List do Rzymian 1:32 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zwraca uwagę na coś, co łatwo przeoczyć. Opisani tu ludzie znają wyrok Boży, a mimo to nie tylko popełniają to, co złe, lecz także chwalą tych, którzy czynią to samo. Zło dokonywane w samotności bywa cichsze, ale pochwała daje mu towarzystwo i wspólny głos. Wśród oklasków łatwiej przestać pytać o własne sumienie. Warto zauważyć, że tekst nie opisuje ludzi, którzy po prostu nie wiedzą, co jest dobre. Ich wiedza jest wyraźna, a mimo to zostaje zagłuszona przez bliskość tych, którzy chwalą. Aplauz działa jak zgoda, która zdejmuje ciężar z sumienia, i człowiek przestaje pytać, czy dobrze robi, skoro wokół wszyscy mówią, że dobrze. Wtedy sumienie nie krzyczy, tylko cichnie, a cisza wśród oklasków łatwo bywa wzięta za zgodę. Ta myśl boli, bo dotyka tęsknoty za przynależnością, która potrafi zrobić z nas kogoś, kim nie chcieliśmy być. Werset pokazuje, jak łatwo zatracić się, gdy wspólnota zaczyna nagradzać to, co Bóg osądza. Wiedza o wyroku nie wygasa jednak od tego, że inni ją zagłuszają, i właśnie dlatego pozostaje w nim tak poważne ostrzeżenie.

Paweł domyka opis nieprawości mocnym rozróżnieniem: zło polega tu nie tylko na popełnianiu czynów, lecz także na ich pochwalaniu. Werset nie przedstawia więc winy wyłącznie jako prywatnego wyboru. Pokazuje, że może ona objąć również sposób, w jaki ludzie oceniają i wspierają postępowanie innych. Słowa o „wyroku Bożym” wiążą ten obraz z odpowiedzialnością przed Bogiem. Nie chodzi jednak o prostą zachętę, by ogłaszać, kto zasługuje na śmierć. Paweł mówi o Bożym sądzie nad czynami opisanymi w tym fragmencie, a nie daje ludziom prawa do potępiania konkretnych osób. Wymienione grzechy obejmują zarówno przemoc i chciwość, jak i potwarze, pychę czy brak miłosierdzia. Ten szeroki katalog nie pozwala łatwo ustawić siebie po stronie sędziów, a innych po stronie winnych. Szczególnie wymowne jest słowo „ponadto”: aprobata nie jest obojętnym komentarzem, gdy wzmacnia zło i zaciera różnicę między dobrem a złem. Werset odsłania zatem wspólnotowy wymiar moralności: odpowiedzialność dotyczy zarówno własnych czynów, jak i postawy wobec czynów innych.

Ten werset opisuje etap, który łatwo przeoczyć. Ludzie z Listu do Rzymian 1:32 znają wyrok Boży, a mimo to nie tylko popełniają zło, lecz także „chwalą tych, którzy to czynią”. Praktycznie wygląda to zwyczajnie. W biurze ktoś żartuje z cudzej porażki, a reszta zespołu zaczyna dorzucać swoje uwagi. Ten, kto wie lepiej, nie protestuje, tylko się uśmiecha i milczy. Z czasem zło przestaje budzić opór i zaczyna wyglądać jak zwykły sposób bycia. Werset pokazuje, że aprobata ma siłę. Pojedynczy upadek da się ukryć, ale poklask rozchodzi się z ust do ust i tworzy wspólny klimat. Wtedy grzech ma już nie tylko sprawców, lecz także publiczność, która go nagradza. Ta myśl dotyczy także odpowiedzialności za słowa. Kto przyklaskuje złu, rzadko robi to w samotności, a jego pochwała może zachęcić kolejną osobę do tego samego. Fragment mówi więc nie tylko o czynach, lecz także o tym, komu i jak przyklaskujemy.

Paweł kończy ten fragment mocnym oskarżeniem: zło nie ogranicza się do czynów, które ranią innych. Człowiek może znać Boży wyrok, a mimo to wybierać takie postępowanie i jeszcze je pochwalać. W Liście do Rzymian 1:28–31 widać, jak szeroki jest ten obraz: obejmuje nie tylko ciężkie krzywdy, lecz także pychę, oszczerstwo, brak litości i zerwanie więzi. Pochwała nadaje złu społeczne przyzwolenie. Gdy czyjaś krzywda staje się żartem, powodem do dumy albo czymś, co inni nagradzają uznaniem, sumienie może coraz łatwiej przywykać do tego, co powinno budzić sprzeciw. To nie jest jedynie przestroga przed cudzym zepsuciem. Paweł nie daje tu czytelnikowi miejsca na wyniosłe osądzanie innych; dalszy wywód Listu do Rzymian zwróci się także ku tym, którzy potępiają, a sami czynią zło. Słowo o „śmierci” przypomina o powadze oddalenia od Boga, nie o prawie człowieka do wydawania ostatecznego wyroku nad bliźnim. W świetle Ewangelii, zapowiedzianej na początku listu, oskarżenie nie jest ostatnim słowem. Ten werset odsłania, jak głęboko zło może przeniknąć wspólnotę, gdy przestaje być rozpoznawane jako zło.