Księga Psalmów 69:27 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers zaczyna się od słowa „bo”, więc podaje powód wcześniejszych próśb psalmisty o sąd nad jego prześladowcami. Cały wers brzmi: „Bo prześladowali tego, kogo Ty poraziłeś, i przysporzyli bólu temu, którego ty zraniłeś”. Psalmista widzi swój ból w dwóch miejscach naraz. Cierpi pod ciosem, który jego zdaniem spadł od Boga, a jeszcze bardziej dotkliwe jest to, że ludzie, zamiast go podnieść, dokładają ran. Wers nie wyjaśnia, dlaczego Bóg poraził ani w jakim sensie to uczynił. Mówi natomiast o tym, jak samotny bywa człowiek w bólu, gdy ci, którzy mogliby go pocieszyć, wykorzystują jego słabość. Poeta niesie tę ranę przed Boga w całej surowości, z gniewem i pragnieniem sprawiedliwości, bo wierzy, że Bóg widzi to, co się z nim dzieje. Ta pieśń nie kończy się jednak na zemście. Kilka wersów dalej psalmista mówi o swojej nędzy, prosi o strzeżenie i zapowiada dziękczynienie. Cierpienie nie zostaje tu wymazane, ale rozmowa z Bogiem też się nie urywa. Gorzka skarga i ufna modlitwa stoją tu obok siebie, a to już wiele mówi o tym, jak Bóg przyjmuje ludzki ból.

W Księdze Psalmów 69:27 cierpienie ma dwa źródła, których nie należy zlewać w jedno. Psalmista mówi o człowieku „porażonym” i „zranionym” przez Boga, a zarazem o prześladowcach, którzy przysporzyli mu bólu. W jego modlitwie doświadczenie krzywdy zostaje nazwane bez łagodzenia: cudza wrogość nie jest tym samym co cierpienie, które przypisuje Bogu. To ważne rozróżnienie nie wyjaśnia, dlaczego psalmista cierpi, ani nie daje podstaw, by każdą ludzką tragedię uznawać za karę Bożą. Pokazuje natomiast, że wiara może pomieścić skargę skierowaną do Boga: człowiek nie ukrywa ani własnego bólu, ani oskarżenia wobec tych, którzy go pogłębiają. W otwierających wersetach psalmu obraz tonącego ukazuje bezradność, a w sąsiednich wersetach pojawiają się gwałtowne prośby o sąd nad prześladowcami. To modlitwa skrajnego ucisku, nie ogólna zasada odwetu. Werset nie przedstawia przemocy jako dobra ani nie usprawiedliwia krzywdzenia osoby już zranionej. Ujawnia, jak dotkliwa staje się krzywda, gdy inni wykorzystują czyjąś słabość. W tym psalmie skarga nie zaciera różnicy między cierpieniem a odpowiedzialnością za zadany ból.

W Księdze Psalmów 69:27 czytamy: „Bo prześladowali tego, kogo Ty poraziłeś, i przysporzyli bólu temu, którego ty zraniłeś”. Psalmista mówi tu o ludziach, którzy dokładają cierpienia komuś, kto już jest pod ciosem. Nie wyjaśnia, dlaczego Bóg dopuścił na niego tę trudność. Widzi jednak, że krzywda zadana przez innych jest szczególnie ciężka, bo uderza w człowieka, który i tak jest zraniony. W codziennym życiu wygląda to skromnie. Ktoś po chorobie, po stracie pracy albo po rozstaniu słyszy kpinę, oskarżenie lub twarde słowa, które dokładają mu bólu. Taka sytuacja potrafi boleć podwójnie, bo do cierpienia dochodzi poczucie, że ktoś świadomie dobija. Ten werset nie usprawiedliwia prześladowców i nie mówi, że krzywdzony ma milczeć. Psalmista przenosi swoją sprawę przed Boga i w Księdze Psalmów 69:30 prosi o ochronę dla siebie. Pokazuje w ten sposób, że krzywdę można oddać Temu, który widzi także to, czego ludzie nie dostrzegają. Ból zadany przez innych nie zostaje ukryty przed Bogiem, bo psalmista wypowiada go wprost i prosi o Jego działanie.

W Księdze Psalmów 69:27 psalmista mówi: „Bo prześladowali tego, kogo Ty poraziłeś, i przysporzyli bólu temu, którego ty zraniłeś”. To słowa człowieka, który już woła o ratunek, bo czuje się jak tonący w wodzie. Jego cierpienie nie jest tu ukryte pod pobożnym spokojem: zostaje nazwane przed Bogiem wprost. Werset łączy zranienie z prześladowaniem. Ktoś cierpi, a inni jeszcze dokładają mu bólu. Psalmista widzi w swoim losie działanie Boga, ale nie daje to podstaw, by uznać każde cierpienie za karę zesłaną przez Boga. To głos konkretnej modlitwy w skrajnej udręce, nie ogólna zasada wyjaśniająca cudzy ból. Dalsze słowa psalmu niosą ostre pragnienie sądu nad prześladowcami. Ta surowość nie znika; zostaje wypowiedziana przed Bogiem, zamiast przedstawiona jako wzór odwetu. W tym jest miejsce na prawdę o krzywdzie i na powierzenie jej Temu, który widzi więcej niż człowiek potrafi unieść. Jak nurt, który porywa tonącego, niesprawiedliwość może odbierać oparcie. Psalm pokazuje, że nawet wtedy skarga może zostać skierowana ku Bogu.