Księga Psalmów 69:17 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset ma w sobie coś bardzo ludzkiego. Psalmista nie prosi najpierw o wyjaśnienie, dlaczego znalazł się w wodzie, ani o to, żeby ktoś przestał z niego drwić. Prosi, żeby Bóg go wysłuchał i spojrzał na niego. Ta druga prośba jest szczególnie poruszająca, bo w dalszej części psalmu wraca myśl o człowieku, który czekał na współczującego i nie znalazł nikogo. Wie więc, jak bardzo boli bycie niewidzianym. Warto zauważyć, na czym opiera swoją prośbę. Nie na własnych zasługach, lecz na tym, że łaska Boga jest pełna dobroci i że Jego miłosierdzie jest ogromne. Słowo „bo” wiąże prośbę z charakterem Boga, a nie z tym, jak dobrze poradził sobie psalmista. To ważne dla każdego, kto czuje się przytłoczony i ma poczucie, że nie zasługuje na uwagę. Spojrzenie Boga w tym psalmie nie jest obietnicą, że wody od razu opadną. Jest raczej zapewnieniem, że cierpiący nie zostaje z tym sam na sam. Psalmista wciąż jest w głębinie, a jednak zwraca się do Kogoś, kto widzi. Może właśnie w tym jest pociecha: samotność bywa mniej dotkliwa, gdy wiadomo, że ktoś patrzy.

W Księdze Psalmów 69:17 prośba o wysłuchanie opiera się na tym, kim jest Bóg: „bo Twoja łaska jest pełna dobroci”. Psalmista nie przedstawia zasług ani nie wyjaśnia, dlaczego cierpienie powinno natychmiast się skończyć. Zwraca się do Boga, którego miłosierdzie daje podstawę nadziei właśnie wtedy, gdy sam nie ma oparcia. To ważne w świetle sąsiednich wersetów. Obraz wody sięgającej po szyję i bagna, w którym można zatonąć, wyraża skrajny ucisk. Psalmista wspomina też o nienawiści, hańbie i samotności: czeka na współczucie, lecz nie znajduje pocieszyciela. Prośba „spójrz na mnie” nie oznacza więc tylko pragnienia, by Bóg zauważył sytuację. Jest błaganiem o Jego bliskość i ratunek. Psalm nie obiecuje, że każda modlitwa przyniesie natychmiastową ulgę ani że wierzący uniknie cierpienia. Pokazuje jednak, że lament i ufność mogą występować razem. Szczerość wobec ciężaru sytuacji nie przekreśla wiary; przeciwnie, modlący się powierza swój los Bożej dobroci, zamiast udawać, że nie potrzebuje pomocy. W tym wersecie nadzieja wyrasta nie z pewności co do okoliczności, lecz z charakteru Boga.

„Wysłuchaj mnie, Panie, bo Twoja łaska jest pełna dobroci; spójrz na mnie w ogromie swojego miłosierdzia!" To zdanie zaczyna się od prośby, a kończy na uzasadnieniu. Psalmista nie wskazuje w nim swoich zasług. Opiera się na tym, kim jest Bóg. Kontekst jest bardzo konkretny. Autor ugrzązł w mule i porwał go nurt wody (Księga Psalmów 69:3). Ci, którzy siedzą w bramie i piją sycerę, śpiewają o nim pieśni (Księga Psalmów 69:13). Hańba złamała mu serce, a pocieszycieli nie znalazł (Księga Psalmów 69:21). W takim położeniu trudno mówić o własnej sile, więc prośba wypływa z innego źródła. Prośba dotyczy także spojrzenia, a nie tylko ratunku. Dla człowieka upokorzonego ta różnica jest ważna, bo wstyd często każe chować twarz i unikać cudzego wzroku. Psalmista pragnie, by Bóg na niego spojrzał, mimo że otaczają go ludzie, którzy go odrzucili. Fragment nie mówi, kiedy i jak nadejdzie odpowiedź. Nie obiecuje też, że cierpienie od razu ustąpi. Pokazuje natomiast, na czym psalmista buduje nadzieję: na łasce pełnej dobroci i na miłosierdziu bez miary.

W Księdze Psalmów 69:17 modlący się woła: „Wysłuchaj mnie, Panie, bo Twoja łaska jest pełna dobroci; spójrz na mnie w ogromie swojego miłosierdzia!”. To prośba człowieka, który wcześniej opisał siebie jako tonącego w głębokiej wodzie. Jego ucisk nie jest obrazem ani chwilową niedogodnością: w dalszej części psalmu pojawiają się także hańba, wstyd i brak pocieszenia. W tym miejscu szczególnie ważne jest słowo „spójrz”. Psalmista prosi nie tylko o zmianę okoliczności, lecz także o Bożą uwagę pośród cierpienia. Nie przedstawia zasług, które miałyby zobowiązać Boga do odpowiedzi. Opiera prośbę na Jego dobroci i miłosierdziu, ufając temu, kim Bóg jest, nawet gdy nie znajduje współczucia wśród ludzi. Ten werset nie obiecuje, że każda udręka natychmiast ustąpi. Daje jednak głos modlitwie, która może trwać także wtedy, gdy ratunek nie jest jeszcze widoczny. W perspektywie wiary człowiek nie znika z pola widzenia Boga, nawet w godzinie wstydu i opuszczenia. Jego wołanie pozostaje zwrócone ku Temu, którego miłosierdzie jest większe niż głębina, w której ugrzązł.