Księga Psalmów 69:15 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers brzmi jak krzyk kogoś, kto czuje, że grunt usuwa mu się spod nóg. Bagno nie pozwala po prostu wstać, a woda sięgająca po szyję odbiera oddech. Psalmista nie pomniejsza tego strachu. Jego prośba jest prosta: „Wyrwij mnie z bagna, abym nie zatonął, wybaw mnie od tych, którzy mnie nienawidzą, i z wodnej głębiny!” (Księga Psalmów 69:15) Ten wers stoi tuż za zdaniem, w którym psalmista kieruje modlitwę do Boga w czasie łaskawości. Wcześniej opisuje, że trapił siebie postem, a w zamian spotkały go zniewagi i pośmiewisko. Lęk i upokorzenie nie zamykają mu ust, lecz prowadzą go do Tego, który może wysłuchać. Wrogowie są w tej modlitwie obecni, ale to do Boga zwraca się cała prośba. Może to jest najcichsza pociecha tego wersu: obraz tonięcia nie zostaje przemilczany, lecz zostaje przyniesiony przed Boga. Sytuacja nadal jest groźna, a jednak prośba nie zatrzymuje się na samym bagnie. Zwraca wzrok ku wyciągniętej ręce, która może pociągnąć w górę. Ten wers nie obiecuje, że strach zniknie od razu, lecz pokazuje, że nawet na krawędzi zatonięcia modlitwa ma do kogo się zwrócić.

W Księdze Psalmów 69:15 obraz zagrożenia staje się modlitwą o ratunek. Mówiący nie opisuje spokojnie trudności: błaga, by został wyrwany z bagna, zanim zatonie, i wybawiony z wodnej głębiny. Powracające obrazy mułu, nurtu i otchłani w sąsiednich wersetach pokazują, jak całkowicie czuje się pochłonięty przez ucisk. Woda nie jest tu obietnicą, że każde cierpienie zaraz ustąpi, lecz językiem skrajnego niebezpieczeństwa. Ważne jest też połączenie dwóch próśb: ocalenia od tonięcia i uwolnienia od tych, którzy nienawidzą modlącego się. Jego udręka ma wymiar zarówno osobisty, jak i społeczny. Wcześniejsze wersety mówią o zniewagach i szyderstwie; psalmista nie przedstawia więc swojej sytuacji jako bezpiecznej ani łatwej do rozwiązania. Słowa „Wyrwij mnie” nie są wyjaśnieniem, dlaczego nadeszło cierpienie, lecz bezpośrednim zwróceniem się do Boga po pomoc. Zaraz potem modlitwa prosi, by nurt nie porwał błagającego i głębia go nie pochłonęła. Ten psalm daje język wiary, która nie zaprzecza realności zagrożenia: nazywa je wprost i prosi Boga o wybawienie.

W Księdze Psalmów 69:15 psalmista nie opisuje ogólnego smutku. Woła o konkretne ratunki: „Wyrwij mnie z bagna, abym nie zatonął, wybaw mnie od tych, którzy mnie nienawidzą, i z wodnej głębiny!”. Obraz bagna i wody, który tu pojawia się w najbardziej dosłownej postaci, wraca w wersetach wcześniejszych. Tam psalmista pisze, że woda sięga mu po szyję i że nie ma nigdzie oparcia. Warto zauważyć, że prośba pada, zanim cokolwiek zostanie wyjaśnione. Psalmista nie czeka, aż zrozumie własne położenie. Prosi o wydobycie, bo wie, że zapada się coraz głębiej. Wers łączy dwa rodzaje zagrożenia: żywioł i ludzi, którzy go nienawidzą. W kontekście widać, że wrogowie szydzą z jego postu i pokuty. Ucisk ma więc wymiar społeczny. Ktoś, kto stara się żyć wiernie, może w ten sposób doświadczać drwin, a jego słabość bywa obracana przeciwko niemu. Z tego fragmentu nie wynika prosta obietnica, że trudny czas szybko się skończy. Psalm nie podaje terminu. Pokazuje jednak, że Bóg jest adresatem jasno nazwanego zagrożenia, a nie tylko ogólnej skargi. Modlitwa, która mówi konkretnie, czego się boi, należy do najstarszych form zaufania zapisanych w Piśmie.

W Księdze Psalmów 69:15 modlitwa rodzi się z doświadczenia zagrożenia, które nie jest abstrakcyjne: człowiek grzęźnie, traci oparcie i czuje, że woda może go pochłonąć. Psalmista woła: „Wyrwij mnie z bagna, abym nie zatonął, wybaw mnie od tych, którzy mnie nienawidzą, i z wodnej głębiny!”. Nie ukrywa ani nie pomniejsza niebezpieczeństwa. Prosi o ratunek. Woda jest tu obrazem ucisku, który napiera z wielu stron: obok głębi pojawiają się ludzie nienawidzący modlącego się, a wcześniejsze wersety mówią o zniewagach i szyderstwie. Nie należy jednak sprowadzać tej modlitwy do obietnicy, że każda krzywda szybko ustanie. Psalm ukazuje raczej, że wołanie o wybawienie może być prawdziwą modlitwą także wtedy, gdy ratunek nie jest jeszcze widoczny. Tuż obok prośby o wyrwanie z głębi psalmista kieruje modlitwę ku Bogu i odwołuje się do Jego łaski. Nadzieja nie polega na zaprzeczaniu temu, co grozi, lecz na tym, że cierpiący nie musi ukrywać swego wołania przed Bogiem. Ten werset pozostawia miejsce na bezradność, a zarazem pokazuje, że nawet z bagna można zwrócić się ku Temu, od którego oczekuje się ratunku.