Ewangelia Mateusza 9:2 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment zaczyna się od ludzi, którzy sami nie są w stanie przynieść do Jezusa kogoś leżącego na łóżku. Ewangelista nie opowiada o tym, co mówili w drodze ani co czuł paralityk. Zapisuje jednak, że Jezus widział ich wiarę, czyli wiarę tych, którzy go przynieśli. W tym drobnym szczególe jest coś bardzo ludzkiego, bo bywa, że ktoś trzyma nadzieję za innych, zanim sam potrafi cokolwiek z siebie wykrzesać. Słowa skierowane do chorego mają w sobie szczególne ciepło: „Ufaj, synu! Odpuszczają ci się twoje grzechy.” Pada zapewnienie o przebaczeniu, a więc o relacji, która nie zależy od poprawy zdrowia. Tekst nie mówi, jak paralityk zareagował, dlatego nie wolno dopowiadać jego przeżyć. Wiadomo tylko, że Jezus zwrócił się do konkretnego człowieka, a nie do tłumu, i to właśnie jemu przekazał słowo otuchy. Ta scena pokazuje, że wsparcie bliskich może stać się drogą, którą dociera pociecha. Ewangelia nie opisuje jednak dalszego losu chorego w ujęciu emocjonalnym, więc nie ma tu gotowej odpowiedzi na to, co wewnątrz człowieka pozostaje ciężkie. Zostaje obraz Jezusa, który przemawia do bezradnego człowieka na łóżku, a Jego słowa niosą pewność, że nie jest on sam ze swoją sprawą.

Scena zaczyna się od człowieka niesionego przez innych: jego bezradność jest widoczna, ale nie on sam podejmuje inicjatywę. Jezus dostrzega wiarę tych, którzy go przynieśli, i zwraca się bezpośrednio do niego. Wzrok Jezusa obejmuje więc zarówno wspólnotę niosącą chorego, jak i osobę, która nie może sama się poruszyć. Słowa „Ufaj, synu!” nadają tej scenie ton bliskości, a nie oskarżenia. Jezus nie wyjaśnia, że paraliż jest skutkiem grzechu tego człowieka. Ogłasza natomiast odpuszczenie grzechów — rzeczywistość niewidoczną, którą uczeni w Piśmie uznają za bluźnierczą. W dalszych wersetach odpowiada na ich sprzeciw, uzdrawiając paralityka; znak fizyczny potwierdza Jego władzę odpuszczania grzechów. Istotne jest zatem rozróżnienie między przebaczeniem a uzdrowieniem: tekst łączy je w jednej scenie, ale nie mówi, że każde cierpienie wynika z osobistej winy ani że przebaczenie zawsze przynosi natychmiastowe zdrowie. Pokazuje za to Jezusa, który widzi człowieka pełniej niż jego chorobę i wypowiada słowo o przebaczeniu z autorytetem, którego słuchacze nie potrafią zignorować.

Ci, którzy przynieśli paralityka, nie mieli żadnej gwarancji. Mieli chorego leżącego na łóżku i zaufanie do Jezusa. Ewangelia mówi, że to właśnie ich wiarę Jezus zobaczył. Warto zwrócić uwagę na to, co Jezus mówi dalej. Nie zaczyna od naprawy ciała. Mówi: „Ufaj, synu! Odpuszczają ci się twoje grzechy” (Ewangelia Mateusza 9:2). Tekst nie opisuje, by paralityk o cokolwiek prosił. Najpierw pada słowo o przywróceniu relacji z Bogiem, a dopiero później widać zmianę w ciele. Fragment nie obiecuje, że każda trudność zostanie zdjęta w ten sam sposób. Mówi natomiast, że Syn Człowieczy ma władzę odpuszczania grzechów, a uzdrowienie tę władzę potwierdza (w Ewangelii Mateusza 9:6). Najgłębsza potrzeba człowieka zostaje rozpoznana w pierwszej kolejności. Ten obraz ma szczególne znaczenie dla kogoś, kto sam nie jest w stanie się podnieść. Czasem wiara bywa niesiona przez innych, zanim człowiek zdoła ją wypowiedzieć własnymi słowami. Ewangelia pokazuje, że wspólnota, która niesie, też jest częścią tej historii.

W Ewangelii Mateusza 9:2 człowiek, który sam nie może przyjść do Jezusa, zostaje przyniesiony przez innych. Ewangelista mówi o ich wierze: jest wspólna, widoczna w tym, że niosą chorego aż przed Jezusa. Nie wyjaśnia, co dokładnie każdy z nich rozumiał ani jak głęboka była ich nadzieja. Pokazuje jednak, że wiara może podtrzymywać człowieka, kiedy własne siły nie wystarczają. Jezus zwraca się do leżącego słowami „Ufaj, synu!” i oznajmia mu odpuszczenie grzechów. Nie wiąże w tym zdaniu paraliżu z grzechem chorego. Przeciwnie, słowa o przebaczeniu odsłaniają władzę Jezusa sięgającą głębiej niż widzialna niemoc ciała. W dalszej scenie uzdrowienie potwierdzi tę władzę, ale już teraz człowiek zostaje nazwany synem i słyszy słowo, które przywraca mu godność. Łóżko, na którym leży, wyznacza granice jego ruchu; obecność Jezusa otwiera jednak przestrzeń, której choroba nie może zamknąć. Przebaczenie nie jest zasługą niosących ani nagrodą za siłę chorego. W tej chwili łaska przychodzi jako dar, a wspólna wiara staje się drogą, którą człowiek zostaje przyniesiony ku Jezusowi.