List do Rzymian 1:7 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze do chrześcijan w Rzymie, których nigdy wcześniej nie odwiedził, i zaczyna od słów, które brzmią jak dom. Nazywa ich umiłowanymi przez Boga, zanim wspomni o ich wierze. Miłość Boża stoi tu na samym początku relacji. Świętość także jest powołaniem, czyli tym, co Bóg wypowiada nad człowiekiem. Dalej Paweł życzy im łaski i pokoju „od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa”. Pokój pojawia się tu jako dar płynący od Boga, o który wolno prosić, a nie wyłącznie efekt własnych starań. Wspólnota oddalona od swojego apostoła, być może niepewna jutra, usłyszała więc, że nie jest sama i że ktoś już troszczy się o jej serce. Paweł nie wymienia tu żadnych zasług, a mimo to jego pozdrowienie jest pełne nadziei. Te słowa wypowiadają to, co Bóg już uczynił dla tych ludzi, zanim jeszcze cokolwiek w ich życiu się uspokoiło. Łaska i pokój nie czekają na spokojniejsze dni, bo zaczynają się w Bożej miłości, która jest obecna już teraz.

Paweł zaczyna list nie od oceniania rzymskiej wspólnoty, lecz od nazwania jej miejsca wobec Boga: są „umiłowani przez Boga” i „powołani święci”. Świętość tutaj nie oznacza, że każdy członek wspólnoty osiągnął moralną doskonałość. Jest przede wszystkim tożsamością ludzi należących do Boga, których powołanie wiąże się z Jezusem Chrystusem, jak dopowiada poprzedni werset. Kolejność tych określeń nie przedstawia nagrody za zasługi. Paweł opisuje wspólnotę jako obdarowaną miłością i powołaniem, zanim przechodzi do dalszych wyjaśnień Ewangelii i życia wiary. W dalszym toku listu będzie rozwijał, co Ewangelia oznacza dla Żydów i pogan; tutaj wskazuje wspólne źródło ich przynależności. Życzenie „łaski i pokoju” nie jest uprzejmą formułą bez treści. Łaska wskazuje na Boży dar, a pokój na dobro, którego źródłem jest Bóg. Paweł przypisuje je zarówno Bogu Ojcu, jak i Jezusowi Chrystusowi, którego wcześniej nazwał Synem Bożym i Panem. W jednym zdaniu splata więc tożsamość adresatów, źródło ich nadziei i centrum Ewangelii. Wspólnota w Rzymie jest określona nie przez osiągnięcia, lecz przez Boże działanie i więź z Chrystusem.

Paweł zaczyna list do Rzymian od tego, kim są jego adresaci, zanim powie cokolwiek o ich sprawach. Nazywa ich umiłowanymi przez Boga i powołanymi świętymi. Dopiero potem przekazuje błogosławieństwo: „Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa!” (List do Rzymian 1:7). Ten porządek ma znaczenie praktyczne. Wspólnota w Rzymie była zróżnicowana, a list porusza tematy, które mogły dzielić ludzi. Mimo to Paweł nie zaczyna od oceny. Zaczyna od tożsamości, którą nadał im Bóg. Kto rano wstaje z myślą, że nie sprosta dniu, zyskuje na tym rozróżnieniu. Najpierw przychodzi pewność, do kogo się należy, a dopiero potem to, co trzeba wykonać. Łaska i pokój są darem, który wyprzedza każdą pracę. Warto zauważyć, że w tym pozdrowieniu obok siebie stoją Bóg Ojciec i Pan Jezus Chrystus. Pokój ma więc konkretne źródło i konkretnego Ojca, a nie jest jedynie uprzejmym życzeniem. Błogosławieństwo nie czeka na to, aż adresaci dorosną do swojej nazwy. Paweł wypowiada je już teraz, nad ludźmi, którzy wciąż są w drodze.

Paweł nie zaczyna od wymagań wobec wspólnoty w Rzymie, lecz od tego, kim są jej członkowie: umiłowani przez Boga i powołani święci. Świętość nie brzmi tu jak odznaczenie za bezbłędne życie, ale jak przynależność: ich życie zostało skierowane ku Bogu. Zarazem pozostają mieszkańcami konkretnego miasta, wśród jego codziennych spraw. Powołanie nie wyrywa ich z doczesności; nadaje jej głębszy horyzont. Pozdrowienie Pawła jest jak próg, na którym spotykają się ziemskie życie i obietnica Boża. „Łaska” i „pokój” nie są nagrodą za osiągnięcia ani obietnicą, że trudności znikną. To błogosławieństwo wypływa od Boga Ojca i Pana Jezusa Chrystusa, którego Paweł przed chwilą ukazał jako Syna powstałego z martwych. W tym świetle pokój ma źródło głębsze niż pomyślność chwili, a śmierć nie wyznacza ostatecznej granicy nadziei. Słowa te obejmują całą wspólnotę, nie tylko jej najbardziej widocznych czy doświadczonych członków. Wiara chrześcijańska zaczyna się od daru i wezwania, a nie od samodzielnego zdobywania wartości. Nawet w wielkim mieście człowiek nie jest zapomnianym przechodniem: należy do ludu umiłowanego przez Boga, którego nadzieja sięga poza granice doczesnego życia.