Księga Psalmów 69:20 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi jak cicha skarga wypowiedziana wprost do Boga. Psalmista nie tłumaczy się przed ludźmi i nie szuka świadków swojego upokorzenia. Zwraca się do Boga i mówi Mu, że wie, co się z nim dzieje: „Ty znasz moją hańbę, mój wstyd i moją niesławę”. W tych słowach słychać zmęczenie kimś, kto został zraniony i nie ma przy sobie nikogo, komu mógłby to pokazać. Szczególnie poruszające jest to, że ta prośba stoi tuż obok zdania o samotności. W Księdze Psalmów 69:21 poeta pisze, że czekał na współczującego i na pocieszających, ale ich nie znalazł. Werset 20 pokazuje więc, dokąd zwraca się w chwili, gdy ludzie zawodzą: do Tego, kto widzi także to, czego nikt inny nie zauważył. Ta wiedza nie zmienia od razu okoliczności. Psalmista wciąż mówi o wrogach, o nurcie wody i o ucisku. Jednak świadomość, że ktoś zna całą prawdę o naszym bólu i się od niej nie odwraca, potrafi przynieść odrobinę ulgi. Hańba przestaje wtedy być zamkniętą tajemnicą, a staje się czymś, co można powierzyć Bogu.

W Księdze Psalmów 69:20 cierpiący zwraca się do Boga słowami: „Ty znasz moją hańbę, mój wstyd i moją niesławę; wszyscy, którzy mnie dręczą, są przed Tobą”. To nie jest chłodny opis sytuacji, lecz modlitwa człowieka osaczonego, który wcześniej porównuje swoje położenie do tonięcia. Prosi Boga, by go wysłuchał, zbliżył się i wybawił. W następnym wersecie mówi, że hańba złamała mu serce, a współczującego nie znalazł. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tego, kto zna prawdę o cierpieniu. Ludzie mogą upokarzać, a świadkowie mogą milczeć; przed Bogiem jednak nie ginie ani krzywda, ani to, kto ją zadaje. „Są przed Tobą” nie oznacza, że prześladowcy zostali już osądzeni w tej chwili. Oznacza, że ich działanie nie pozostaje poza Bożym widzeniem. Psalmista nie musi przedstawiać swojej hańby jako dowodu winy ani udawać, że ją przezwyciężył. Nazywa ją przed Bogiem i prosi o wybawienie, odwołując się do Jego łaski i miłosierdzia. Ten werset nie obiecuje, że każde upokorzenie szybko ustąpi. Pokazuje coś bardziej podstawowego: w modlitwie można wypowiedzieć prawdę o krzywdzie, nie oddając jej ostatniego słowa.

Księga Psalmów 69:20 opisuje człowieka, który nosi hańbę, wstyd i niesławę. Te trzy słowa brzmią ciężko, bo mówią nie tylko o tym, co się wydarzyło, ale też o tym, jak ktoś został odebrany przez innych. Najmocniejsze w tym wersecie jest jednak to, co psalmista mówi o Bogu: „Ty znasz moją hańbę, mój wstyd i moją niesławę”. Nie ma tu opisu sytuacji ani tłumaczenia się. Jest tylko stwierdzenie, że Bóg wie wszystko. Wstyd łatwo zamyka człowieka w milczeniu. Ktoś boi się, że jego słabość zostanie zauważona, i w końcu zaczyna wierzyć, że nikt tego nie zrozumie. Psalm 69 pokazuje coś innego. Bóg nie dowiaduje się o upokorzeniu psalmisty z jego relacji, bo zna je od początku. Warto też zauważyć, że wers 20 nie kończy się rozpaczą. Psalmista wcześniej mówi o tym, że ludzie go zawiedli, a mimo to nie przestaje wołać do Boga o wysłuchanie. Ta wiara nie przekreśla bólu. Trzyma go w obecności Tego, który widzi wszystko.

W Księdze Psalmów 69:20 psalmista zwraca się do Boga jako do Tego, który zna jego hańbę, wstyd i niesławę, a także widzi tych, którzy go dręczą. Nie jest to spokojne wyznanie człowieka stojącego z dala od cierpienia. W sąsiednich wersetach mówi o ucisku, prosi Boga, by się zbliżył, i wyznaje, że zabrakło mu sił. W tym krótkim zdaniu ważne jest słowo „znasz”. Cierpienie społeczne często odbiera człowiekowi głos: inni mogą go upokarzać, a nikt nie staje przy nim jako pocieszyciel. Psalmista nie ukrywa jednak przed Bogiem własnego wstydu ani krzywdy, której doświadcza. Przynosi przed Niego całą prawdę o swoim położeniu. To, że prześladowcy są „przed” Bogiem, nie oznacza, że krzywda staje się nieważna albo natychmiast ustaje. Znaczy, że nie pozostaje poza Bożym spojrzeniem. Woda, która w początkowych wersetach grozi pochłonięciem psalmisty, nie zamyka dostępu do Boga. Psalm daje miejsce skardze i przypomina, że nawet w upokorzeniu człowiek nie jest niewidzialny dla Tego, który zna jego cierpienie.