List do Rzymian 1:2 – znaczenie i zastosowanie

Pierwsze słowa Pawła w Liście do Rzymian 1:1 mówią o Ewangelii Bożej, a wers 2 wyjaśnia, że nie była ona czymś nagle wymyślonym. Zaimek „którą” wskazuje właśnie na tę Ewangelię, a czasownik „zapowiedział” mówi o czymś, co Bóg wypowiedział wcześniej, zanim się wypełniło. Głos proroków niósł tę zapowiedź, a Pisma święte ją zachowały, dzięki czemu można do niej wracać. Ewangelia nie pojawia się więc przypadkiem, lecz wpisuje się w historię Bożych obietnic. Jest w tym coś cichego i wiernego. Obietnica, która czeka na spełnienie, rodzi tęsknotę, a tęsknota uczy patrzeć w jednym kierunku. Ci, którzy słuchali proroków, mieli obietnicę zanim cokolwiek się wypełniło. Ta zapowiedź pokazuje, że Ten, który mówi, pozostaje wierny swojemu słowu. Najbardziej poruszające jest to, że w tych zapowiedziach oczekiwanie ma swój punkt oparcia w samym Bogu. Słowo zapisane w Piśmie niesie w sobie przyszłość, która nie była przypadkowa. Te teksty pozwalają wracać do tych obietnic w każdym pokoleniu. Czekanie nabiera wtedy innego kształtu, bo jego podstawą jest Boże słowo.

W Liście do Rzymian 1:2 Paweł dopowiada, że Ewangelia Boża nie pojawiła się bez zapowiedzi: „którą Bóg wcześniej zapowiedział przez swoich proroków w Pismach świętych”. To zdanie osadza wieść o Jezusie w historii Izraela i w świadectwie Pisma. Paweł nie przedstawia więc swojej misji jako zerwania z tym, co Bóg wcześniej objawił, lecz jako głoszenie tego, ku czemu prowadziły Jego obietnice. Ważne jest jednak rozróżnienie między zapowiedzią a pełnym opisem. Werset mówi, że Bóg zapowiadał Ewangelię przez proroków; nie stwierdza, że każdy szczegół życia Jezusa był przedstawiony w jednym proroctwie ani że wszystkie zapowiedzi miały identyczną formę. Dalsze słowa Pawła wskazują, jak rozumie treść tej Ewangelii: dotyczy ona Syna Bożego, pochodzącego z rodu Dawida i objawionego z mocą przez zmartwychwstanie. Takie ujęcie łączy ciągłość z nowym wydarzeniem. Obietnice nie zastępują osoby Jezusa, a opowieść o Jezusie nie zostaje oderwana od wcześniejszego świadectwa. Dla Pawła Pismo i Ewangelia wzajemnie się objaśniają: obietnica nabiera konkretnego kształtu w Chrystusie.

Paweł nie przedstawia Ewangelii jako nowiny wymyślonej w jego czasach. Pisze, że Bóg wcześniej zapowiedział ją „przez swoich proroków w Pismach świętych”. Ten fragment pokazuje, że wiara w Jezusa ma długą historię zapisaną w Słowie, które wierni znali od pokoleń. W codziennym życiu daje to spokój. Kto widzi, że Boże obietnice były zapisane z wyprzedzeniem, łatwiej rozpoznaje w nich wiarygodność Tego, który je wypowiedział. Warto zauważyć, że zapowiedź nie kończy się na samym tekście. W następnym wersecie Paweł mówi o Synu pochodzącym według ciała z rodu Dawida, a więc wskazuje na tę samą historię. Pisma nie są tylko tłem dla Ewangelii. Są jej zapowiedzią, a potem świadectwem. Praktycznie oznacza to, że Słowo Boże stoi wyżej niż opinie, nastroje i chwilowe wrażenia. Wiara, która korzysta z Pisma, ma oparcie, którego nie da się łatwo zmienić przez zmienne okoliczności. Ten werset przypomina, że Ewangelia opiera się na wierności Boga, która była widoczna już w obietnicach danych przez proroków.

„Którą Bóg wcześniej zapowiedział...” — w tych słowach Paweł umieszcza Ewangelię w długiej historii Bożej wierności. Dobra nowina o Synu nie pojawia się jako nagły pomysł ani jako zerwanie z tym, co Bóg wcześniej mówił. Jej korzenie sięgają Pism świętych i świadectwa proroków. To ważne także dla spojrzenia ku wieczności. Boży zamysł nie mieści się w granicach jednego życia ani jednej epoki. Pokolenia mogły słyszeć obietnicę, nie widząc jeszcze jej pełnego spełnienia. W samym fragmencie Paweł nie opisuje wszystkich tych zapowiedzi; wskazuje jednak, że głoszona przez niego Ewangelia ma swoje miejsce w tej historii. Zaraz potem wiąże ją z Synem, pochodzącym z rodu Dawida i objawionym jako Syn Boży przez zmartwychwstanie. Dla wiary oczekiwanie nie musi być pustym czasem. Można pomyśleć o nici prowadzonej przez wiele rąk: nie każda widzi cały wzór, lecz żadna nie musi być uznana za bez znaczenia. Obraz ten nie wyjaśnia tajemnicy Bożego działania, ale pomaga dostrzec cierpliwość obietnicy. W tym wersecie nadzieja nie jest ucieczką od przeszłości. Wyrasta z pamięci o Bogu, który mówi i pozostaje wierny.