Apokalipsa 16:17 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu siódmego i ostatniego anioła, który wylewa swoją czaszę. To był ostateczny cios zadany Babilonowi, kończący jego upadek. Jak wcześniej, warto zwrócić uwagę, na co spadła ta plaga, jakie przyniosła skutki i jak zareagowali na nią zwolennicy Antychrysta.

Po pierwsze, spadła na powietrze, na władcę, który sprawuje władzę w powietrzu, czyli diabła. Jego moc została ograniczona, a jego zamysły obrócone wniwecz. Został spętany Bożym łańcuchem. Miecz Boga był wymierzony w jego oczy i ramię. Podobnie jak władcy ziemi, również on podlega wszechmocy Boga.

Diabeł używał wszelkich dostępnych środków, by podtrzymać sprawę antychrześcijańską i nie dopuścić do upadku Babilonu. Działał na umysły ludzi: zaślepiał ich osąd, wypaczał ich myśli, zatwardzał ich serca i w miarę możliwości wzniecał nienawiść do Ewangelii. Teraz jednak czasza została wylana na jego królestwo i nie może już podtrzymać chwiejącej się sprawy.

Pierwszym skutkiem był głos dziękczynienia z nieba, który obwieścił, że dzieło zostało dokonane. Kościół w niebie dostrzegł to i się rozradował, a Kościół na ziemi zobaczył to i odniósł zwycięstwo. Dokonało się.

Po drugie, nastąpiło wielkie wstrząśnienie ziemi, trzęsienie, jakiego wcześniej nie było. Zadrżały same jej podstawy, a wraz z trzęsieniem pojawiły się grzmoty i błyskawice, jak często bywa w takich scenach.

Po trzecie, upadł Babilon. Rozpadł się na trzy części, nazwane miastami narodów (Apokalipsa Jana 16:19). Panował nad narodami i przejął ich bałwochwalstwo. Jego religia łączyła w sobie elementy judaizmu, pogaństwa i chrześcijaństwa, była więc jak trzy miasta złączone w jedno. Teraz Bóg przypomniał sobie o tym wielkim i niegodziwym mieście. Przez pewien czas mogło się wydawać, że przeoczył jego bałwochwalstwo i okrucieństwo, lecz teraz podał mu kielich wina, które obrazuje gwałtowność Jego gniewu. Upadek ten objął więcej niż siedzibę Antychrysta. Rozprzestrzenił się od centrum aż po krańce, a wszystkie wyspy i góry, choć z racji swojego położenia i natury zdawały się najbezpieczniejsze, zostały porwane przez falę zniszczenia.

Stronnictwo antychrześcijańskie dotkliwie odczuło ten cios. Spadł on na nie jak straszliwa nawałnica, jak gdyby kamienie miasta zostały wyrzucone w powietrze, a potem runęły im na głowy niczym grad, którego każda bryła ważyła talent. Nie okazali jednak skruchy. Zamiast tego bluźnili Bogu, który ich karał. Była to straszliwa plaga serca, sąd duchowy gorszy niż wszystkie pozostałe.

Powinniśmy wyciągnąć z tego trzy wnioski. Największe nieszczęścia, jakie mogą spotkać ludzi, nie doprowadzą ich do skruchy, jeśli nie będzie im towarzyszyć łaska Boga. Ci, których Boże sądy nie prowadzą ku poprawie, zawsze stają się przez nie jeszcze gorsi. A gdy ludzie, pod wpływem sprawiedliwych sądów Boga, trwają w zatwardziałości grzechu i występują przeciwko Niemu, jest to pewny znak ostatecznego zniszczenia.