List do Rzymian 1:5 – znaczenie i zastosowanie

Paweł zaczyna od tego, co otrzymał, a nie od tego, co sam musi udźwignąć. Pisze, że łaskę i urząd apostolski dostał „przez Niego”, czyli przez Chrystusa, a cel tego daru opisuje w jednym zdaniu: ma prowadzić do tego, by wszyscy poganie przyjęli wiarę w posłuszeństwie. Słowo „poganie” brzmi dziś obco, ale w tym kontekście oznacza ludzi spoza Izraela, do których apostoł został posłany. Jest w tym coś poruszającego, bo powołanie obejmuje ludzi odległych zarówno pod względem miejsca, jak i pochodzenia. Całość zostaje jednak oddana „ku chwale Jego imienia”, a więc środek ciężkości przesuwa się z posługującego na Boga, który wzywa. Paweł nie wskazuje tu swojej zasługi, lecz źródło, z którego wszystko wypływa. Te słowa mogą brzmieć surowo, lecz w liście Paweł pisze do wspólnoty w Rzymie, którą sam już kocha i pamięta. Misja i serce idą tu razem. Ten fragment pokazuje, że ciężar służby można nieść wtedy, gdy wiadomo, czyja jest chwała i dokąd prowadzi cała droga. Ta świadomość daje spokój tam, gdzie łatwo o pośpiech.

List do Rzymian 1:5 łączy dwa dary: łaskę i urząd apostolski. Paweł nie przedstawia swojej misji jako osiągnięcia ani samego tytułu. Apostolstwo jest powierzoną mu służbą, otrzymaną „przez Niego”, czyli przez Jezusa Chrystusa, o którym mówi poprzedni werset. Łaska nie jest więc dodatkiem do misji: określa jej źródło. Jej celem jest pozyskiwanie pogan „dla posłuszeństwa wierze” i chwały imienia Chrystusa. To sformułowanie łączy zaufanie Ewangelii z życiem, które się jej podporządkowuje. Nie chodzi o posłuszeństwo wymuszone siłą, lecz o odpowiedź na dobrą nowinę o Jezusie. Werset opisuje szczególne powołanie Pawła do głoszenia Ewangelii narodom; nie nazywa każdego chrześcijanina apostołem w tym samym sensie. Zaraz potem Paweł zwraca się do wierzących w Rzymie jako do powołanych przez Jezusa. Widać więc szerszy związek: misja apostolska ma służyć temu, by ludzie z narodów znaleźli się wśród tych, którzy należą do Chrystusa. Łaska nie kończy się na obdarowanym; przez jego służbę kieruje uwagę ku Chrystusowi.

Paweł pisze te słowa o sobie, ale łaska, o której mówi, nigdy nie zostaje w jednym miejscu. Zaczyna się od otrzymania, a kończy na wysłaniu. Przez Niego otrzymaliśmy łaskę i urząd apostolski, aby ku chwale Jego imienia pozyskiwać wszystkich pogan dla posłuszeństwa wierze. Ten werset ma wyraźny cel. Łaska nie jest tu opisana jako prywatny skarb, który trzeba strzec. Słowo „aby” wskazuje, dokąd ona prowadzi: do pozyskiwania innych dla posłuszeństwa wierze. Chwała również należy do Jego imienia, a nie do tego, kto głosi. Praktycznie oznacza to, że wiara zmienia sposób patrzenia na zwykłe wybory. Można pomyśleć o kimś, kto w pracy wybiera rzetelność, mimo że nikt tego nie sprawdza. Jego uczciwość staje się świadectwem, zanim padnie jakiekolwiek słowo. Paweł nie opisuje spektakularnej akcji, lecz służbę, w której wierność jest widoczna. Werset mówi o urzędzie apostolskim, więc nie każdy wierzący ma ten sam urząd. Nie wynika z niego obowiązek przejmowania cudzych zadań. Wynika z niego kierunek: to, co otrzymane, ma służyć posłuszeństwu wierze wśród ludzi, do których dociera codzienne życie wierzącego.

Paweł widzi swoje powołanie jako dar otrzymany „przez Niego” — przez Jezusa Chrystusa, o którym mówi poprzedni werset. Łaska i urząd apostolski nie są tu osobistym wyróżnieniem, lecz powierzonym zadaniem: głosić Ewangelię poganom, aby odpowiadali na nią wiarą wyrażającą się w posłuszeństwie. Paweł nie przypisuje sobie chwały za tę służbę. Jej celem jest chwała imienia Chrystusa. W tym krótkim zdaniu spotykają się dar i odpowiedzialność. Łaska nie zamyka człowieka w zachwycie nad własnym ocaleniem; otwiera go na służbę, która przekracza granice jego wspólnoty. Apostolskie powołanie Pawła jest szczególne, ale jego źródło przypomina, że wszelka służba Kościoła zaczyna się od tego, co zostało przyjęte, nie zdobyte. Można pomyśleć o świetle lampy: nie świeci po to, by podziwiano samą lampę, lecz by wskazywało drogę. Tak Paweł rozumie swój urząd. Wiara, ku której prowadzi pogan, nie jest samym uznaniem prawdy, ale odpowiedzią życia na Chrystusa. Ostatecznie nawet wierna służba pozostaje zwrócona poza siebie — ku chwale Jego imienia.