Apokalipsa 16:8 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach widzimy, jak dzieło Boga postępuje zgodnie z ustalonym przez Niego porządkiem. Czwarty anioł wylał swoją czaszę na słońce. Niektórzy twierdzą, że oznacza to, iż spadła ona na jakiegoś ważnego księcia ze świata rzymskokatolickiego, który na krótko przed ostatecznym upadkiem odwróciłby się od swojej fałszywej religii. Niektórzy sądzą nawet, że chodzi o cesarza niemieckiego.

Co miałoby się wtedy wydarzyć? Słońce, które wcześniej dawało im ciepło i przychylność, stałoby się bezlitosne wobec bałwochwalców i paliłoby ich żarem. Władcy wykorzystywaliby swoją władzę, by wystąpić przeciwko nim. Nie doprowadziłoby ich to jednak do upamiętania. Zamiast tego przeklinaliby Boga i swojego króla, a zwracając się ku niebu, bluźniliby przeciwko Bogu niebios. Trwaliby w zatwardziałości, aż zostaliby zgubieni.

Piąty anioł wylał swoją czaszę, jak wspomniano w Apokalipsie św. Jana 16:10. Zwróćmy najpierw uwagę, gdzie spadła: na tron bestii, czyli na sam Rzym, symboliczną Babilonię, głowę imperium antychrysta. Po drugie, zobaczmy, co się tam wydarzyło. Całe królestwo bestii pogrążyło się w ciemności i udręce.

To właśnie miasto, które było centrum ich władzy, nauki, wiedzy, pychy i rozkoszy, stało się źródłem ciemności, bólu i cierpienia. Ciemność była jedną z plag egipskich, a tutaj wskazuje na utratę czci i chwały. Ostrzega także przed pogardą i hańbą, jakie miały spaść na sprawę antychrysta. Ciemność przeciwstawia się mądrości i jasnemu widzeniu, dlatego wskazuje również na zamęt i głupotę, jakimi mieli się wtedy wykazać bałwochwalcy. A ponieważ ciemność jest przeciwieństwem radości i przyjemności, obrazuje smutek i udrękę, których mieli doświadczyć, gdy spadną na nich te sądy.