Księga Psalmów 69:4 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset przychodzi po obrazie tonięcia, w którym woda sięga po szyję i nie ma gdzie stanąć (w Księdze Psalmów 69:2-3). Psalmista nie opisuje jednak spokojnego triumfu. Opisuje zmęczenie, które wypala się w głosie i w oczach: „Zmęczyłem się krzykiem i ochrypło mi gardło, osłabły moje oczy, gdy czekam na mojego Boga”. Ochrypłe gardło i osłabły wzrok to ciało, które dłużej nie może wołać, a mimo to słowo „czekam” nie zostaje odłożone na bok. W Księdze Psalmów 69:4 modlitwa nie jest przedstawiona jako udana, lecz jako trwająca wbrew wyczerpaniu. Czekanie nie wygląda tu na bierną pauzę. Jest wytrwałym zwracaniem się do Boga, nawet wtedy, gdy zabrakło już sił na krzyk. Psalmista nie ukrywa, że ma dość, i właśnie dlatego jego wiara brzmi jak prawdziwa rozmowa, a nie wyuczona formuła. Ten wers pokazuje też, że wyczerpanie nie oznacza końca relacji. Gardło słabnie, oczy słabną, a oczekiwanie wciąż jest skierowane ku Bogu. Słabość ciała i serce zwrócone ku Niemu mogą istnieć jednocześnie, a zmęczenie krzyku nie jest dowodem, że nikt nie słucha.

W Księdze Psalmów 69:4 czekanie na Boga nie jest spokojnym oczekiwaniem, w którym nic się nie dzieje. Psalmista opisuje wyczerpanie: krzyk nadwyrężył mu głos, a wzrok osłabł od wypatrywania pomocy. Obraz ten wyrasta z wcześniejszych wersetów, gdzie mówiący czuje się jak tonący, bez oparcia, porywany przez nurt. Jego cierpienie jest konkretne i naglące. Ważne jest jednak, że lament nie oznacza zerwania relacji z Bogiem. Psalmista woła do Boga i nadal nazywa Go „moim Bogiem”, choć nie opowiada o szybkiej odpowiedzi ani łatwym rozwiązaniu. Wiara w tym wersecie nie polega na udawaniu, że oczekiwanie nie boli. Pozwala nazwać ból przed Bogiem, bez osładzania go religijnymi formułami. Następny werset pokazuje, że psalmista widzi również wrogość i niesprawiedliwe oskarżenia, a później uznaje własną winę przed Bogiem. Nie przedstawia więc siebie jako człowieka bez skazy; opisuje ucisk, nie ogłaszając swojej pełnej niewinności. Psalm łączy skargę z uczciwością: można wołać o ratunek, a zarazem nie ukrywać prawdy o sobie.

Psalmista nie opisuje tu cierpliwego czekania z uśmiechem. Mówi o zmęczeniu, ochrypłym gardle i osłabionym wzroku. Długie oczekiwanie zostawia ślady w ciele i w głosie. Ten werset nie stoi sam. Wcześniej psalmista woła: „Wybaw mnie, Boże” (Księga Psalmów 69:2). Opisuje wodę sięgającą po szyję i wrogów, którzy nienawidzą go bez powodu (Księga Psalmów 69:5). Zmęczenie w czwartym wersecie idzie więc w parze z realnym uciskiem, o którym mówi cały fragment. Najważniejsze w tym obrazie jest to, na co psalmista czeka. Czeka na swojego Boga. Jego wołanie słabnie, ale nie kieruje się do nikogo innego. Relacja trwa nawet wtedy, gdy siły się wyczerpują. Można to zobaczyć na przykładzie kogoś, kto od miesięcy prosi o zmianę trudnej sytuacji w pracy. Jego modlitwy mogą stać się krótkie, suche i powtarzalne. Ten psalm pokazuje, że i taka modlitwa pozostaje skierowana do Boga. Głos, który ochrypł, nadal jest głosem wiary, dopóki szuka swojego Boga.

W Księdze Psalmów 69:4 wołanie Dawida nie cichnie, choć ciało zaczyna odmawiać mu sił. Gardło zachrypło od krzyku, oczy słabną od wypatrywania, a oczekiwanie na Boga trwa. Obraz ten należy do skargi człowieka osaczonego, który wcześniej opisał siebie jako tonącego, bez oparcia wobec wezbranego nurtu. Wiara nie usuwa tu wyczerpania ani nie każe udawać spokoju. Ważne jest, że skarga pozostaje skierowana do Boga. Psalmista nie przedstawia wytrwałości jako niewzruszonej pewności, że pomoc nadejdzie natychmiast. Mówi o czekaniu, które boli i pozostawia ślad na ciele. W sąsiednich wersetach odsłania także własną winę i lęk, by jego los nie stał się zgorszeniem dla tych, którzy ufają Bogu. Modlitwa mieści więc zarówno bezradność, jak i odpowiedzialność przed Bogiem. Ten werset nie obiecuje, że każdy krzyk zostanie szybko uciszony. Daje jednak słowa dla wiary, która nie ma już siły mówić głośno, a mimo to nie odwraca się od Boga. Czasem właśnie trwanie w tym zwróceniu się jest całym dostępnym świadectwem nadziei.