Księga Psalmów 69:34 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki fragment mówi o tym, jak Pan odnosi się do tych, którzy są na dole: biednych i więźniów. Nie opisuje siły ani triumfu, lecz uważne słuchanie. Słowo „wysłuchuje” mówi o uwadze, a nie o grzecznym przyjęciu czyjegoś głosu. Druga część zdania dodaje, że Bóg nie omija tych, których życie zostało zamknięte i zależne od cudzej woli. Psalm, z którego pochodzi ten werset, zaczyna się od wody sięgającej po szyję i od człowieka, który nie ma gdzie stanąć. W Księdze Psalmów 69:30 autor nazywa siebie nędznym i zbolałym, a potem prosi o pomoc. Werset 34 nie stawia warunku, by najpierw się uspokoić lub uporządkować. Pokazuje raczej, że w tym ciężarze Bóg nie odwraca się od najsłabszych. Werset nie obiecuje, że każde trudne położenie szybko się skończy. Opisuje raczej, jaki Pan jest wobec ubogich i uwięzionych. Kontekst mówi o radości tych, którzy szukają Boga, i o odnowieniu Syjonu w Księdze Psalmów 69:33 i dalszych wersetach. Nadzieja, którą ten fragment przynosi, opiera się więc na tym, kim jest Bóg, a nie na tym, jak szybko ustąpi ucisk.

Słowo „bo” nadaje temu zdaniu szczególną wagę: radość ubogich, o której mowa w poprzednim wersecie, nie opiera się na ich sile ani na poprawie losu, lecz na tym, jaki jest Bóg. Psalmista mówi o ludziach biednych i uwięzionych, czyli takich, których położenie łatwo uznać za beznadziejne, a głos za nieważny. Pan ich wysłuchuje i nimi nie gardzi. Kontekst psalmu nie pozwala jednak sprowadzić tej obietnicy do zapewnienia, że każda krzywda szybko ustanie albo że każdy więzień zostanie natychmiast uwolniony. Modlitwa zaczyna się obrazem człowieka tonącego, a dopiero później pojawia się wezwanie ubogich do radości i zapowiedź ocalenia Syjonu. Nadzieja wyrasta więc z zaufania, że cierpienie i społeczne odrzucenie nie przesądzają o wartości człowieka w oczach Boga. „Nie gardzi” to więcej niż obojętne zauważenie. Wyraża przyjęcie tych, których inni mogą pomijać lub lekceważyć. Werset nie wyjaśnia wszystkich przyczyn niewoli ani nie obiecuje prostego rozwiązania; przypomina, że nawet w ucisku człowiek pozostaje kimś, kogo Bóg słyszy i nie odrzuca.

Ten werset mówi o Bogu, który uważnie słucha tych, którzy nie mają się czym wykazać. W Księdze Psalmów 69:34 nie ma mowy o zasługach ani o sile. Jest spokojne stwierdzenie, że Bóg nie odwraca się od ludzi w potrzebie, nawet wtedy, gdy ich sytuacja wygląda na beznadziejną. Kontekst jest wymowny. Psalmista pisze, że woda sięga mu po szyję i że nie ma oparcia (Księga Psalmów 69:2-3). Mówi o sobie jako o nędznym i zbolałym (Księga Psalmów 69:30). Jego modlitwa zwraca się do Boga, a nie do własnych sił. Obok biednych psalm wymienia także więźniów, czyli tych, których wolność jest ograniczona. Obok siebie stawia ludzi słabych i ludzi uwięzionych, a Bóg nie traktuje żadnego z nich z pogardą. Ten fragment nie obiecuje szybkiego końca każdego trudu. Psalm opisuje modlitwę w kryzysie, a nie gwarancję, że wszystkie problemy zostaną rozwiązane według naszych planów. Obietnica dotyczy przede wszystkim tego, jak Bóg patrzy na człowieka. Dla kogoś, kto dźwiga długotrwałą biedę albo czuje się uwięziony w sytuacji bez wyjścia, może to być ważna wiadomość. Jego pozycja w oczach świata nie decyduje o tym, czy jest wysłuchany.

W Księdze Psalmów 69:34 słowo „bo” wiąże pochwałę z doświadczeniem ucisku: Bóg jest wysławiany, ponieważ wysłuchuje biednych i nie gardzi więźniami. Wcześniej psalmista opisuje siebie jako człowieka tonącego, bez oparcia, a później nazywa się nędznym i zbolałym. Nie mówi z bezpiecznego brzegu. Jego pieśń wyrasta z miejsca, w którym pomoc jest konieczna. „Biedni” i „więźniowie” wskazują tu na ludzi pozbawionych siły i swobody, zależnych od czyjejś pomocy. Psalm nie obiecuje, że każde cierpienie skończy się od razu ani że każda krzywda zostanie naprawiona według ludzkiego oczekiwania. Odsłania jednak, jaki jest stosunek Boga do tych, których świat może uznać za nieważnych: ich wołanie nie spotyka się z pogardą. To zdanie staje się też źródłem odwagi dla ubogich, by szukali Boga i odzyskiwali serce. Ich godność nie zależy od pozycji ani od tego, czy potrafią sami wydostać się z trudnej sytuacji. W dalszych słowach psalmu chwała obejmuje niebo i ziemię. W jej rozległości mieści się także głos człowieka uwięzionego w cierpieniu.