Księga Psalmów 69:29 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers brzmi ostro i łatwo go pominąć, bo prosi o coś, o czym trudno mówić w modlitwie. Warto jednak usłyszeć w nim przede wszystkim ból człowieka, który został skrzywdzony i czuje się bezradny. Psalmista pisze, że jego prześladowcy zadawali cierpienie komuś, kogo Bóg poraził, a sam nazywa siebie nędznym i zbolałym (Księga Psalmów 69:27 i 69:30). Słowa „Niech zostaną wymazani z księgi żyjących i niech nie będą zapisani z prawymi!” (Księga Psalmów 69:29) są więc krzykiem kogoś, kto nie widzi wyjścia z krzywdy. Ciekawe jest to, że modlitwa nie ukrywa gniewu. Psalmista kieruje go wprost do Boga i nie próbuje sam wymierzać sprawiedliwości, lecz oddaje sprawę w ręce Tego, który widzi więcej niż on sam. Dlatego ten wers można czytać jako przykład szczerości wobec Boga także wtedy, gdy wewnątrz jest ciemno i gorzko. Chrześcijańskie tradycje różnie rozumieją takie przekleństwa w Psalmach, a ich odczytanie wymaga uwagi na cały kontekst modlitwy. Psalm nie kończy się jednak na tej myśli. Kilka wersów dalej pojawia się dziękczynienie (Księga Psalmów 69:31), co pokazuje, że żal i ufność mogą trwać obok siebie w jednym sercu. Ten wers odsłania ból wołający o sprawiedliwość, a cała modlitwa pokazuje, że taki ból może zostać przyniesiony do Boga i nie musi pozostać w człowieku osamotniony.

Prośba, by przeciwnicy zostali wymazani z księgi żyjących, brzmi jak bezwzględny wyrok. Jej sens staje się jaśniejszy w kontekście: psalmista mówi o ludziach, którzy prześladują cierpiącego i dokładają bólu temu, kogo Bóg już zranił (Księga Psalmów 69:27). Nie jest to abstrakcyjna zachęta do zemsty, lecz skarga człowieka przygniecionego krzywdą, który powierza Bogu osąd nad sprawcami. „Księga żyjących” obrazuje udział w życiu, a dopisanie do grona prawych oznacza przynależność do wspólnoty uznanej przez Boga. Prośba o wymazanie wyraża zatem pragnienie, by zło nie trwało bez końca i nie było traktowane tak, jakby jego sprawcy należeli do grona wiernych. To mocny język, którego nie należy łagodzić, ale też nie trzeba zamieniać go w osobiste polecenie karania wrogów. Ważny jest dalszy ruch psalmu: zaraz potem zbolały modlący się prosi, by Boża pomoc go strzegła, a następnie zapowiada uwielbienie i dziękczynienie (Księga Psalmów 69:30–31). Tekst nie rozstrzyga wszystkich pytań o sprawiedliwość, lecz pokazuje, że skarga i ufność mogą znaleźć się w jednej modlitwie.

Ten wers brzmi ostro, dlatego łatwo go pominąć. Psalmista nie szuka zemsty własnymi rękami. Zwraca się do Boga z prośbą o sprawiedliwość wobec tych, którzy go prześladują. Słowa „Niech zostaną wymazani z księgi żyjących” wyrażają pragnienie, by zło nie miało ostatniego słowa. Warto zobaczyć, w jakim kontekście ten wers stoi. Wcześniej psalmista opisuje, jak tonie w mule i jak nurt wody go porywa (Księga Psalmów 69:3). Po prośbach o sąd wraca do własnej słabości: „Ale ja jestem nędzny i zbolały” (Księga Psalmów 69:30). Gniew nie jest tu jedynym głosem modlitwy. Stoi obok bezradności i zaufania. Praktyczny wniosek jest prosty. Krzywda rodzi w człowieku żądanie, by sprawa została rozliczona. Psalm pokazuje, że to żądanie można wnieść przed Boga, a nie brać sprawiedliwość w swoje ręce. Przekazanie sprawy Bogu nie udaje, że krzywda nic nie znaczy. Pozwala jednak nie nosić wyroku w sobie. Wers nie podaje, jak i kiedy Bóg osądzi. Pokazuje natomiast, że szczera modlitwa może być także trudna i bolesna.

Słowa „Niech zostaną wymazani z księgi żyjących i niech nie będą zapisani z prawymi!” należą do modlitwy człowieka, który czuje się jak tonący i mówi o prześladowaniu oraz doznanym bólu. Nie są spokojnym wyrokiem wydanym przez obserwatora. To krzyk o sprawiedliwość, wypowiedziany przed Bogiem, który widzi krzywdę. Obraz księgi żyjących dotyka przynależności do wspólnoty tych, którym dane jest życie. Psalmista prosi, by krzywdziciele nie dzielili losu prawych. W tych ostrych słowach słychać powagę zła: cierpienie zranionego nie zostaje pomniejszone, a odpowiedzialność sprawców nie znika z pola widzenia. Zarazem jest to prośba powierzona Bogu, nie plan odwetu realizowany własnymi rękami. Wers ten nie daje łatwej odpowiedzi na pytanie, jak pogodzić pragnienie sprawiedliwości z miłosierdziem. Pokazuje jednak, że modlitwa może pomieścić także gniew i żądanie, by krzywda została osądzona. W dalszym ciągu psalmista sam pozostaje „nędzny i zbolały” i prosi o Bożą pomoc. Nadzieja nie polega tu na zapomnieniu o krzywdzie, lecz na tym, że ostatnie słowo o życiu i sprawiedliwości należy do Boga.