Księga Psalmów 69:28 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa brzmią ostro i trudno czytać je bez poruszenia. Psalmista nie ukrywa, że cierpi z powodu ludzi, którzy go prześladowali, a w Księdze Psalmów 69:28 jego prośba przybiera najtrudniejszą formę: „Do ich winy dodaj winę, niech nie dostąpią u Ciebie usprawiedliwienia”. Słychać w niej zmęczenie kogoś, kto długo znosił krzywdę i nie widzi sprawiedliwości. Nie wypiera tego gniewu i nie przykrywa go pobożnymi słowami. Warto zauważyć, komu psalmista to powierza. Nie wymierza kary sam, lecz zwraca się do Boga i czeka, aż to Bóg rozstrzygnie. Ta modlitwa jest więc także wyrazem zaufania, że ostatnie słowo należy do Tego, który widzi więcej niż ludzie. Trudne uczucia zostają tu oddane w ręce, które potrafią je udźwignąć. Niedługo potem głos psalmisty łagodnieje: „Ale ja jestem nędzny i zbolały” (Księga Psalmów 69:30). Gniew i ból pojawiają się obok siebie, bez wstydu i bez udawania. Krótkie przejście od oskarżenia do własnej bezradności pokazuje, że nawet najostrzejsze słowa mogą zostać wypowiedziane przed Bogiem, a nie tylko zamknięte w sercu.

Werset 28 należy do modlitwy, w której Dawid prosi Boga o sąd nad prześladowcami. Nie jest oderwanym przekleństwem: poprzedni werset oskarża ich o to, że dołożyli cierpienia człowiekowi już poranionemu przez Boga, a następny prosi, by zostali wymazani z księgi żyjących. Słowa o winie i braku usprawiedliwienia wyrażają więc pragnienie, by zło nie zostało uznane za niewinne ani ukryte pod pozorem pobożności. „Do ich winy dodaj winę” brzmi surowo. W poetyckim języku psalmu może oznaczać prośbę, by Bóg rozliczył sprawców z ich czynów, nie zaś chłodną regułę, według której każda wina automatycznie odbiera człowiekowi możliwość przebaczenia. Sam werset nie wyjaśnia, jak taki sąd łączy się z Bożym miłosierdziem; nie powinien więc służyć jako ogólna deklaracja o losie konkretnych osób. Kluczowe jest, że osąd zostaje powierzony Bogu. Psalm nie przedstawia zemsty jako prawa skrzywdzonego, lecz pozwala nazwać krzywdę i domagać się sprawiedliwości. Jego ostrość nie znika, ale zostaje wypowiedziana przed Bogiem, a nie zamieniona w samowolny wyrok.

Te słowa brzmią twardo, bo psalmista nie ukrywa swojego gniewu. Modli się: „Do ich winy dodaj winę, niech nie dostąpią u Ciebie usprawiedliwienia”. Prosi, by wina jego wrogów rosła i by nie znaleźli przed Bogiem obrony. Dlaczego tak mówi, wyjaśnia wers 27. Prześladowcy skrzywdzili tego, kogo Bóg już poraził, a psalmista czuje, że jego cierpienie dotyka także jego relacji z Bogiem. Warto zobaczyć, co ta modlitwa robi z gniewem. Psalmista nie wymierza kary sam. Oddaje ocenę winy w ręce Boga. W wersie 30 nazywa siebie nędznym i zbolałym, a jego prośba o sąd wyrasta właśnie z tej bezradności. Gniew zostaje wypowiedziany przed Bogiem, a nie przechowany jako plan odwetu. Ten fragment pokazuje, że ból i gorycz można nazwać w modlitwie wprost. Nie trzeba ich udawać. Nie trzeba też samemu rozstrzygać, kto zawinił najbardziej. Czytany razem z wersem 31, gdzie psalmista zapowiada pieśń i dziękczynienie, psalm prowadzi od krzyku do uwielbienia.

W Księdze Psalmów 69:28 pada prośba, która może razić: „Do ich winy dodaj winę, niech nie dostąpią u Ciebie usprawiedliwienia”. Nie jest to spokojna maksyma o tym, jak Bóg ma postępować z każdym grzesznikiem. To słowa modlitwy człowieka osaczonego, który wcześniej mówi, że prześladowcy przysparzają bólu temu, kogo Bóg zranił. Jego głos nie ukrywa gniewu ani pragnienia odpłaty. W tym psalmie wiara nie polega na udawaniu, że krzywda jest mała. Człowiek przynosi przed Boga także to, co w nim twarde i niebezpieczne, zamiast samemu wymierzać sprawiedliwość. Prośba o sąd pozostaje jednak prośbą psalmisty w skrajnej udręce; nie staje się ogólnym nakazem odwetu ani obietnicą, że każda krzywda zostanie naprawiona według ludzkiego oczekiwania. Sąsiednie wersety odsłaniają napięcie tej modlitwy: po słowach o wymazaniu wrogów z księgi żyjących psalmista nazywa siebie nędznym i zbolałym, a potem zwraca się ku chwale i dziękczynieniu. Nie otrzymujemy tu łatwego rozwiązania. Widzimy raczej, że nawet gniew może zostać wypowiedziany przed Bogiem, a ostatnie słowo psalmu nie należy wyłącznie do gniewu.