Apokalipsa 16:1 – znaczenie i zastosowanie

W poprzednim rozdziale widzieliśmy wielkie i uroczyste przygotowanie do wylania czasz gniewu. Teraz przechodzimy do wykonania tego dzieła. Choć wszystko było już wcześniej przygotowane, niczego nie rozpoczęto, dopóki Bóg nie wydał bezpośredniego polecenia. Przemówił ze świątyni, odpowiadając na modlitwy swojego ludu i wymierzając sprawiedliwość w jego sprawie.

Gdy tylko padł rozkaz, natychmiast go wykonano. Nie było zwłoki ani sprzeciwu. Niektórzy z najlepszych ludzi, tacy jak Mojżesz i Jeremiasz, nie odpowiedzieli równie szybko, gdy Bóg powołał ich do służby. Aniołowie Boży przewyższają jednak innych nie tylko siłą, lecz także gotowością do posłuszeństwa. Gdy Bóg każe im iść i wylać czasze, dzieło rozpoczyna się od razu. Uczymy się modlić, aby wola Boża spełniała się na ziemi tak jak w niebie.

Wkraczamy teraz w serię bardzo surowych działań Bożej opatrzności. Trudno dokładnie określić ich znaczenie i szczegółowo wyjaśnić każdy z nich, warto jednak zwrócić uwagę na kilka ogólnych spraw. Po pierwsze, sądy te przypominają plagi egipskie, takie jak zamiana wody w krew oraz wrzody. Grzechy były podobne, podobne były więc i kary. Po drugie, czasze wyraźnie nawiązują do siedmiu trąb, które przedstawiały powstanie antychrysta, wielkiego wroga Chrystusa. Uczy nas to, że upadek wrogów Kościoła będzie przypominał ich wzrost, a Bóg może ich obalić za pomocą tych samych środków, których używali, by się wynieść. Ich upadek nastąpi stopniowo. Rzymu nie zbudowano w jeden dzień i nie upadnie on w jeden dzień, lecz krok po kroku. Upadnie jednak tak całkowicie, że już nigdy się nie podniesie.

Po trzecie, upadek systemu antychrysta będzie całkowity. Wszystko, co do niego należało lub mogło mu w jakikolwiek sposób pomóc, jest przeznaczone na zagładę. Ziemia, powietrze, morze, rzeki i miasta zostają wydane na zniszczenie i obłożone przekleństwem z powodu niegodziwości tego ludu. W ten sposób samo stworzenie jęczy i cierpi z powodu ludzkiego grzechu. Teraz przechodzimy do pierwszego anioła.

Pierwszy anioł wylał swoją czaszę na ziemię (Apokalipsa św. Jana 16:2). Niektórzy sądzą, że oznacza to zwykłych ludzi, inni zaś, że chodzi o całe grono duchowieństwa rzymskiego, stanowiące podstawę papiestwa i mające przyziemnego ducha, zawsze nastawionego na osiąganie ziemskich celów. Na wszystkich, którzy nosili znamię bestii, pojawiły się bolesne i szkodliwe wrzody. Sami naznaczyli się grzechem, a teraz Bóg wskazał ich jako tych, na których spada sąd. Niektórzy widzą w tym wrzodzie pierwsze oznaki sprzeciwu Boga wobec ich władzy i wpływów. Te wczesne oznaki wywołały wielki niepokój, ponieważ świadczyły o poważnym problemie i zapowiadały nadchodzące, jeszcze cięższe nieszczęścia. Pojawiły się pierwsze oznaki plagi.

Drugi anioł wylał swoją czaszę na morze. Niektórzy twierdzą, że oznacza ono władzę i potęgę papiestwa. Inni rozumieją przez nie cały system tej religii, obejmujący fałszywe nauki, wypaczone objaśnienia, zabobonne praktyki, bałwochwalczy kult, odpuszczenia grzechów, odpusty oraz wiele innych złych wymysłów i nakazów. Zapewniały one dochodowy interes tym, którzy je szerzyli, lecz szkodziły wszystkim, którzy mieli z nimi do czynienia. Morze zamieniło się w krew, podobną do krwi zmarłego człowieka, i wyginęło w nim każde żywe stworzenie. Bóg ukazał nie tylko pustkę i fałsz ich religii, lecz także jej szkodliwość i zabójcze skutki. To, co przedstawiano jako pewną drogę do zbawienia, w rzeczywistości zatruwało ludzkie dusze.

Następny anioł wylał swoją czaszę na rzeki i źródła wód. Niektórzy bardzo uczeni komentatorzy sądzą, że oznacza to ich posłańców, zwłaszcza jezuitów, którzy byli jak strumienie niosące truciznę ich błędów i bałwochwalstwa ze źródła w świat. Wskutek tego wody zamieniły się w krew. Niektórzy sądzą, że oznacza to, iż Bóg pobudził chrześcijańskich władców, by sprawiedliwie odpłacili tym, którzy byli głównymi sprawcami zamętu na świecie i doprowadzili do przelania krwi żołnierzy oraz męczenników. Potwierdza to następująca po tym pieśń pochwalna (Apokalipsa św. Jana 16:5, Apokalipsa św. Jana 16:6). Anioł wód, przemawiający w imieniu tego sądu, chwali Bożą sprawiedliwość, wskazując, że skoro przelali krew świętych, otrzymali krew do picia, na co zasłużyli. Inny anioł w pełni się z tym zgadza (Apokalipsa św. Jana 16:7).