Księga Psalmów 69:21 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi jak wyznanie kogoś, kto został sam ze swoim bólem i przestał liczyć na ludzką obecność: „Hańba złamała moje serce i zabrakło mi sił, czekałem na współczującego, ale go nie było, i na pocieszających, lecz ich nie znalazłem.” Psalmista nie szuka tu wyjaśnień ani gotowych rozwiązań. Słychać w tych słowach wyczerpanie, które przychodzi, gdy długo czeka się na kogoś, kto usiądzie obok i zostanie. Najbardziej poruszające jest to, że w tej skardze żal kieruje się ku ludziom, a nie ku Bogu. Wcześniej, w Księdze Psalmów 69:20, autor mówi: „Ty znasz moją hańbę, mój wstyd i moją niesławę”, więc jego samotność nie jest pustką bez adresu. Modli się do Kogoś, kto widzi, nawet gdy wokół nie ma nikogo, kto by to usłyszał. Ból nie traci świadka tylko dlatego, że ludzie zawiedli. Chrześcijanie od wieków czytali ten fragment także w świetle męki Chrystusa, który w godzinie cierpienia doświadczył opuszczenia przez tych, na których liczył. Nie trzeba jednak niczego upraszczać, by zobaczyć, że Biblia nie ukrywa, jak boleśnie bywa zostać samemu. Księga Psalmów 69:21 pozwala nazwać tę samotność po imieniu i powierzyć ją Bogu.

W Księdze Psalmów 69:21 cierpienie nie ogranicza się do zagrożenia zewnętrznego. Hańba dosięga wnętrza: łamie serce, odbiera siły, a brak współczucia pogłębia osamotnienie. Psalmista nie ukrywa tego przed Bogiem ani nie wygładza swojej skargi. Nazywa zarówno ból, jak i pustkę pośród ludzi, od których oczekiwał pocieszenia. Ważne jest rozróżnienie między doświadczeniem opuszczenia a przekonaniem, że Bóg również opuścił cierpiącego. W sąsiednich wersetach psalmista prosi Boga, by wysłuchał go ze względu na swoją łaskę i miłosierdzie, oraz przypomina: „Ty znasz moją hańbę”. Skarga nie jest więc stwierdzeniem, że cierpienie ma ostatnie słowo. Jest modlitwą człowieka, który nie znajduje ludzkiego wsparcia, ale nadal zwraca się do Boga. Dalszy obraz pokarmu z trucizną i octu pokazuje, że wrogość przybiera nawet postać okrutnego gestu. Chrześcijańscy czytelnicy wiążą te słowa także z opisem męki Jezusa, lecz psalm pozostaje modlitwą Dawida o ratunek pośród ucisku i wrogów. Jego szczerość przypomina, że wiara nie wymaga udawania siły: może mówić prawdę o złamanym sercu, nie przestając szukać Bożego miłosierdzia.

Werset brzmi: „Hańba złamała moje serce i zabrakło mi sił, czekałem na współczującego, ale go nie było, i na pocieszających, lecz ich nie znalazłem.” Psalmista nie udaje, że ma oparcie w ludziach. Mówi wprost o pęknięciu i wyczerpaniu. Opisuje też czekanie, które długo nie przynosi niczego. Warto zobaczyć, gdzie ten wers stoi. Tuż przed nim pada zdanie: „Ty znasz moją hańbę, mój wstyd i moją niesławę”. Brak ludzkiego współczucia zostaje więc zapisany obok świadomości, że Bóg wie, co się dzieje. Tekst nie tłumaczy, dlaczego pocieszenie nie przyszło. Nie obiecuje też, że każdy zawiedziony człowiek znajdzie je od razu. Opisuje rzeczywistość bez upiększania. Ktoś, kto czeka na telefon od przyjaciela, który nie dzwoni, dobrze zna tę ciszę. Bywa, że boli ona bardziej niż sama przykrość. Psalm nie zaprzecza tej bolesności. Nazywa ją i dopiero potem przechodzi do dalszych słów modlitwy. W tym wersecie ludzka pustka nie jest ostatnim słowem, bo wypowiedziana przed Bogiem przestaje być bez świadka.

W Księdze Psalmów 69:21 cierpienie przybiera osobisty, bolesny kształt: „Hańba złamała moje serce i zabrakło mi sił, czekałem na współczującego, ale go nie było, i na pocieszających, lecz ich nie znalazłem”. Psalmista nie ukrywa ani zranienia, ani wyczerpania. Nie osłania ich pobożnym zapewnieniem, że wszystko jest dobrze. Wcześniej mówi, że Bóg zna jego hańbę i widzi tych, którzy go dręczą. Obecność Boga nie sprawia więc, że ludzka samotność staje się pozorna. W tym psalmie obie rzeczy stoją obok siebie: nikt nie przyszedł z pociechą, a jednak ból zostaje wypowiedziany przed Bogiem. Modlitwa nie musi zaczynać się od siły; może być prawdziwym świadectwem, że sił zabrakło. Obraz wody sięgającej po szyję z początku psalmu pomaga usłyszeć ciężar tych słów. Ktoś tonie nie tylko w zagrożeniu, lecz także w hańbie, która odbiera głos i nadzieję na ludzką bliskość. Psalm nie obiecuje tutaj szybkiej ulgi ani nie wyjaśnia, dlaczego pocieszających zabrakło. Daje jednak miejsce na skargę, której Bóg nie odwraca wzroku.