Ewangelia Mateusza 9:38 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset rodzi się z litości. Tuż wcześniej Ewangelia Mateusza 9:36 mówi, że Jezus litował się nad tłumami, bo były znękane i porzucone jak owce niemające pasterza. Prośba o robotników nie zaczyna się więc od planu ani od listy potrzebnych zadań, lecz od spojrzenia na ludzi, którzy są zmęczeni i rozproszeni. Żniwo jest wielkie, a robotników mało, i ta dysproporcja prowadzi uczniów do modlitwy, a nie do pośpiechu. Uczniowie zostają wezwani do proszenia, a nie do tego, by sami udźwignęli wszystko. Tekst mówi, że to Pan żniwa wysyła robotników, więc decyzja o posłaniu należy do Niego. Nie ma tu obietnicy, że każdy znużony człowiek od razu odnajdzie pasterza, ani zapewnienia, jak będzie wyglądała odpowiedź. Jest natomiast wyraźne przekonanie, że Bogu zależy na ludziach, których jeszcze nikt nie zauważył. Może właśnie dlatego ta prośba działa także na tego, kto się modli. Patrzenie na cudze znużenie uczy delikatności i cierpliwości, a słowa modlitwy porządkują serce, zanim zmienią sytuację wokół. W tym wersecie Jezus łączy troskę z proszeniem, i to połączenie wydaje się najważniejszym wskazaniem tego fragmentu.

W Ewangelii Mateusza 9:38 Jezus nie zaczyna od polecenia, by uczniowie sami rozwiązali problem braku robotników. Mówi: „Proście Pana żniwa, żeby wysłał robotników na swoje żniwo”. Kluczowe jest tu słowo „swoje”: żniwo należy do Boga, a nie do tych, którzy w nim pracują. Misja nie jest prywatnym przedsięwzięciem ani sposobem na budowanie własnej pozycji. Prośba wynika z obrazu w poprzednich wersetach. Jezus widzi tłumy „znękane i porzucone jak owce niemające pasterza”, a potem mówi, że żniwo jest wielkie, a robotników mało. Potrzeba nie jest więc abstrakcyjna: chodzi o ludzi potrzebujących nauczania, głoszenia Ewangelii i troski. Modlitwa o robotników uznaje zarazem, że to Bóg zna skalę żniwa i ma władzę posłać tych, których ono wymaga. Werset nie obiecuje, że każda prośba przyniesie natychmiastowe rozwiązanie ani nie podaje wspólnocie gotowego planu działania. Ustawia jednak służbę we właściwej perspektywie: odpowiedź na ludzką potrzebę wyrasta z uznania, że żniwo należy do Boga, a robotnicy są przez Niego posyłani.

Słowa z Ewangelii Mateusza 9:38 wyrastają z widoku ludzi. Wcześniej Jezus patrzy na tłumy, lituje się nad nimi i porównuje ich do owiec bez pasterza (Ewangelia Mateusza 9:36). Następnie mówi o wielkim żniwie i o małej liczbie robotników (Ewangelia Mateusza 9:37). Modlitwa o robotników ma więc korzenie w trosce o ludzi, którzy potrzebują pomocy. Warto zauważyć, do kogo kierowana jest prośba. Uczniowie mają prosić Pana żniwa. Tekst nie mówi, że mają sami zebrać siły do zadania, lecz wskazuje na Tego, który wysyła. Z Ewangelii nie wynika jednak, że każda modlitwa zostanie spełniona w sposób, jakiego oczekujemy, ani że każdy modlący się zostanie posłany. Praktyczny sens tej modlitwy jest prosty. Kto prosi o robotników, zaczyna dostrzegać konkretnych ludzi: zmęczonych, zagubionych albo samotnych. Może to być sąsiad po stracie, młody człowiek szukający drogi albo współpracownik, który rzadko mówi o swoich sprawach. Taka uwaga bywa początkiem posługi, nawet wtedy, gdy nie przybiera wielkich rozmiarów. Żniwo jest ogromne i Jezus nie ukrywa tego faktu. Najważniejsze w tym wersecie jest to, że żniwo należy do Boga, a robotnicy są przez Niego posyłani.

Obraz żniwa nie należy do robotników. Należy do Pana, a Jezus każe uczniom prosić właśnie Jego o tych, którzy wyruszą na pole. Modlitwa uznaje, że troska o ludzi i owoc tej pracy nie spoczywają wyłącznie na ludzkich siłach. Tuż przed tym wezwaniem Jezus widzi tłumy i lituje się nad nimi: są „znękani i porzuceni jak owce niemające pasterza”. Wielkie żniwo oznacza więc nie bezosobowy tłum ani zadanie do wykonania, lecz ludzi potrzebujących opieki, nauczania i nadziei. Wcześniej Jezus sam naucza, głosi Ewangelię królestwa i leczy. Jego współczucie staje się tłem prośby o robotników. W tym obrazie jest i pilność, i pokora. Pole jest rozległe, robotników mało, ale uczniowie nie mają udawać, że mogą sami zaspokoić każdą potrzebę. Proszą Pana żniwa, bo to On posyła. Służba zaczyna się od uznania, że człowiek nie jest właścicielem ani zbawcą drugiego człowieka. Jest powierzonym mu pracownikiem, a żniwo pozostaje w rękach Boga.