie.