Księga Psalmów 69:23 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa o sądzie nie są osobistą modlitwą Dawida przeciwko jego wrogom. To proroctwo o zagładzie prześladowców Chrystusa, zwłaszcza narodu żydowskiego. Jezus sam zapowiedział ten sąd ze łzami, a doszło do niego około czterdziestu lat po Jego śmierci. Dwa pierwsze wersety tego fragmentu apostoł odnosi bezpośrednio do sądu Boga nad niewierzącymi Żydami (List do Rzymian 11:9; List do Rzymian 11:10), dlatego pozostałe należy rozumieć podobnie.

Odrzucenie Żydów z powodu odrzucenia przez nich Chrystusa wyraźnie ukazało sprawiedliwość Boga. Było też zapowiedzią sądu, jaki Bóg pewnego dnia sprowadzi na wszystkich, którzy uparcie odrzucają wiarę. Zarazem pozostaje mocnym dowodem prawdziwości chrześcijaństwa. Jednym z pierwszych zarzutów wobec Ewangelii było to, że odrzuca ona prawo ceremonialne, czyli starotestamentowy system ofiar i obrzędów. Bóg odpowiedział na ten zarzut w szczególny sposób: usunął ten system przez zniszczenie świątyni i upadek tych, którzy trzymali się prawa Mojżeszowego wbrew Ewangelii Chrystusa.

Sądy opisane w tym fragmencie nie dotyczą każdego, kto miał udział w śmierci Chrystusa. Niektórzy z nich później się opamiętali i dostąpili miłosierdzia (Dzieje Apostolskie 2:23; Dzieje Apostolskie 3:14–15). Ostrzeżenie skierowane jest do tych, którzy przez uparte niedowiarstwo bronili tego grzechu, odrzucali Ewangelię Chrystusa i nadal żywili gorącą nienawiść do Jego naśladowców (Pierwszy List do Tesaloniczan 2:15–16). O takich ludziach psalm mówi: „Niech ich stół stanie się dla nich pułapką” (Księga Psalmów 69:22).

Może tu chodzić o ołtarz Pana, nazwany Jego stołem i ich stołem, ponieważ uczestniczyli w składanych ofiarach. To, co miało przynieść im pokój, stało się pułapką. Przywiązanie do ołtarza podtrzymywało ich niedowiarstwo i utwierdzało uprzedzenie wobec Chrystusa, prawdziwego ołtarza. Słowa te mogą też odnosić się do codziennego pożywienia i wygód. Podali Chrystusowi żółć i ocet, dlatego ich własne jedzenie i picie miały stać się dla nich gorzkie w obliczu sądu. Gdy to, co podtrzymuje i uprzyjemnia życie, staje się narzędziem grzechu, nasz stół zamienia się w pułapkę. Dlatego nie powinniśmy zasiadać do stołu bez bojaźni Bożej (List Judy 1:12).

Psalm mówi też: „Niech ich oczy się zaćmią, aby nie widzieli” (Księga Psalmów 69:23). Chodzi o zaślepienie będące sądem: Bóg wydaje ludzi na pastwę ciemności, którą sami wybrali. Zgrzeszyli, bo nie chcieli ujrzeć światła, lecz umiłowali ciemność. Karą za to było utracenie możliwości dostrzegania chwały Boga w Chrystusie: pozostali przy zatwardziałości swoich serc, a szatan mógł zaślepić ich umysły (Drugi List do Koryntian 4:4). Zapowiedział to Izajasz (Księga Izajasza 6:10), a Chrystus potwierdził (Ewangelia Mateusza 13:14–15; Ewangelia Jana 12:40).

Psalm mówi również o lęku, który nigdy nie przynosi pokoju, o przerażeniu wstrząsającym sumieniem, ale go nie uzdrawiającym. Różni się ono od łaskawej bojaźni, która prowadzi człowieka do opamiętania, jak lęk i zdumienie Pawła, gdy spotkał Chrystusa (Dzieje Apostolskie 9:6). Tutaj chodzi o nieustanny strach, zamęt i rozpacz. Żydzi doświadczyli czegoś podobnego, gdy w obliczu najazdu Rzymian podejmowali rozpaczliwe decyzje. Ich wewnętrzny lęk wciąż narastał i nic nie przynosiło im wytchnienia.

Kolejny sąd wyrażają słowa: „Wylej na nich swoje oburzenie” (Księga Psalmów 69:24). Ci, którzy odrzucają wielkie zbawienie ofiarowane przez Boga, mają powód, by obawiać się Jego gniewu. Jeśli nie podporządkują się umiłowanemu przez Boga Synowi, staną się ludem podlegającym Jego gniewowi. Jezus powiedział, że gniew Boga pozostaje nad tym, kto w Niego nie wierzy (Ewangelia Jana 3:36). Samo zbawienie nie ocala tych, którzy nie chcą poddać się jego władzy. Widzimy tu zarówno dobroć, jak i surowość Boga.

Psalm mówi dalej: „Niech ich siedziba opustoszeje” (Księga Psalmów 69:25). Słowa te spełniły się, gdy Rzymianie zniszczyli ich ziemię, a Syjon został zaorany jak pole (Księga Micheasza 3:12). Świątynia, dom, z którego byli szczególnie dumni, opustoszała (Ewangelia Mateusza 23:38). Słowa dodają też: „Niech nikt nie mieszka w ich namiotach”. Spełniły się one w Judei i Jerozolimie, gdzie po rozproszeniu Żydów przez długi czas znaczna część ziemi pozostawała niezamieszkana. Piotr odnosi te słowa szczególnie do Judasza (Dzieje Apostolskie 1:20). Ponieważ Judasz popełnił samobójstwo, jego majątek prawdopodobnie został mu odebrany, a jego dom opustoszał; nie pozostał w nim też żaden bliski krewny.

W końcu psalm mówi: „Dodaj nieprawość do ich nieprawości” (Księga Psalmów 69:27). To znaczy: niech coraz głębiej pogrążają się w grzechu. Ludzie źli, pozostawieni samym sobie, nie stają się lepsi, lecz coraz gorsi. Dodają grzech do grzechu, a nawet bunt do swojej nieprawości (Księga Hioba 34:37). Paweł mówi, że Żydzi wciąż dopełniali miary swoich grzechów (Pierwszy List do Tesaloniczan 2:16). To samo hebrajskie słowo może też oznaczać karę, więc te słowa mogą znaczyć: „Dodaj kary do ich winy”. Jeśli ludzie uparcie grzeszą, Bóg z pewnością rozliczy ich z postępowania.

Jednak grzesznicy, którzy nagromadzili wiele przewinień, wciąż mogą dostąpić miłosierdzia, bo Bóg obficie przebacza dzięki sprawiedliwości Pośrednika, czyli Chrystusa, który staje między Bogiem a człowiekiem. Dlatego psalm dodaje: „Niech nie dostąpią Twojej sprawiedliwości” (Księga Psalmów 69:27). Nie znaczy to, że Bóg odrzuca każdego, kto przychodzi do Niego z wiarą. Oznacza raczej, że ci, którzy nie chcą przyjść, nigdy nie dostąpią tej sprawiedliwości. Nie poznali sprawiedliwości Boga i próbują ustanowić własną. Ponieważ nie chcą podporządkować się sprawiedliwości Boga (List do Rzymian 10:3), pozostają przy wybranym przez siebie skutku: nie dostąpią Jego sprawiedliwości (List do Filipian 3:9).

Nikt nie może oczekiwać żadnej korzyści z tej sprawiedliwości, jeśli nie jest gotów z ufnością na niej polegać i z radością jej przyjąć.

Po szóste, mają zostać pozbawieni wszelkiej nadziei na szczęście (Księga Psalmów 69:28): „Niech zostaną wymazani z księgi żyjących, niech już nie żyją, bo im dłużej żyją, tym więcej szkodzą”. Wielu niewierzących Żydów zginęło od miecza i głodu, podczas gdy nikt spośród tych, którzy przyjęli wiarę chrześcijańską, nie zginął pośród nich. Jako naród zostali wymazani i przestali istnieć jako lud.

Wielu rozumie te słowa jako odrzucenie ich przez Boga z przymierza i pozbawienie ich wszystkich przywilejów, jakie z niego wynikały. Przymierze to nazwano księgą żyjących. Innymi słowy: „Niech sam naród żydowski, Izrael według ciała, zostanie teraz odcięty od obietnicy przymierza, z której od dawna korzystał. Niech stanie się jasne, że nigdy nie byli zapisani w księdze życia Baranka, lecz są srebrem odrzuconym, bo Pan ich odrzucił. Niech nie zostaną zaliczeni do sprawiedliwych. Niech nie mają udziału w zgromadzeniu świętych, gdy wszyscy zbiorą się we wspólnocie tych, których imiona są zapisane w niebie” (Księga Psalmów 1:5).

Po drugie, psalm ukazuje też grzech, który sprowadza te straszne sądy (Księga Psalmów 69:26): „Prześladują tego, którego Ty ugodziłeś, i przysparzają cierpienia tym, których zraniłeś”.

Tym, którego Bóg ugodził, był Chrystus, bo „spodobało się Panu Go zmiażdżyć”. Uważano Go za dotkniętego, ugodzonego przez Boga i uciśnionego. Dlatego ludzie odwracali od Niego twarze (Księga Izajasza 53:3–4, 10). Ścigali Go z wściekłością sięgającą nieba. Wołali: „Ukrzyżuj Go, ukrzyżuj Go!”. Porównajmy to ze słowami Piotra (Dzieje Apostolskie 2:23). Chrystus został wydany zgodnie z planem i uprzednią wiedzą Boga, lecz ukrzyżowali Go i zabili niegodziwymi rękami. Przysparzali Mu cierpienia także wtedy, gdy wisiał na krzyżu, mówiąc: „Zaufał Bogu, niechże Go teraz wybawi”. Nic nie mogło być boleśniejsze.

Cierpiący święci również byli zranieni przez Boga, zranieni z powodu Jego sprawy i dla Niego. Mimo to prześladowano ich i szydzono z nich w ich cierpieniu. Za takie postępowanie na ich prześladowców spadł pełny gniew Boga (Pierwszy List do Tesaloniczan 2:16; zob. też Ewangelia Mateusza 23:34 i następne wersety). Ogólniej rzecz biorąc, uczy nas to, że nic tak nie wzbudza gniewu Boga jak szydzenie z tych, których już dotknął, albo przysparzanie cierpienia ludziom, którzy i tak już cierpią. Wtedy słusznie można powiedzieć: „Dodają grzech do grzechu” (Księga Zachariasza 1:15).

Z osobami o zranionym duchu, które niepokoją się i boją o swój stan duchowy, trzeba obchodzić się z wielką delikatnością. Należy uważać, by nie pogłębiać ich cierpienia ani nie zasmucać serc sprawiedliwych.

Po trzecie, psalmista ukazuje, jak widzi swój własny los pośród tych wydarzeń (Księga Psalmów 69:29): „Lecz ja jestem ubogi i cierpiący”. To najgorszy aspekt jego sytuacji, naznaczonej zewnętrznym cierpieniem, a jednak wciąż zalicza się on do sprawiedliwych i nie podlega gniewowi Boga, tak jak tamci. Lepiej być ubogim i cierpiącym, a cieszyć się Bożym błogosławieństwem, niż być bogatym i radosnym, a żyć pod Jego przekleństwem.

Ci, którzy dostępują Bożej sprawiedliwości, wkrótce ujrzą kres swego ubóstwa i smutku, a Jego zbawienie wyniesie ich wysoko. O to właśnie prosi tutaj Dawid (Księga Izajasza 61:10).

Można odnieść te słowa także do Chrystusa. W czasie uniżenia był ubogi i pełen smutku, był mężem boleści i nie miał gdzie złożyć głowy. Lecz Bóg wywyższył Go nad miarę. Zbawienie dokonane dla Niego i zbawienie dokonane przez Niego wyniosły Go ponad wszystkich władców i moce.