List do Rzymian 10:13 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „Bo każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony” mówią przede wszystkim o zwrocie ku Imieniu, a nie o tym, że ktoś już wszystko rozumie albo umie ładnie mówić. Wezwanie bywa pełnym zdaniem, ale bywa też krótkim westchnieniem, którego człowiek ledwo potrafi nazwać. Ta prostota wiele mówi o tym, jak blisko Bóg chce być, gdy serce jest zmęczone i przestało szukać gotowych słów. Kontekst podkreśla szerokość tej obietnicy. Tuż wcześniej Paweł pisze, że nie ma różnicy między Żydem a Grekiem, bo jeden jest Pan wszystkich. Słowo „każdy” nie zawęża się więc do tych, którzy mają już za sobą uporządkowaną drogę wiary. Dalsze pytania o słuchanie i głoszenie pokazują jednak, że wezwanie nie rodzi się z pustki, ale sam werset 13 nie obiecuje, że trudności znikną od razu, mówi o zbawieniu tego, kto Go wzywa. Najbardziej zostaje to, że w tym wezwaniu nie chodzi o doskonałość. Można sobie wyobrazić kogoś, kto w ciszy pustego mieszkania szepcze Jego imię, nie wiedząc, czy potrafi jeszcze się modlić. Taka chwila również należy do tej obietnicy, bo dotyczy tego, kto wzywa, a nie tego, kto mówi najlepiej.

W Liście do Rzymian 10:13 Paweł pisze: „Bo każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony”. Słowo „każdy” nabiera pełnego sensu w najbliższym kontekście: nie ma już różnicy między Żydem a Grekiem, bo jeden Pan jest Panem wszystkich i obdarza tych, którzy Go wzywają. Dostęp do zbawienia nie zależy więc od przynależności do narodu ani od własnej drogi usprawiedliwienia. Wezwanie imienia Pańskiego nie jest jednak magiczną formułą ani samym wypowiedzeniem słów. W wersetach 9–10 Paweł łączy je z wiarą w zmartwychwstanie Jezusa i wyznaniem, że Jezus jest Panem. Dalej wyjaśnia, że wiara rodzi się ze słuchania słowa Chrystusa. Wzywanie oznacza zatem zwrócenie się do Pana w zaufaniu, które wyrasta z usłyszanej Ewangelii i znajduje wyraz w wyznaniu. Obietnica jest szeroka, ale nie oderwana od jej treści: zbawienie pochodzi od Boga, nie z ludzkiej samowystarczalności. „Każdy” obejmuje ludzi z różnych narodów, a wspólnym punktem odniesienia pozostaje ten sam Pan, do którego się zwracają.

Słowo „każdy” w zdaniu „Bo każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony.” (List do Rzymian 10:13) stanowi serce tej obietnicy. Paweł pisze o niej po bolesnym wyznaniu o swoich rodakach, którzy pałali żarliwością ku Bogu, lecz nie szli drogą, którą Bóg otworzył. Werset 13 nawiązuje do wersetu 12, gdzie Bóg „rozdziela swoje bogactwa wszystkim, którzy Go wzywają”. Centralne jest tu wezwanie. Nie pada ani słowo o doskonałej wiedzy, ani o zasłudze. Liczy się zwrócenie się do Pana. Paweł jednak nie poprzestaje na samym wezwaniu. W kolejnych wersetach pyta, jak można wzywać Tego, w którego się nie uwierzyło, i jak uwierzyć, gdy nikt nie głosi. Zapisuje wreszcie: „wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Chrystusa”. To najbardziej praktyczny wgląd tego fragmentu. Obietnica skierowana do każdego przechodzi przez konkretnych ludzi, którzy mówią o Chrystusie. Może to być kazanie, rozmowa przy stole albo świadectwo przyjaciela. Wezwanie każdego człowieka pozostaje otwarte, a słowo o Chrystusie dociera do ludzi właśnie dzięki tym, którzy odważyli się je wypowiedzieć.

„Bo każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony” — obietnica ta otwiera drzwi szeroko, nie pozostawiając człowieka poza zasięgiem Bożego miłosierdzia ze względu na pochodzenie. Paweł mówi, że jeden jest Pan wszystkich i hojnie obdarza tych, którzy Go wzywają. „Każdy” nie oznacza więc jedynie tych, którzy już czują się blisko Boga. W najbliższym kontekście wezwanie imienia Pańskiego wiąże się z wiarą w Jezusa, wyznaniem, że jest Panem, i wiarą w Jego zmartwychwstanie. Nie chodzi o samo wypowiedzenie właściwych słów, jakby brzmienie imienia miało moc zaklęcia. To zwrócenie się ku Chrystusowi z ufnością, która może znaleźć głos nawet w człowieku niepewnym i słabym. Zbawienie nie jest nagrodą za doskonałość ani własną drogą do usprawiedliwienia; jest darem Boga. Paweł pragnie zbawienia swego ludu, a zarazem głosi obietnicę obejmującą wszystkich. W dalszych słowach pokazuje, że wezwanie wyrasta ze słuchania dobrej nowiny. Wiara nie rodzi się w próżni: dociera przez świadectwo. Jak głos niosący wieść przez odległość, tak Ewangelia przybliża człowieka do Tego, którego może wezwać. I obietnica pozostaje jasna: nikt, kto wzywa Pana, nie jest poza jej zasięgiem.