Księga Psalmów 69:6 – znaczenie i zastosowanie

W Księdze Psalmów 69:6 słychać człowieka, który jest już bardzo zmęczony. Wcześniej opisuje wodę sięgającą po szyję i gardło ochrypłe od krzyku, więc zdanie, które następuje, brzmi w tym miejscu szczerze, niemal z ulgą. Psalmista mówi: „Boże, Ty znasz moją głupotę i moje występki nie są zakryte przed Tobą.” Nie ukrywa przed Bogiem tego, co w nim samym jest chybione i kruche. Warto zauważyć, że to wyznanie nie zamienia się tu w tłumaczenie własnego cierpienia. Wcześniej mowa jest o wrogach, którzy nienawidzą bez powodu, a szósty wers stoi obok tej krzywdy i jej nie zastępuje. Psalmista potrafi być jednocześnie skrzywdzonym i świadomym swoich słabości, i nie musi wybierać między jednym a drugim. Może to być ważne dla serca, które boi się, że wystarczy być prawdziwym, by zostać odrzuconym. Ten wers mówi co innego: Bóg zna to, co w człowieku się plącze, i nie wymaga udawania kogoś lepszego. Znajomość czegoś nie oznacza jednak odrzucenia tego, kto to nosi. Ukrywanie przed Nim bywa dużo cięższe niż sama prawda o sobie.

W Psalmie 69 wołanie o ratunek wyrasta z obrazu człowieka tonącego, otoczonego wrogami i oskarżanego bez powodu. Na tym tle słowa: „Boże, Ty znasz moją głupotę i moje występki nie są zakryte przed Tobą” wprowadzają ważne rozróżnienie. Krzywda, której doświadcza mówiący, nie oznacza, że jest bez winy; zarazem uznanie własnych występków nie potwierdza niesprawiedliwych oskarżeń przeciwników. „Głupota” oznacza tu raczej moralne pobłądzenie niż brak bystrości. Mówiący nie przedstawia Bogu wyłącznie cierpienia zadawanego przez innych. Wie, że jego własne czyny również są przed Bogiem odsłonięte. Nie próbuje ich ukryć ani użyć swojej niewinności jako jedynego argumentu w prośbie o pomoc. Sąsiedni werset pokazuje, że stawką jest także dobro tych, którzy ufają Bogu: mówiący nie chce, by przez niego doznali wstydu. Jego wyznanie nie rozstrzyga, że cierpienie jest karą za konkretne grzechy. Pokazuje raczej, że szczera skarga może obejmować jednocześnie niesprawiedliwość ze strony ludzi i odpowiedzialność przed Bogiem. Psalmista przynosi Bogu całą prawdę o swoim położeniu, nie tylko tę część, która przemawia na jego korzyść.

Księga Psalmów 69:6 nie brzmi jak modlitwa kogoś, kto ma wszystko pod kontrolą. Psalmista jest zmęczony krzykiem, woda sięga mu po szyję, a mimo to nie wybiela się przed Bogiem. Mówi wprost: „Boże, Ty znasz moją głupotę i moje występki nie są zakryte przed Tobą”. W tym wyznaniu widać coś bardzo praktycznego. Skoro Bóg zna prawdę o nas, nie ma sensu jej przed Nim ukrywać ani ją upiększać. Ktoś, kto w modlitwie pokazuje tylko poprawną wersję siebie, może zostać sam z tym, co naprawdę dzieje się w jego sercu. Psalmista robi inaczej. Nazywa swoją głupotę po imieniu i w tej samej modlitwie prosi o ratunek. Warto zauważyć, że wyznanie nie unieważnia krzywdy, której doświadcza. W wersie 5 skarży się na tych, którzy nienawidzą go bez powodu. Obie rzeczy stoją obok siebie: uczciwe przyznanie własnego błędu i protest przeciwko niesłusznym oskarżeniom. Prawda o sobie nie oznacza, że wszelkie cierpienie jest sprawiedliwą karą. Najważniejsze jest jednak to, że szczerość wobec Boga otwiera drogę do prawdziwej rozmowy. Psalmista nie chowa się za własną niewinnością ani za cudzą winą. Staje przed Bogiem takim, jaki jest, i właśnie wtedy jego modlitwa nabiera realnej siły.

„Boże, Ty znasz moją głupotę i moje występki nie są zakryte przed Tobą” — wyznaje psalmista w chwili, gdy czuje się pochłaniany przez wodę i wyczerpany czekaniem na wybawienie. Jego szczerość nie odwraca uwagi od ucisku, którego doświadcza, ani od krzywd wyrządzanych mu przez wrogów. Wypowiada przed Bogiem całą prawdę o swoim położeniu, również tę, która nie stawia go w korzystnym świetle. W tym wyznaniu nie ma próby ukrycia się za cudzą winą. Psalmista wie, że jego błędy są jawne przed Bogiem, ale nadal zwraca się do Niego po pomoc. To ważna przestrzeń modlitwy: człowiek nie musi najpierw przedstawić siebie jako niewinnego, by stanąć przed Bogiem. Zarazem werset nie rozstrzyga, że nieszczęście psalmisty jest karą za jego występki. Sąsiadujące słowa mówią też o niesprawiedliwej nienawiści i hańbie znoszonej z powodu wierności Bogu. Woda sięgająca po szyję pozostaje obrazem zagrożenia, nie dowodem, że Bóg przestał słyszeć. Szczere wyznanie może istnieć pośród cierpienia, bez łatwego wyjaśnienia jego przyczyn.