List do Rzymian 1:12 – znaczenie i zastosowanie

W Liście do Rzymian 1:12 Paweł pisze do wspólnoty, którą jeszcze nie odwiedził. Wcześniej zapowiadał, że chce udzielić Rzymianom daru duchowego, a teraz sam się poprawia: „to jest abyśmy się u was nawzajem pokrzepili wspólną wiarą – waszą i moją”. W tym zwrocie widać apostoła, który nie chce stać ponad ludźmi, lecz wchodzi między nich jako ktoś, kto także potrzebuje pociechy. Słowo „nawzajem” zmienia układ sił. Pokrzepienie nie płynie z góry w dół, od nauczyciela do uczniów, lecz krąży między ludźmi, którzy się znają i wspierają. Paweł mówi o wierze wspólnej, a jednocześnie wyraźnie ją dzieli: jest „wasza” i „moja”. Każdy ma swoją część tej wiary, a razem tworzą coś, co podtrzymuje. Jest w tym coś bardzo ludzkiego i zarazem głęboko wiarygodnego. Ten, kto pisze o swoim pragnieniu zobaczenia innych, przyznaje, że jego serce też może zostać umocnione przez spotkanie. Wspólnota okazuje się miejscem, w którym dawanie i przyjmowanie nie wykluczają się. Może to być najcichszy sens tego wersetu: Bóg umacnia ludzi także przez ich wzajemną obecność.

W Liście do Rzymian 1:12 Paweł dopowiada coś istotnego do pragnienia, by odwiedzić wspólnotę w Rzymie. Chce ją umocnić, ale nie przedstawia spotkania jako jednostronnego przekazu: „abyśmy się u was nawzajem pokrzepili wspólną wiarą – waszą i moją”. Apostoł przyznaje, że sam także może zostać pokrzepiony przez wiarę rzymskich chrześcijan. Nie oznacza to, że Paweł rezygnuje ze swojej roli nauczyciela. W sąsiednich wersetach mówi o pragnieniu udzielenia daru duchowego i głoszenia Ewangelii. Werset 12 wyjaśnia jednak, że jego służba nie czyni go niezależnym od wspólnoty. Wiara, którą głosi, jest zarazem wiarą, w której sam uczestniczy; spotkanie może więc przynieść umocnienie obu stronom. „Wspólna wiara” nie znaczy, że każdy wierzący ma identyczne doświadczenie lub zadanie. Łączy ich odniesienie do Ewangelii, którą Paweł wcześniej przedstawia jako dobrą nowinę o Synu Bożym. Pokrzepienie nie polega tu na samym dodawaniu sobie otuchy, lecz na wzajemnym umacnianiu się w tej samej wierze. Apostoł i wspólnota pozostają różni w powołaniu, ale nie w potrzebie umocnienia przez Boga.

Paweł pisze do chrześcijan w Rzymie z gorącą tęsknotą, a jego słowa nie brzmią jak wykład z góry. Najpierw mówi, że pragnie udzielić im daru duchowego dla ich umocnienia. Zaraz potem dodaje, czego naprawdę pragnie: „abyśmy się u was nawzajem pokrzepili wspólną wiarą – waszą i moją”. Apostoł nie stawia się ponad wspólnotą. Staje w jednym szeregu z tymi, do których pisze. Pokrzepienie nie płynie wyłącznie od tego, kto ma więcej wiedzy albo mocniejszą pewność. Może przyjść od kogoś, kto wierzy spokojnie i wiernie, choć nie zabiera głosu na zebraniach. Można sobie wyobrazić starszą kobietę, która co tydzień odwiedza samotnego sąsiada i wraca do domu bardziej umocniona niż wtedy, gdy wychodziła. Jej własna wiara też rośnie w tym spotkaniu. Paweł mówi o wierze wspólnej, a nie o cudzych zasługach. Obie strony wierzą w tego samego Pana, więc wzajemne umocnienie nie jest łaską zarezerwowaną dla wybranych. Jest zwyczajną drogą, którą wiara przebiega między ludźmi. Wspólna wiara sprawia, że nikt w niej nie jest wyłącznie dawcą ani wyłącznie biorcą.

Paweł pragnie przybyć do Rzymu, by umocnić tamtejszą wspólnotę, lecz zaraz dopowiada, że pokrzepienie będzie wzajemne. Wspólna wiara nie płynie wyłącznie od apostoła do tych, których odwiedza. On także spodziewa się umocnienia przez ich wierność. Nie zaciera to różnicy między jego powołaniem a ich miejscem w Kościele; odsłania raczej, że wiara jest darem przeżywanym razem, a nie skarbem zamkniętym w jednej osobie. W tym krótkim zdaniu jest cicha pokora. Paweł, który głosi Ewangelię i pragnie przekazać duchowy dar dla umocnienia Rzymian, nie stawia siebie ponad wspólnotą jako jedynego źródła siły. Wierzy, że Bóg działa również przez wiarę innych. Ich ufność może podtrzymać jego, tak jak jego posługa może służyć im. Wspólna wiara przypomina światło, które nie pomniejsza się, gdy rozjaśnia kolejne twarze. W życiu wspólnoty takim świadectwem bywa wytrwałość kogoś, kto trwa przy Ewangelii mimo przeszkód, albo cicha wierność w codzienności. List do Rzymian 1:12 ukazuje pokrzepienie jako wzajemne spotkanie ludzi, których łączy Chrystus. W tej więzi nikt nie jest wyłącznie dającym ani wyłącznie przyjmującym.