List do Rzymian 1:15 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „Dlatego, co do mnie, jestem gotów głosić Ewangelię i wam, mieszkańcom Rzymu.” brzmią jak zapowiedź, ale czuć w nich też ludzkie napięcie. Paweł pisze do wspólnoty, którą jeszcze nie odwiedził, i przyznaje, że wiele razy zamierzał przyjechać, lecz napotykał przeszkody (List do Rzymian 1:13). Jego gotowość wyrasta więc z długiej tęsknoty, a nie z łatwej pewności, że wszystko się uda. Głoszenie zaczyna się tu od bliskości. Apostoł chce, by Rzymianie wzajemnie się pokrzepili wspólną wiarą (List do Rzymian 1:12), więc przekaz Ewangelii ma w sobie coś z wymiany między ludźmi, którzy na nią czekają i którzy również mają czym się podzielić. W tym obrazie Ewangelia rodzi się między ludźmi, a nie tylko w słowach kierowanych z dystansu. Wypowiedź ma też spokój kogoś, kto wie, komu służy. Zobowiązanie wobec Greków i barbarzyńców, uczonych i niewykształconych (List do Rzymian 1:14) poszerza jego serce na wszystkich ludzi. Ta gotowość jest czuła, ponieważ opiera się na przekonaniu, że wspólnota z Bogiem zaczyna się od zwykłego, ludzkiego spotkania. W tym jednym zdaniu słychać serce, które chce być blisko, zanim jeszcze zdąży przyjść.

Paweł pisze, że jest gotów głosić Ewangelię także mieszkańcom Rzymu. To zdanie nie przedstawia Ewangelii jako przesłania przeznaczonego wyłącznie dla tych, którzy jeszcze jej nie znają. Wcześniej apostoł wyraża pragnienie, by odwiedzić rzymską wspólnotę i umocnić ją duchowo, a zarazem przyznaje, że jego plany napotykały przeszkody. Głoszenie obejmuje więc zarówno niesienie dobrej nowiny, jak i jej dalsze objaśnianie pośród wierzących. Ważny jest też bezpośredni kontekst: Paweł nazywa siebie dłużnikiem Greków i barbarzyńców, uczonych i niewykształconych. Nie chodzi o dług finansowy, lecz o zobowiązanie wynikające z powierzonego mu posłannictwa. Ewangelia nie staje się jego własnością; ma dotrzeć do ludzi różnych języków i wykształcenia. Rzym, ważne miasto imperium, nie stanowi wyjątku ani granicy tej misji. Gotowość Pawła nie oznacza, że może swobodnie rozporządzać okolicznościami: sam wspomina o przeszkodach. Pokazuje raczej trwałe ukierunkowanie jego służby. W następnym zdaniu wyjaśnia, dlaczego nie wstydzi się Ewangelii: jest ona mocą Bożą ku zbawieniu dla każdego wierzącego. Tak List do Rzymian 1:15 łączy konkretne pragnienie odwiedzin z szerszym zasięgiem Ewangelii.

Paweł zaczyna zdanie od słowa „dlatego”, które łączy je z poprzednim wersetem. Tam apostoł pisze, że jest dłużnikiem zarówno Greków, jak i barbarzyńców, uczonych i niewykształconych. Jego gotowość do głoszenia wynika więc z tego zobowiązania. Paweł mówi o niej spokojnie, jako o czymś, co należy do jego posługi. Słowa „co do mnie” pokazują, za co on sam odpowiada. Nie rozlicza z tego, jak zareagują słuchacze. Mówi o tym, co zależy od niego: o chęci, gotowości i wierności wezwaniu. Rzym, do którego pisze, to miasto pełne ludzi z różnych stron świata, a on zapowiada, że Ewangelia dotrze także tam. Werset nie mówi o sukcesie misji ani o tym, czy słuchacze przyjmą przesłanie. Opisuje postawę wobec ludzi, którym coś się należy. Ta gotowość zapowiada wyznanie z 1:16: „Bo ja nie wstydzę się Ewangelii”. Obie myśli wyrastają z tego samego poczucia zobowiązania, dlatego trudno je rozdzielić.

„Dlatego, co do mnie, jestem gotów głosić Ewangelię i wam, mieszkańcom Rzymu” – pisze Paweł. To „dlatego” wyrasta z poczucia długu wobec ludzi różnych języków i poziomów wykształcenia. Głoszenie nie jest tu osobistym osiągnięciem ani próbą zdobycia wpływu. Jest odpowiedzią na Ewangelię, która została powierzona Pawłowi i ma dotrzeć także do Rzymu. W tej gotowości jest pokora: Paweł nie stawia siebie ponad adresatami. Pragnie ich odwiedzić, by umocnić ich wiarę, ale zarazem mówi o wzajemnym pokrzepieniu wspólną wiarą. Niesiona wieść nie zamyka się w jednym głosie; spotyka się z życiem wspólnoty. Rzym, centrum potęgi i rozległych dróg, nie jest dla Ewangelii miejscem zbyt odległym ani zbyt ważnym. Paweł nie opisuje jednak łatwej drogi: wcześniej napotykał przeszkody. Jego gotowość trwa mimo tego, że spotkanie jeszcze się nie dokonało. Dalszy werset nazywa Ewangelię mocą Bożą ku zbawieniu dla każdego wierzącego. W perspektywie Pawła jej wartość nie zależy od rangi miasta ani od uznania ludzi. Sięga dalej niż doczesna sława: ku życiu, które Bóg otwiera wierzącym.