Księga Psalmów 69:30 – znaczenie i zastosowanie

Księga Psalmów 69:30 stoi w środku gwałtownej modlitwy. Wcześniej psalmista woła z wody, która sięga mu po szyję, a w kolejnych wersetach wypowiada słowa, które trudno uznać za łagodne. Tutaj jednak zatrzymuje się i mówi o sobie najprościej, jak potrafi: „Ale ja jestem nędzny i zbolały”. Nie broni swojej racji i nie wylicza cudzych win. Samo nazwanie własnej słabości staje się u niego prośbą o ochronę. Ten werset ma w sobie coś poruszającego, bo w bólu łatwo najpierw bronić swojej racji, a dopiero potem pozwolić sobie na słabość. Psalmista odwraca tę kolejność. Zanim w dalszej części psalmu pojawi się dziękczynienie, przyznaje, że sam nie daje rady. Jego pieśń zaczyna się od szczerego wyznania potrzeby, dlatego ma w sobie nadzieję. Psalmista prosi, by to Boża pomoc go strzegła, a nie jego własna obrona. Prośba o ochronę nie wymaga więc wcześniejszego uporządkowania całego życia. Wystarcza szczere powiedzenie, kim jest się w tej chwili, a w takim wyznaniu zostaje miejsce na Bożą opiekę.

Księga Psalmów 69:30 nie przedstawia człowieka, który odzyskał już spokój. Słowa „Ale ja jestem nędzny i zbolały” zachowują napięcie między skargą a nadzieją: ból nie znika, gdy pojawia się modlitwa. Wcześniej psalmista opisuje siebie jak tonącego, bez oparcia w nurcie. Prośba „niech Twoja pomoc, Boże, mnie strzeże” nie jest więc deklaracją, że wszystko już się ułożyło, lecz zwróceniem się ku Bogu po ochronę w samym środku zagrożenia. Wers „Ale ja” odróżnia sytuację modlącego się od losu tych, przeciw którym kieruje surowe słowa w poprzednich wersetach. Psalm nie wygładza gniewu ani cierpienia, ale w centrum tej wypowiedzi pojawia się prośba o Bożą pomoc. Nie trzeba rozstrzygać, że oznacza ona natychmiastowe uwolnienie: sam werset mówi o potrzebie opieki, nie opisuje jej skutku. Zaraz potem psalmista zapowiada pieśń i dziękczynienie. Ten dalszy ton nie unieważnia wcześniejszej skargi. Pokazuje raczej, że pochwała Boga może wyrastać z sytuacji, w której człowiek nadal jest zbolały, a jego nadzieja polega na tym, że nie pozostaje bez oparcia.

W Księdze Psalmów 69:30 uderza prostota. Psalmista nie udaje mocnego. Mówi wprost: „Ale ja jestem nędzny i zbolały”. Wcześniej w tym samym psalmie padają ostre słowa wobec wrogów, a to krótkie „ale” stawia go przed Bogiem w pokorze. Nie zaczyna od obrony swojej racji ani od listy zasług. Zaczyna od tego, czym jest. Wielu ludzi wstydzi się tego przyznać, nawet przed sobą. W tym wersecie jednak uczciwe nazwanie słabości staje się modlitwą. Prośba jest konkretna: „niech Twoja pomoc, Boże, mnie strzeże”. Psalmista prosi o ochronę tu i teraz, wśród wód, które sięgają po szyję. Ta modlitwa nie obiecuje, że cierpienie zniknie od razu, ani nie zwalnia z odpowiedzialności za to, co da się jeszcze zrobić. Daje jednak miejsce, w którym można oddać Bogu swój rzeczywisty stan. Ten sam psalm kończy się zapewnieniem, że Pan wysłuchuje biednych i nie gardzi swoimi więźniami. Słowo psalmisty opiera się więc na tym, że Bóg słucha ludzi w potrzebie, a nie na ich sile. Właśnie dlatego pokora staje się tu wiarą, a nie porażką.

W Księdze Psalmów 69:30 modlący się nie przedstawia siebie jako człowieka, który już odzyskał siłę. Nazywa swój stan wprost: jest „nędzny i zbolały”, a jego prośba brzmi: „niech Twoja pomoc, Boże, mnie strzeże!”. Słowa te nie obiecują, że cierpienie zaraz ustąpi. Są wołaniem o Bożą opiekę pośród ucisku, który w tym psalmie przybiera obraz głębokiej wody i gruntu, na którym trudno znaleźć oparcie. Pomoc Boga staje się tu jak osłona nad kimś, kto sam nie potrafi zapewnić sobie bezpieczeństwa. Taka modlitwa nie wymaga udawania, że wszystko jest dobrze. Pozostawia miejsce na prawdę o bólu, a zarazem zwraca się ku Temu, od którego może nadejść ratunek. W kolejnym wersecie Dawid mówi o pieśni i dziękczynieniu. Tekst nie mówi, że zagrożenie już minęło; pokazuje jednak, że skarga i uwielbienie mogą znaleźć się blisko siebie. W dalszej części psalmu pojawia się też nadzieja dla ubogich i zapewnienie, że Bóg ich słyszy. Słabość nie przekreśla więc modlitwy. Może stać się miejscem, z którego człowiek woła o ochronę, nie tracąc z oczu Boga.