List do Rzymian 1:10 – znaczenie i zastosowanie

„Prosząc we wszystkich moich modlitwach, by kiedyś wreszcie za wolą Bożą nadarzyła mi się dogodna okazja do przybycia do was” – w tych słowach słychać tęsknotę, która trwa od dawna i wciąż się nie spełniła. Paweł chciał przyjść do wspólnoty w Rzymie, a w Liście do Rzymian 1:13 wyjaśnia, że aż dotąd napotykał przeszkody. Jego pragnienie zostaje więc przeniesione do modlitwy i tam cierpliwie oddane Bogu. Warto zauważyć, że apostoł nie ukrywa tej tęsknoty i nie udaje, że jej nie ma. Nazywa ją wprost i zanosi przed Boga, zostawiając rozstrzygnięcie w Jego rękach. Taki układ jest bardzo ludzki. Można mocno chcieć bliskości i jednocześnie nie mieć wpływu na to, kiedy i w jaki sposób się spełni. W tym wersecie kryje się pociecha dla tych, których pragnienia czekają długo. Modlitwa nie musi znać wyniku, by była prawdziwa. Wystarczy w niej szczerość i wierność, a w Liście do Rzymian 1:9 Paweł pisze, że nieustannie wspomina wspólnotę. Oczekiwanie nie jest więc pustym czekaniem, bo wypełnia je pamięć o ludziach i powierzenie ich Bogu.

W Liście do Rzymian 1:10 Paweł łączy dwa fakty, które łatwo uznać za sprzeczne: bardzo pragnie odwiedzić wspólnotę w Rzymie, a zarazem prosi, by możliwość przyjazdu zaistniała „za wolą Bożą”. Jego pragnienie nie zostaje ukryte ani uznane za nieważne. Jest wyraźne; równie wyraźne jest przekonanie, że sam zamiar nie przesądza o tym, kiedy i jak dojdzie do spotkania. Kontekst dopowiada, czego Paweł oczekuje po tej wizycie. W wersecie 11 mówi o umocnieniu Rzymian, a w wersecie 12 o wzajemnym pokrzepieniu wspólną wiarą. Nie przedstawia więc przyjazdu jako okazji, by tylko przekazać coś innym: także on spodziewa się zostać umocniony przez ich wiarę. W wersecie 13 wspomina, że wcześniejsze zamiary napotykały przeszkody, nie wyjaśnia jednak tutaj, czym one były. „Za wolą Bożą” nie oznacza obojętności ani gwarancji, że każda pożądana okazja nadejdzie. W tym zdaniu jest prośbą o możliwość spotkania, a nie zapewnieniem o jego terminie. Paweł pokazuje, że chrześcijańskie pragnienie może być szczere i konkretne, a jednocześnie pozostawać otwarte na to, czego człowiek sam nie rozstrzyga.

Paweł pisze o pragnieniu odwiedzin w Rzymie, które wiąże z modlitwą i z wolą Boga. Prosi „we wszystkich moich modlitwach, by kiedyś wreszcie za wolą Bożą nadarzyła mi się dogodna okazja”. Pragnienie jest konkretne i szczere, ale termin pozostawia Bogu. Słowa „za wolą Bożą” wyznaczają kierunek całego pragnienia. Wielu ludzi zna ten rodzaj czekania. Ktoś chce zmienić pracę, przeprowadzić się albo odbudować zerwaną relację, a drzwi nie otwierają się od razu. Paweł w tym samym liście mówi, że wiele razy miał zamiar przybyć do Rzymian, lecz napotykał przeszkody (List do Rzymian 1:13). Tekst nie wyjaśnia, czym one były. Pokazuje jednak, że opóźnienie nie oznacza zapomnienia o sprawie. Ta część fragmentu ma wymiar bardzo praktyczny. Pragnienie może być prawdziwe, a plan nadal wymaga otwartych rąk. Paweł nie przestaje się modlić, gdy droga się wydłuża. Przeszkody nie zamykają sprawy na zawsze, a czas oczekiwania nie musi być czasem bezczynności. Pragnienie zanoszone do Boga może pozostać żywe nawet wtedy, gdy termin jest jeszcze nieznany.

Paweł nie ukrywa pragnienia spotkania z rzymskimi wierzącymi. W Liście do Rzymian 1:10 pisze o modlitwach, w których prosi, by „kiedyś wreszcie za wolą Bożą nadarzyła mi się dogodna okazja do przybycia do was”. To zdanie łączy tęsknotę z gotowością, by droga otworzyła się w czasie i w sposób zgodny z Bożą wolą. Modlitwa Pawła nie jest rezygnacją z działania ani próbą wymuszenia na Bogu własnego planu. Jego pragnienie pozostaje wyraźne, ale zostaje powierzone Temu, którego zamysł przekracza ludzką perspektywę. W sąsiednich wersetach apostoł mówi o gorącym pragnieniu odwiedzin i o wzajemnym umocnieniu wspólną wiarą. Spotkanie ma więc służyć nie jego osobistej satysfakcji, lecz wspólnocie. Jest w tym obraz drogi, której cel jest upragniony, choć termin pozostaje nieznany. Czekanie nie unieważnia powołania ani więzi. Paweł nadal pamięta o Rzymianach i modli się za nimi, zanim może do nich dotrzeć. Wiara nie zawsze otrzymuje natychmiastowe otwarcie drzwi; czasem trwa w nadziei, że sposobność przyjdzie zgodnie z Bożym zamysłem. W tym wersecie oddanie Bogu nie pomniejsza pragnienia. Nadaje mu kierunek, pozostawiając tajemnicę czasu.