Apokalipsa 16:12 – znaczenie i zastosowanie

Szósty anioł wylał swoją czaszę. Warto zwrócić uwagę, gdzie spadła: na wielką rzekę Eufrat. Niektórzy rozumieją to dosłownie, wskazując na miejsce, w którym powstała potęga i imperium tureckie. Według tej interpretacji proroctwo zapowiada upadek monarchii tureckiej i jej bałwochwalstwa. Uważają oni, że nastąpi to mniej więcej w tym samym czasie co upadek papiestwa, które również uznają za jedną z postaci antychrysta. Otworzy to drogę Żydom, nazywanym tu władcami ze wschodu.

Inni uważają, że Eufrat oznacza Tyber, ponieważ Rzym jest mistycznym Babilonem, a Tyber jego mistycznym Eufratem. Jeśli Rzym zostanie zniszczony, ucierpią wraz z nim także jego rzeka i handel. Najważniejsze jest to, że cios spada na źródło siły i zaopatrzenia miasta.

Czasza najpierw wysusza rzekę, która zapewniała miastu bogactwo, żywność i wszelkiego rodzaju wsparcie. Następnie przygotowana zostaje droga dla królów ze wschodu. Bałwochwalstwo Kościoła rzymskiego od dawna stanowi przeszkodę zarówno dla Żydów, którzy od dawna wyrzekli się upodobania do bożków, jak i dla pogan, utwierdzanych w swoim bałwochwalstwie przez jego obecność wśród tych, którzy nazywają siebie chrześcijanami. Jest więc bardzo prawdopodobne, że upadek papizmu usunie te przeszkody i otworzy drogę do Kościoła Chrystusa Żydom oraz innym narodom Wschodu.

Jeśli założymy również, że w tym samym czasie upadnie islam, droga między narodami Zachodu i Wschodu stanie się jeszcze bardziej otwarta. Mogłoby to przyczynić się do nawrócenia Żydów i zgromadzenia pełnej liczby pogan. Gdy dzieło Boże zaczyna wyglądać na niemal ukończone, nie dziwi, że następuje kolejne wydarzenie: ostatnia próba wielkiego smoka, czyli szatana. Podejmuje on jeszcze jeden rozpaczliwy wysiłek, by, jeśli to możliwe, naprawić straty poniesione przez jego sprawę na świecie.

Czyni to za pośrednictwem trzech nieczystych duchów podobnych do żab: jeden wychodzi z paszczy smoka, drugi z paszczy bestii, a trzeci z paszczy fałszywego proroka. Piekielne moce, świecka władza antychrysta i władza kościelna łączą siły i wysyłają swoich wysłanników. Są oni uzbrojeni w piekielną nienawiść, światową przebiegłość oraz religijne kłamstwa i zwodzenie. Wspólnie gromadzą siły diabła do jednej rozstrzygającej bitwy.

Posługują się pozornymi cudami, dawną sztuczką tego, który działa z mocą szatana, z wszelką mocą, znakami i fałszywymi cudami oraz z wszelkim zwodzeniem ku nieprawości (Drugi List do Tesaloniczan 2:9–10). Niektórzy sądzą, że krótko przed upadkiem antychrysta odżyje w Kościele rzymskokatolickim roszczenie do czynienia cudów i zwiedzie wielu ludzi. Fałszywe znaki mają pozyskać dla tego obozu władców i narody.

Pole bitwy nosi nazwę Armagedon. Niektórzy rozumieją ją jako górę Megiddo, położoną w pobliżu miejsca, gdzie Barak pokonał Siserę i sprzymierzonych z nim królów (Księga Sędziów 5:19). W dolinie Megiddo zginął także Jozjasz. Miejsce to kojarzono więc z dwoma wielkimi wydarzeniami: jednym, które przyniosło radość ludowi Bożemu, i drugim, które przyniosło mu smutek. Teraz ma się tam rozegrać ostatnia bitwa, w którą zaangażowany będzie Kościół, i Kościół odniesie zwycięstwo. Ponieważ przygotowania do tej bitwy miałyby zająć czas, pełniejszy opis pojawia się dopiero później (Apokalipsa św. Jana 19:19–20).

Bóg ostrzega również swój lud przed tą wielką, ostateczną próbą, aby pobudzić go do gotowości (Apokalipsa św. Jana 16:15). Próba nadejdzie nagle i niespodziewanie, dlatego chrześcijanie muszą być przyodziani, uzbrojeni i gotowi, by nie dać się zaskoczyć ani okryć hańbą. Gdy sprawa Boża zostanie poddana osądowi i przyjdzie stoczyć Jego bitwy, cały Jego lud będzie gotów stanąć w obronie Jego czci oraz okazać wierność i odwagę w służbie dla Niego.