List do Rzymian 1:6 – znaczenie i zastosowanie

Zdanie z Listu do Rzymian 1:6 pojawia się wtedy, gdy Paweł po raz pierwszy wprost mówi o czytelnikach. Wcześniej, w Liście do Rzymian 1:5, pisał o pozyskiwaniu wszystkich pogan dla posłuszeństwa wierze, a teraz wskazuje, że wśród tych narodów są również oni. W tym krótkim zdaniu słychać coś bardzo ludzkiego: wzruszenie kogoś, kto dostrzega, że nie stoi na zewnątrz cudzej historii. Łatwo wyobrazić sobie osobę, która długo słuchała o obietnicach danych innym i w końcu usłyszała, że i ona została wezwana. Paweł nie rozwija tego długim wywodem. Mówi spokojnie, że powołanie dotarło także do nich, a jego źródłem jest Jezus Chrystus. Słowo „powołani” opisuje zaproszenie, które wyszło pierwsze, a nie zasługę tych, którzy je usłyszeli. Ten fragment może być szczególnie bliski komuś, kto czuje się na uboczu wspólnoty i zastanawia się, czy ma w niej swoje miejsce. Werset odpowiada cierpliwie i bez pośpiechu: miejsce zostało wskazane wcześniej niż jakiekolwiek poczucie przynależności. Powołanie wyrasta więc z Bożej troski, a nie z cudzej oceny, i właśnie w niej zaczyna się cała historia tego wezwania.

„Wśród nich jesteście i wy” — krótkie zdanie, które umieszcza rzymskich adresatów w szerszej historii Ewangelii. Paweł mówi o poganach, których ma pozyskiwać dla posłuszeństwa wierze; wierzący w Rzymie nie stoją więc poza Bożym działaniem zapowiedzianym w Piśmie. Należą do grona objętego misją Ewangelii. Kluczowe rozróżnienie dotyczy źródła tej przynależności: nie wynika ona z pochodzenia ani z własnego osiągnięcia, lecz z powołania przez Jezusa Chrystusa. W poprzednim zdaniu Paweł łączy otrzymaną przez siebie łaskę i urząd apostolski z posłuszeństwem wiary wśród pogan. Werset szósty odnosi tę szerszą misję do konkretnych ludzi: także wspólnota w Rzymie została wezwana do Chrystusa. Powołanie nie oznacza tu wyłącznie indywidualnego doświadczenia ani wyróżnienia dającego powód do wyższości. Werset następny nazywa adresatów umiłowanymi przez Boga i powołanymi świętymi; język ten wskazuje na wspólną tożsamość wspólnoty. Jej jedność ma źródło w Chrystusie, nie w jednakowym pochodzeniu czy pozycji. Zdanie Pawła łączy zatem powszechny zasięg Ewangelii z osobistym wezwaniem: Rzymianie są częścią większej historii, a zarazem konkretną wspólnotą należącą do Jezusa.

„Wśród nich jesteście i wy, powołani przez Jezusa Chrystusa” (List do Rzymian 1:6). Ten krótki werset łączy dwie rzeczywistości, które w codziennym życiu często wydają się sobie przeciwne: przynależność do świata i powołanie od Boga. Wcześniej Paweł pisał o poganach, czyli o ludziach, którzy nie znają Boga. Teraz stwierdza, że także adresaci jego listu znajdują się wśród nich. Zdanie jest rzeczowe. Nie zapowiada ucieczki od otoczenia ani wyjątkowej izolacji. Można to zobaczyć na przykład w pracy, gdzie ktoś na co dzień spotyka się z kolegami, którzy nie podzielają jego wiary. Jego tożsamość wtedy nie zależy od tego, czy otoczenie go rozumie. Powołanie pochodzi od Jezusa Chrystusa, a nie z aprobaty tłumu. Fragment pokazuje, że chrześcijanin pozostaje w świecie, a jego posłannictwo ma jasne źródło. Paweł nie stawia adresatów poza zasięgiem poganów, a jednak mówi o nich jako o powołanych. Ta równowaga jest trudna, ale realistyczna. Wierność rodzi się zwykle nie w odosobnieniu, lecz w zwyczajnych dniach, wśród ludzi myślących inaczej. Werset nie obiecuje, że świat przestanie być obcy. Pokazuje, że powołanie towarzyszy człowiekowi także wtedy, gdy wszystko wokół wygląda zwyczajnie.

Słowa „Wśród nich jesteście i wy, powołani przez Jezusa Chrystusa” włączają rzymskich wierzących w szerszą wspólnotę ludzi, do których dociera Ewangelia. Paweł właśnie wspomniał o powołaniu do głoszenia jej wszystkim poganom. Nie przedstawia więc wiary jako prywatnej drogi wybranych, lecz jako dar, który gromadzi ludzi wokół Jezusa. To powołanie ma źródło w Chrystusie. Nie zaczyna się od ludzkiej zasługi ani od pewności, że zna się już całą drogę. W dalszym pozdrowieniu Paweł nazwie adresatów umiłowanymi przez Boga i powołanymi świętymi. Ich przynależność do Boga nie wynika z bezbłędności, lecz z Jego łaski. Jest w tym zdaniu cicha nadzieja: życie człowieka nie zamyka się w tym, co widać w danym dniu. Powołanie łączy teraźniejszość z życiem zakorzenionym w Chrystusie, a wierzącego z innymi, także tymi, których dzieli język, pochodzenie czy odległość. Jak wiele imion zebranych w jednym liście, tworzą wspólnotę większą niż pojedyncza historia. Paweł nie mówi, że wszyscy zostali powołani do tej samej służby; przypomina, że przez Jezusa należą do wspólnej historii Ewangelii.