Księga Psalmów 69:31 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista kończy ten psalm pełen świętej radości i uwielbienia. Jest tu zarówno obrazem Chrystusa, jak i przykładem dla chrześcijan. Zaczynał od skarg i bólu, a kończy na zaufaniu i dziękczynieniu.

Postanawia najpierw sam chwalić Boga i jest pewien, że Bóg przyjmie tę chwałę (Księga Psalmów 69:30; Księga Psalmów 69:31). „Będę wysławiał pieśnią imię Boże i dziękczynieniem będę je uwielbiał” — mówi. Bóg cieszy się, gdy uznaje się Go za godnego czci przez wdzięczne uwielbienie Jego ludu. Pokazuje to również, że wszyscy chrześcijanie powinni oddawać Bogu chwałę w psalmach, hymnach i pieśniach duchowych. Taka chwała podoba się Panu bardziej niż najcenniejsze ofiary składane zgodnie z Prawem obrzędowym, takie jak wół czy byk, ponieważ jest składana przez Chrystusa, Pośrednika między Bogiem a nami w modlitwie i uwielbieniu (Księga Psalmów 69:31).

To wyraźna zapowiedź, że w czasach Mesjasza ustaną nie tylko ofiary za grzech, lecz także ofiary uwielbienia i dziękczynienia wymagane przez Prawo obrzędowe. Zastąpią je duchowe ofiary chwały i wdzięczności, „owoc naszych warg”, a nie cielce z zagrody (List do Hebrajczyków 13:15). Wielkim pocieszeniem jest to, że pokorne i wdzięczne uwielbienie podoba się Bogu bardziej niż kiedykolwiek podobały Mu się najkosztowniejsze i najbardziej okazałe ofiary.

Następnie psalmista zachęca innych pobożnych ludzi, by radowali się w Bogu i nadal Go szukali (Księga Psalmów 69:32; Księga Psalmów 69:33). Pokorni zobaczą to i będą się cieszyć. Ku swemu pocieszeniu dostrzegą, jak chętnie Bóg wysłuchuje ubogich, gdy wołają do Niego, i jak daje im to, o co proszą. Zobaczą też, że Bóg nie gardzi tymi, którzy są Jego więźniami. Nawet jeśli ludzie patrzą na nich z góry, Bóg otacza ich łaskawą opieką i we właściwym czasie wybawi ich z niewoli.

Pokorni cieszą się nie tylko dlatego, że radość jednej części ludu Bożego staje się radością wszystkich. Widząc Boże działanie, umacniają się w zaufaniu do Niego pośród własnych prób. Sercom tych, którzy szukają Boga, dodaje otuchy kolejny dowód na to, że Bóg Jakuba nigdy nie dał jego potomkom powodu, by sądzili, że szukanie Go jest daremne.

Słowa te wskazują także na wywyższenie Zbawiciela, o którym psalmista mówił, przedstawiając zarazem siebie jako Jego zapowiedź. Gdy cierpienia Chrystusa dobiegną końca i wejdzie On w przygotowaną dla Niego radość, gdy zostanie wysłuchany i wyprowadzony z więzienia grobu, pokorni będą na to patrzeć i się cieszyć. Ci, którzy szukają Boga przez Chrystusa, będą żyć i znajdą pocieszenie, wiedząc, że jeśli cierpią razem z Nim, będą też z Nim panować.

Na koniec psalmista wzywa całe stworzenie do oddawania Bogu chwały: niebo, ziemię i morze wraz ze wszystkimi ich mieszkańcami (Księga Psalmów 69:34). Niebo i ziemia oraz wszystko, co je wypełnia, zostały stworzone przez Boga, niech więc Go chwalą. Aniołowie w niebie i święci na ziemi mają w swoim miejscu wystarczająco wiele powodów, by nieustannie Go uwielbiać. Chwałę Panu powinny oddawać nawet ryby morskie, choć słyną z milczenia, bo morze należy do Niego i to On je stworzył.

Cały świat powinien też wielbić Boga za Jego miłosierdzie dla Kościoła (Księga Psalmów 69:35; Księga Psalmów 69:36). Bóg ocali Syjon, świętą górę, na której oddawano Mu cześć. Ocali wszystkich, których uświęcił i oddzielił dla siebie: tych, którzy służą Mu w uwielbieniu, oraz tych, nad którymi panuje Chrystus, Król na Syjonie, świętej górze. Okaże miłosierdzie miastom Judy, z którego pokolenia pochodził Chrystus. Bóg uczyni wielkie rzeczy dla Kościoła Ewangelii, a wszyscy, którym na nim zależy, powinni się radować.

Kościół będzie się napełniał i rozrastał, a coraz więcej ludzi dostąpi zbawienia i do niego dołączy. Miasta Judy zostaną odbudowane, a lokalne wspólnoty ukształtują się i będą uporządkowane zgodnie z wzorem Ewangelii. Pozostanie w nich lud, który będzie je zamieszkiwał jak własne miejsce, korzystał z ich błogosławieństw i pełnił służbę, do której zostały powołane. Ci, którzy miłują Boże imię i cenią religię w ogólności, przyjmą wiarę chrześcijańską i zajmą swoje miejsce w Kościele. Będą w nim żyć jako obywatele i domownicy Boga.

Kościół będzie także trwał i będzie przekazywany kolejnym pokoleniom. Chrześcijaństwo nie miało istnieć tylko przez jedną epokę. Potomstwo Jego sług odziedziczy je: Bóg zachowa dla siebie lud i będzie go wzbudzał, aby Mu służył, a lud ten otrzyma błogosławieństwa, którymi cieszyli się jego ojcowie. Obietnica, dana niegdyś, brzmi: „Będę Bogiem dla ciebie i dla twojego potomstwa po tobie”. Ziemia obiecana nigdy nie zostanie bez dziedziców, bo w razie potrzeby Bóg może wzbudzić dzieci Abrahamowi nawet z kamieni i uczyni to, by nie dopuścić do przerwania tego dziedzictwa. Dawidowi nigdy nie zabraknie potomka, który będzie przed nim stał. Odkupiciel ujrzy swoje potomstwo, a Jego dni będą trwały w nim aż do wypełnienia Bożego zamysłu i zgromadzenia całego Ciała Chrystusa.

Święte potomstwo jest podporą świata, a gdyby wszyscy jego członkowie zostali z niego zabrani, świat wkrótce dobiegłby końca. Dlatego słusznie niebo i ziemia oddają Bogu chwałę za zapewnienie, że On ich zachowa.