List do Rzymian 1:13 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi jak wyznanie kogoś, kto od dawna czeka na spotkanie z ludźmi, których kocha. Paweł wielokrotnie zamierzał przybyć do wspólnoty w Rzymie, lecz, jak sam pisze, aż dotąd napotykał przeszkody. Nie wyjaśnia, czym były, i ta powściągliwość również wiele mówi o jego sercu. Widać w tych słowach tęsknotę, która nie gaśnie mimo opóźnień. Cel jego przyjazdu jest konkretny i ciepły: zebrać owoc wśród wiernych, tak jak zebrał go wśród pogan. Owoc w tym obrazie nie jest ozdobą ani dowodem sukcesu. Jest wynikiem wspólnego życia i bliskości, które rodzą się tam, gdzie ludzie mogą naprawdę się spotkać. Apostoł nie odkłada wizyty z obojętności, lecz z troski o to, by kiedyś mogła się odbyć. W tym wersecie uczucie nie zostaje uciszone. Paweł przyznaje się do pragnienia, nazywa je i niesie je do Boga w modlitwie, o czym mówi w pobliskich wersetach. Oczekiwanie na bliskość może być długie, a mimo to nie musi być samotne.

Paweł wyjaśnia, że wielokrotnie zamierzał przybyć do Rzymu, lecz napotykał przeszkody. Nie podaje ich przyczyny ani nie sugeruje, że brak wizyty świadczył o Bożym odrzuceniu wspólnoty. Wcześniej wspomina, że prosił o dogodną sposobność, a zarazem pragnął, by spotkanie umocniło obie strony. Jego słowa łączą więc wytrwałe pragnienie z uznaniem, że plany nie zawsze układają się zgodnie z zamierzeniem. Celem podróży miało być „zebrać nieco owocu także wśród was”, podobnie jak wśród innych pogan. Obraz owocu wskazuje na dobro, które Ewangelia przynosi w życiu ludzi i wspólnot, nie zaś na osobisty sukces Pawła. W dalszych zdaniach nazywa się on dłużnikiem różnych narodów i gotowym głosić Ewangelię mieszkańcom Rzymu. Pasuje to do jego przekonania, że Ewangelia jest mocą Bożą ku zbawieniu każdego wierzącego. Ważne jest również „także”: Paweł nie traktuje Rzymian jako wyjątku ani swojej jedynej misji. Wspólna wiara miała przynieść wzajemne pokrzepienie. Apostolskie pragnienie służby nie wyklucza zależności od innych; nawet nauczyciel oczekuje umocnienia przez tych, którym chce służyć.

Paweł pisze o planie, który długo nie mógł się spełnić. Chciał przyjść do Rzymu, ale aż dotąd napotykał przeszkody. Zamiar jednak nie zniknął. Miał konkretny cel: „aby zebrać nieco owocu także wśród was, podobnie jak wśród innych pogan”. Owoc pojawia się tu jako coś, co może wyrosnąć także tam, dokąd apostoł jeszcze nie dotarł. Wspólnota w Rzymie nie była jego dziełem, a mimo to nie była mu obca. Ewangelia rozchodziła się szerzej niż jego kroki. Widać tu też pokorę. Paweł nie traktuje swojej podróży jak pewnego wyniku, bo zależy od okoliczności. W Liście do Rzymian 1:10 wprost prosi, aby za wolą Bożą nadarzyła mu się dogodna okazja. Przeszkody nie kończą więc dobrego zamiaru. Uczą cierpliwości i zaufania. Owoc zwykle dojrzewa wolniej, niż zakładają plany. Paweł czekał, ale nie przestał zmierzać ku celowi, który widział przed sobą. Czekanie bywa częścią drogi, a nie jej zaprzeczeniem.

Paweł nosi w sobie pragnienie spotkania z rzymskimi wierzącymi, lecz jego zamiar wielokrotnie rozbija się o przeszkody. Nie wyjaśnia, skąd się brały, ani nie przedstawia opóźnienia jako znaku, że powinien zrezygnować. Mówi o nim uczciwie, a zarazem nie pozwala, by niedoszła podróż przesłoniła cel: pragnie przynieść owoc także wśród nich, podobnie jak wśród innych pogan. Owoc nie oznacza tu osobistego sukcesu Pawła. W sąsiednich zdaniach opisuje on dar duchowy dla umocnienia wspólnoty i wzajemne pokrzepienie wspólną wiarą. Ewangelia, którą głosi, jest dla niego Bożą mocą ku zbawieniu; spotkanie ma służyć temu, by jej życie stawało się widoczne także w Rzymie. W tym pragnieniu jest cierpliwa gotowość służenia ludziom, których Paweł jeszcze nie odwiedził. Można dostrzec obraz ziarna niesionego ku nowej ziemi: nie każde zasiewanie od razu prowadzi do spotkania, a jednak nadzieja owocu pozostaje. List pokazuje zarazem, że wiara nie jest wyłączną własnością jednej wspólnoty. Paweł pragnie głosić tę samą Ewangelię także tam, gdzie jej wzajemne pokrzepienie dopiero ma się dokonać.