Apokalipsa 16 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Potem usłyszałem donośny głos ze świątyni, mówiący do siedmiu aniołów: Idźcie i wylejcie siedem czasz gniewu Boga na ziemię!

I poszedł pierwszy, i wylał swoją czaszę na ziemię. A złośliwy, bolesny wrzód wystąpił na ludziach, którzy mają znamię Bestii, i na tych, którzy wielbią jej obraz.

A drugi wylał swoją czaszę na morze: I stało się ono krwią jakby zmarłego, i każda z żywych istot poniosła śmierć – te, które są w morzu.

A trzeci wylał swoją czaszę na rzeki i źródła wód: i stały się krwią.

I usłyszałem anioła wód, mówiącego: Ty jesteś sprawiedliwy, Który jesteś, Który byłeś, o Święty, że tak osądziłeś.

Ponieważ wylali krew świętych i proroków, również krew dałeś im pić. Są tego godni!

I usłyszałem, jak mówił ołtarz: Tak, Panie, Boże wszechwładny, Twoje wyroki są prawdziwe i sprawiedliwe.

A czwarty wylał swoją czaszę na słońce: i dano mu władzę dotknąć ogniem ludzi.

I ludzie zostali dotknięci wielkim upałem, i bluźnili imieniu Boga, który ma moc nad tymi plagami, a nie nawrócili się, by oddać Mu chwałę.

A piąty wylał swoją czaszę na tron Bestii: i w jej królestwie nastały ciemności, a ludzie z bólu gryźli języki

i bluźnili Bogu nieba za swoje bóle i wrzody, ale nie odwrócili się od swoich czynów.

A szósty wylał swoją czaszę na wielką rzekę, na Eufrat. A jej woda wyschła, by droga stanęła otworem dla królów ze wschodu słońca.

I zobaczyłem trzy duchy nieczyste jakby ropuchy, wychodzące z paszczy Smoka i z paszczy Bestii, i z ust Fałszywego Proroka;

a są to duchy czyniące znaki – demony, które wychodzą ku królom całej zamieszkanej ziemi, by ich zgromadzić na wojnę w Wielkim Dniu wszechmogącego Boga.

Oto przyjdę jak złodziej: Błogosławiony, który czuwa i strzeże swoich szat, by nie chodzić nago i by nie widziano jego wstydu.

I zgromadziły ich na miejsce, zwane po hebrajsku Har-Magedon.

A siódmy wylał swoją czaszę w powietrze: a ze świątyni od tronu rozległ się donośny głos mówiący: "Stało się!"

I nastąpiły błyskawice i głosy, i grzmoty, i nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi, jakiego nie było, odkąd człowiek jest na ziemi: takie trzęsienie ziemi, tak wielkie.

A wielkie miasto rozpadło się na trzy części i miasta pogan runęły. I Bóg przypomniał sobie Wielki Babilon, by mu dać kielich wina – gniewu swojej zapalczywości.

I uciekła każda wyspa, i gór już nie znaleziono.

I ogromny grad o wadze jakby talentu spadł z nieba na ludzi. A ludzie bluźnili Bogu za plagę gradu, bo jego plaga jest bardzo wielka.